Αυτή την εβδομάδα η στήλη έγινε λίγο ποδοσφαιρική, με αφορμή το φινάλε της σεζόν στην πρώτη κατηγορία. Βεβαίως, σε ό,τι αφορά την «ουρά» και τις ομάδες που υποβιβάζονται, απομένουν δύο ακόμη αγωνιστικές δίχως όμως κανένα απολύτως ενδιαφέρον, καθώς έχουν κριθεί τα πάντα: η Λαμία (που πέρυσι έπαιζε στα play off με τις πέντε κορυφαίες ομάδες) υποβιβάστηκε «πανηγυρικά», έπειτα από επτά χρόνια παραμονής στη μεγάλη κατηγορία. Προχθές την ακολούθησε και η Athens Καλλιθέα, η οποία ανέβηκε από τη δεύτερη κατηγορία μόλις πέρυσι.
Για να είμαι ειλικρινής, λυπήθηκα για την Καλλιθέα· ουσιαστικά πλήρωσε το γεγονός ότι σε όλο τον πρώτο γύρο δεν έκανε καμία νίκη. Επαιξε όμως ωραίο ποδόσφαιρο, ζόρισε όλους τους μεγάλους εκεί όπου άλλες μικρομεσαίες ομάδες έχαναν κατά κράτος, και θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να τη δούμε και του χρόνου.
Λέμε πως οι δύο αγωνιστικές που απομένουν είναι τυπική διαδικασία, που σημαίνει ότι δεν παρουσιάζουν κανένα αγωνιστικό ενδιαφέρον. Η αλήθεια είναι ότι φέτος γενικώς τα τρία «μίνι πρωταθλήματα» (για το πρωτάθλημα, για το «εισιτήριο» στην Ευρώπη και για την παραμονή στην πρώτη κατηγορία) είχαν ελάχιστο ενδιαφέρον. Ο Ολυμπιακός είχε δείξει ότι πολύ δύσκολα θα χάσει την πρωτιά· η μάχη για τη δεύτερη θέση δεν είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον (έτσι κι αλλιώς), κυρίως λόγω της κατάρρευσης της ΑΕΚ, ενώ στο δεύτερο γκρουπ ο Αρης πήρε με περίπατο την πέμπτη θέση. Ακόμα δυσκολεύομαι να καταλάβω γιατί μια μεγάλη και ιστορική ομάδα όπως ο Αρης αποφασίστηκε να βρίσκεται στο δεύτερο γκρουπ (συνεπεία της περυσινής απόφασης, στα play off να συμμετέχουν μόνον οι τέσσερις πρώτοι).
Από κει και πέρα, ο ΟΦΗ αφοσιώθηκε στην προσπάθεια για τον τελικό του Κυπέλλου (απόψε στις 8 μ.μ., Ολυμπιακός – ΟΦΗ· αν η κρητική ομάδα κάνει την έκπληξη θα φέρει τα πάνω κάτω στο «εισιτήριο» για την Ευρώπη, τόσο που ειδικά ΠΑΟΚ, ΑΕΚ και Αρης να «εύχονται» τη νίκη του Ολυμπιακού. Απίστευτο και όμως αληθινό…), ενώ στην «ουρά» μονάχα λίγο η Καλλιθέα προσπάθησε να τραβήξει το ενδιαφέρον.
Γενικώς, ο σχετικά νέος θεσμός των «μίνι πρωταθλημάτων» που διαδέχονται το φινάλε της κανονικής διάρκειας, προσφέρεται μονάχα για τηλεοπτικά έσοδα (άντε και να κόψουν κάποια εισιτήρια επιπλέον οι ομάδες). Επί της ουσίας, δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον. Αφήστε που τα ντέρμπι (Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός, ΑΕΚ – Ολυμπιακός, ΑΕΚ – Παναθηναϊκός κτλ.) πρέπει να είναι σπάνια γεγονότα σε ένα πρωτάθλημα. Οταν αυτές οι ομάδες παίζουν μεταξύ τους έξι ή οκτώ φορές (αν βάλουμε μέσα και τυχόν αγώνες Κυπέλλου), η δύναμη του γεγονότος μειώνεται. Η συχνότητα σκοτώνει τη σπανιότητα. Το σπάνιο και ακριβό είναι πάντοτε καλύτερο από την ποσότητα. Αλλά ποιος δίνει σημασία σε τέτοιες απόψεις…
Αναγνώστες βιβλιόφιλοι, από Τρίτη επιστρέφουμε στα αγαπημένα μας βιβλία…
