Παρόμοια θέματα έχουν ελάχιστη πιθανότητα τόσο να διαβαστούν όσο και να επηρεάσουν, φέρνοντας κάποιο αποτέλεσμα. Αλλά τα στοιχεία είναι τόσο πνιγηρά, ώστε δύσκολα τα προσπερνάει κανείς αδιάφορα. «Η βία και ο πόλεμος έχουν αυξηθεί παγκοσμίως και, ως εκ τούτου, υπάρχουν τώρα σχεδόν 200 εκατομμύρια περισσότεροι άνθρωποι που ζουν σε επισιτιστική ανασφάλεια από ό,τι προ πανδημίας» («Κ», 16/5, από δημοσίευμα του Reuters).
Πριν από λίγους μήνες οι αποκαλύψεις του διδύμου Τραμπ – Μασκ περί της «αμαρτωλής» αμερικανικής υπηρεσίας για τη Διεθνή Ανάπτυξη (USAID) έφεραν τη διάλυσή της, αλλά και περικοπές στις δαπάνες για ανθρωπιστική βοήθεια από τον πρόεδρο των ΗΠΑ. Οι δυο τους υποστήριξαν ότι γίνονται πάρτι δισεκατομμυρίων, με υπόγειες αλλά και επίσημες χρηματοδοτήσεις της USAID σε πολιτικούς ανά τον κόσμο, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, κάθε λογής φορείς και πρόσωπα.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα του Reuters, τόνοι τροφίμων που θα μπορούσαν να θρέψουν πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους (στο Σουδάν, στην Αϊτή, στο Μάλι) για τρεις μήνες ή ολόκληρο τον πληθυσμό της Γάζας για ενάμιση μήνα σαπίζουν σε αποθήκες λόγω του παροπλισμού της USAID.
Η διαφθορά αυξάνει την αναλγησία και τον κυνισμό ή απλώς προσφέρει το τέλειο άλλοθι στον «ακραίο πλούτο» να αναπαράγεται ανενόχλητος; Oποια κι αν είναι η απάντηση, το πρόβλημα παραμένει και οξύνεται. Oσο το ποτάμι των ανθρώπων που βιώνουν συνθήκες λιμού μεγαλώνει, μοιραία θα υπερχειλίσει. Και δεν είναι η, αναπόφευκτη, μετακίνηση πληθυσμών η μόνη συνέπεια. Οι αποκλεισμοί μπορεί να βαθαίνουν τα ρήγματα, αλλά γεννούν και δονήσεις, που όταν φτάσουν να καταγράφονται από τους «σεισμογράφους» είναι αργά. Οι αριθμοί είναι η πρώτη ένδειξη ότι ο πλανήτης δυσφορεί με τον πλανητάρχη, εκτός, φυσικά, από εκείνους που ειδικεύονται στα deals και στις συναλλαγές.
Στο πολύ καλό θεατρικό έργο του βραβευμένου και δημοφιλούς Αμερικανού συγγραφέα Μάθιου Λόπεζ «Η κληρονομιά μας» (παρουσιάζεται στο Εθνικό Θέατρο), όπου συγκρούεται μετωπικά με την τραμπική πραγματικότητα της χώρας του, ένας από τους ήρωες λέει: «Αισθάνομαι σαν η Αμερική να αναπαριστά τα τελευταία τριάντα λεπτά του “Τιτανικού” σε αργή κίνηση. Μόνο που σε αυτήν την εκδοχή που ζούμε, οδηγούν επίτηδες το πλοίο στο παγόβουνο».
Η επισιτιστική ανασφάλεια συνιστά, άραγε, «παγόβουνο» ή όχι;
