Ως «νέο, ελκυστικό τύπο, σκλη-ρό, με ισχυρό παρελθόν» περιέγραψε προχθές ο Τραμπ τον μεταβατικό πρόεδρο της Συρίας Αχμεντ αλ Σάρα, υιοθετώντας την οικεία φρασεολογία της σύνδεσης της αρρενωπότητας με την ηγετική ικανότητα. Ο Αμερικανός πρόεδρος δεν χάνει ευκαιρία να αναγάγει τα αρσενικά χαρακτηριστικά ενός ηγέτη σε πολιτικό υπερόπλο – και να εισπράξει χειροκρότημα από παραδοσιακούς οπαδούς της πατριαρχίας, και όχι μόνο.
Μια σαφή ροπή αγοριών της γενιάς Ζ προς την Ακροδεξιά, που ευαγγελίζεται την επιστροφή στους στερεοτυπικούς ρόλους των φύλων, κατέγραψε πρόσφατη ευρωπαϊκή έρευνα. Το είδαμε και στις ευρωεκλογές· Ακροδεξιά ψήφισε σχεδόν διπλάσιο ποσοστό αγοριών (έως 25 ετών) από εκείνο των κοριτσιών: 17,2% έναντι 9,5%. Εικοσάρηδες στη Βρετανία δηλώνουν οπαδοί του Φάρατζ σε διπλάσια ποσοστά από εκείνα των συνομηλίκων κοριτσιών. «Τους τα έχουν πάρει όλα. Τουλάχιστον ας νιώσουν ότι είναι άνδρες», δήλωσε προχθές στον Guardian υπεύθυνος της καμπάνιας «Μεταρρυθμίστε το Η.Β.». Το 45% των νεαρών Βρετανών θεωρεί ότι η ισότητα τους ζημίωσε. «Μας ανταγωνίζονται στη δουλειά, καταψύχουν ωάρια και κάνουν παιδιά μόνες, δεν συμβιβάζονται», λένε.
Ομως, δεν είναι μόνο τα πυκνά κοινωνικά αδιέξοδα, τα χαμένα ανδρικά βάθρα, οι διαλυμένες ταυτότητες, τα τοξικά διαδικτυακά πρότυπα που ωθούν μερίδα αγοριών στον ακραίο συντηρητισμό και υποδαυλίζουν τον μισογυνισμό, είναι και το μορφωτικό χάσμα μεταξύ των φύλων. Στην Ευρώπη, το 48% των ατόμων 25 έως 34 ετών έχουν πανεπιστημιακό πτυχίο, ωστόσο μόνο το 37% αυτών είναι άνδρες. Τα κορίτσια αφήνουν πίσω τους τα αγόρια από τις λιγότερο προνομιούχες κοινωνικές τάξεις και οι ήττες που αυτά σωρεύουν δυναμώνουν τον αντιφεμινιστικό τους λόγο, μεγαλώνουν τη δυσαρέσκεια για την πτήση των γυναικών, την πίκρα για τη δική τους αδυναμία να αποκτήσουν το κεφαλαιώδες τρίπτυχο: μόρφωση, σπίτι, σύντροφο. Μολονότι οι άνδρες εν γένει παραμένουν οι ισχυρότεροι στην εργασία και οι γυναίκες υποαμειβόμενες, η πολιτισμική απελευθέρωση των κοριτσιών (π.χ. δεν θα τιμωρηθούν κοινωνικά αν δεν αποκτήσουν παιδιά), το αυξανόμενο κοινωνικό τους κύρος, η άνοδος σε ανταγωνιστικές πίστες, ενδέχεται για ένα διάστημα να εντείνουν την ιδεολογική πόλωση μεταξύ νεαρών ανδρών και νεαρών γυναικών – εκείνοι να οδεύουν ολοένα δεξιότερα, αυτές ολοένα αριστερότερα. Και να ζήσουμε παροιμιώδεις εκρήξεις ανδροκρατίας και μισογυνισμού.
