«Τα τελευταία χρόνια, πολλοί Αμερικανοί πρόεδροι διακατέχονταν από την αντίληψη ότι είναι δική μας δουλειά να κοιτάζουμε μέσα στις ψυχές ξένων ηγετών και να χρησιμοποιούμε την αμερικανική πολιτική για να απονέμουμε δικαιοσύνη για τις αμαρτίες τους», δήλωσε ο Ντόναλντ Τραμπ προχθές στο Ριάντ. Οι ΗΠΑ, είπε, δεν θα παρέχουν πλέον «μαθήματα για το πώς θα ζείτε». Παρότρυνε τους ηγέτες και ανθρώπους της περιοχής να χαράξουν «την πορεία τους με τον δικό τους τρόπο». Το 1917, ο πρόεδρος Γούντροου Ουίλσον είχε απευθυνθεί στο Κογκρέσο με το επιχείρημα ότι οι ΗΠΑ έπρεπε να εμπλακούν στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (και) για να «κάνουν τον κόσμο ασφαλή για τη δημοκρατία». Ενα χρόνο αργότερα, ενημέρωσε το Κογκρέσο για τα «Δεκατέσσερα Σημεία» του για τη μεταπολεμική ανοικοδόμηση, μεταφέροντας προοδευτικές ιδέες της εσωτερικής πολιτικής σκηνής στην εξωτερική πολιτική. Μεταξύ αυτών ήταν η στήριξη της δημοκρατίας και της αυτοδιάθεσης λαών. Στις 12 Μαρτίου 1947, στο Κογκρέσο, ο Χάρι Τρούμαν εξήγγειλε το δικό του δόγμα, σύμφωνα με το οποίο οι ΗΠΑ θα στηρίξουν δημοκρατικές χώρες εναντίον αυταρχικών καθεστώτων. Ο Τραμπ, μετρ του συμβολισμού, διεκήρυξε το τέλος του (ομολογουμένως ταλαιπωρημένου) αμερικανικού ιδεαλισμού σε συνέδριο επενδυτών σε χλιδάτη αίθουσα στη Σαουδική Αραβία.
Το δόγμα Τραμπ θα μπορούσε να χαιρετιστεί ως το τέλος της αμερικανικής υποκρισίας, καθώς η υπεράσπιση της δημοκρατίας σπανίως εμπόδιζε την προώθηση των συμφερόντων της υπερδύναμης. Ομως υπήρξαν πολλές περιπτώσεις όπου οι παρεμβάσεις της Αμερικής υπέρ ανθρωπίνων δικαιωμάτων (και κατά την προεδρία Μπάιντεν) είχαν φωτίσει σκοτεινές γωνιές του κόσμου και εμπόδιζαν αυταρχικούς ηγέτες από περισσότερες ακρότητες. Το ότι η πολιτική αυτή δεν ήταν τέλεια δεν σήμαινε πως ήταν αχρείαστη.
Τώρα, σε ένα αρνητικό καθρέφτισμα του «ουιλσονικού ιδεαλισμού», ο Τραμπ μεταφέρει ακραίες ιδέες της αμερικανικής εσωτερικής πολιτικής στις διεθνείς σχέσεις. Ο Τραμπ δεν θέλει κανόνες, δεσμεύσεις και οποιονδήποτε περιορισμό στις δικές του δραστηριότητες. Με ένα στρατό υποστηρικτών –μεταξύ των οποίων και δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου– διαλύει τάχιστα το ομοσπονδιακό κράτος, με έμφαση στις υπηρεσίες που προστατεύουν το περιβάλλον, που προωθούν την ανθρωπιστική βοήθεια και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Την ίδια ώρα, απομακρύνει δημοκρατικούς συμμάχους και επιβραβεύει αυταρχικούς ηγέτες. Αυτός είναι ο κόσμος του Τραμπ.
