Μα, καλά. Ηλίθιος είναι; Θα χάριζαν σε κάποιον ένα αεροσκάφος 400 εκατομμυρίων και θα έλεγε όχι; «Μόνο ένας ηλίθιος» θα απέρριπτε τέτοιο δώρο, είπε ο πρόεδρος. Και ο πρόεδρος, φυσικά, δεν είναι ηλίθιος.
Η εξυπνάδα του προέδρου αποδεικνύεται, λένε, από το αγοραίο ένστικτό του. Είναι ασυναγώνιστος στο ντιλάρισμα. Δείτε, λένε, πώς τα κατάφερε με τους Κινέζους: Συμφώνησαν να κάνουν πίσω στους δασμούς που δεν θα είχαν επιβάλει αν δεν τους είχε προκαλέσει ο Τραμπ. Και ο Τραμπ έτσι πέτυχε να σταματήσει την αλυσιδωτή αντίδραση που ο ίδιος ξεκίνησε. Οι Αμερικανοί καταναλωτές έβλεπαν πολλά προϊόντα να ακριβαίνουν· Αμερικανοί εισαγωγείς έφταναν ήδη στο χείλος της χρεοκοπίας· πολλές επιχειρήσεις ακύρωναν παραγγελίες και ματαίωναν επενδύσεις. Η αναταραχή αποτυπωνόταν όχι μόνο στους δείκτες του χρηματιστηρίου, αλλά και στα κατακρημνιζόμενα ποσοστά αποδοχής του προέδρου. Η αναδίπλωσή του στη Γενεύη παρουσιάζεται πάλι σαν επικράτησή του, ενώ απλώς συνιστά απόδειξη του αυτοκαταστροφικού χαρακτήρα των ανορθολογικών του παρορμήσεων.
Ωστόσο, κάποιοι εξακολουθούν να ομνύουν στην αποτελεσματικότητα των τρόπων του. Τον βαπτίζουν «συναλλακτικό». Του αποδίδουν έτσι μια εξουσιαστική μέθοδο που μπορεί να ενοχλεί με την ωμότητά της τους φιλελεύθερους ηθικολόγους –τους φλώρους!–, αποδίδει όμως καρπούς.
Στο πεδίο των δασμών η περιλάλητη «συναλλακτικότητα» του προέδρου απέφερε μόνο τον αυτοτραυματισμό της αμερικανικής οικονομίας και αλλεπάλληλες κωλοτούμπες του ίδιου του συναλλακτικού λέοντος. Στο πεδίο της γεωπολιτικής, όμως; Δεν αποδίδει εκεί το νταηλίκι, που προσπερνάει τα προσχήματα και μιλάει τη σταράτη γλώσσα του συμφέροντος; Δεν πρέπει επιτέλους να εγκαταλείψουμε την υποκρισία των «αρχών» του διεθνούς δικαίου και της συμμαχικής ηθικής; Μήπως αυτό δεν έκανε πάντα η Αμερική; Δεν συναλλασσόταν με εμίρηδες και δικτάτορες όποτε τη συνέφερε, κρύβοντας τον κισινγκερικό κυνισμό της πίσω από φερετζέδες ανθρωπιστικών και δημοκρατικών περιφράσεων;
Είναι πολλά τα 400 εκατομμύρια αν είναι να αγοράσεις την εύνοια των ΗΠΑ;
Αξίζει κανείς να ζυγίσει το νέο πλανηταρχικό ήθος με τα δικά του κριτήρια. Να το κρίνει όχι με βάση τις αξίες του μεταπολεμικού κόσμου, αλλά με βάση τα δικά του εξουσιαστικά στάνταρ. Τι είναι μια ηγεσία που της τρέχουν τα σάλια δημοσίως, στην παγκόσμια σκηνή – που λιμπίζεται ανενδοίαστα δώρα και κολακείες; Είναι στιβαρή ηγεσία ή ψοφοδεής μέσα στην αξεδίψαστη λιγούρα της;
Τι είναι αυτή η χώρα που όλοι ξέρουν ότι μπορούν να εξαγοράσουν την εξωτερική της πολιτική; Οτι αν δώσουν αρκετά –μετρητά, ορυκτά, ή πετούμενα– μπορούν να τη φέρουν στα νερά τους – να την ευθυγραμμίσουν με τα δικά τους συμφέροντα;
Αν το καλοσκεφτεί κανείς, 400 εκατομμύρια για να αγοράσεις την εύνοια της Αμερικής δεν είναι πολλά λεφτά. Η Αμερική έγινε φτηνή. Αν υπάρχει ηλίθιος σε αυτή τη συναλλαγή, δεν είναι σίγουρα οι εμίρηδες.
