Τα δύο κόμματα της αντιπολίτευσης που έχουν κυβερνήσει τη χώρα, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, αποδίδουν σε σημαντικό βαθμό τη δημοσκοπική καθήλωσή τους σε χαμηλά ποσοστά στην επικοινωνιακή κυριαρχία που έχει καταφέρει να επιβάλει η κυβέρνηση. Αυτό που λένε, εν ολίγοις, είναι ότι, ενώ έχουν πρόγραμμα και προτάσεις, αυτά δεν προβάλλονται επαρκώς και μειώνεται έτσι η απήχησή τους στους ψηφοφόρους.
Είναι ένας εύκολος τρόπος και μια βολική ερμηνεία των αιτιών της διαρκώς μειούμενης αποδοχής τους. Το βέβαιο είναι ότι τα δύο κόμματα, σύμφωνα με τις μετρήσεις, γίνονται όλο και λιγότερο ελκυστικά για τους ψηφοφόρους. Ισως, όμως, για την αναζήτηση των λόγων που συμβαίνει αυτό, θα έπρεπε να κοιτάξουν περισσότερο προς τα μέσα, στο εσωτερικό τους, και λιγότερο το τι κάνει η κυβέρνηση. Που, στο κάτω κάτω, τη δουλειά της κάνει, αξιοποιώντας στο μέγιστο τις αδυναμίες των αντιπάλων της.
ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν να έχουν εγκλωβιστεί σε μια παρατεταμένη μετεκλογική κρίση δύο χρόνια μετά τις ευρωεκλογές. Χαρακτηριστικό αυτής της κρίσης είναι η αδυναμία να καταλαγιάσουν τα εσωκομματικά ξεκαθαρίσματα, που τροφοδοτούν την εσωστρέφεια. Μεγαλώνουν, ταυτόχρονα, την αδιαφορία των πολιτών, που πείθονται όλο και περισσότερο πως κύρια μέριμνα των κομματικών στελεχών δεν είναι η παραγωγή εναλλακτικής πολιτικής πρότασης, αλλά το ποιος θα υπερισχύσει στη μάχη των εσωτερικών συσχετισμών.
Τείνει να παγιωθεί ένας φαύλος κύκλος: όσο η εσωστρέφεια μεγαλώνει, τόσο διογκώνεται η αποστροφή των δυνητικών ψηφοφόρων. Αυτό φέρνει μεγαλύτερη δημοσκοπική υποχώρηση, που με τη σειρά της τροφοδοτεί ακόμη μεγαλύτερη εσωστρέφεια.
Στον ΣΥΡΙΖΑ η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής το Σαββατοκύριακο ανέδειξε ότι μπορεί το κόμμα να έχει ξεχάσει από καιρό τα διψήφια ποσοστά, όμως η μάχη για τους εσωκομματικούς συσχετισμούς μαίνεται. Και ας έχουν μεσολαβήσει από τις ευρωεκλογές και μετά ων ουκ έστιν αριθμός κρίσεις, διασπάσεις, αποχωρήσεις, διαφοροποιήσεις.
Στο ΠΑΣΟΚ, αποδεικνύεται ότι οι εσωκομματικές εκλογές δεν έσβησαν τις εστίες αμφισβήτησης της ηγεσίας και των χειρισμών της, που σιγοκαίνε και ξαναφουντώνουν σε κάθε ευκαιρία.
Πριν αποδώσουν την αδυναμία τους να κερδίσουν την προσοχή των πολιτών στην επικοινωνιακή κυριαρχία της κυβερνητικής παράταξης, τα δύο κόμματα ίσως θα έπρεπε να σταθούν λίγο απέναντι στην εικόνα που εκπέμπουν και να κάνουν μια ειλικρινή αποτίμηση για το πόσο ελκυστική και ενδιαφέρουσα είναι.
