Πολλά τα κρούσματα βίας τις τελευταίες μέρες, σε μια περίοδο που δεν υπάρχει ούτε κοινωνική ούτε πολιτική ένταση. Δράστες οι γνωστές μειοψηφίες της Αριστεράς, στις οποίες προστέθηκε και η οργάνωση της εθνικιστικής Δεξιάς που εξαρθρώθηκε στη Θεσσαλονίκη. Οπως ήταν αναμενόμενο, όλος ο «προοδευτικός» κόσμος ανησύχησε για την ακροδεξιά βία, ενώ, ως γνωστόν, η βία της άλλης πλευράς έχει υψηλά ιδανικά. Εννοείται πως η ΕΛ.ΑΣ. άριστα έπραξε και συνέλαβε αυτή την ομάδα που βαρύνεται με πολλές επιθέσεις στις δυτικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης, μια ευρύτερη περιοχή της «συμβασιλεύουσας» η οποία τείνει να εκφράσει πλειοψηφικά τον χώρο στα δεξιά του κυβερνώντος κόμματος.
«Μα, γιατί δεν συλλαμβάνουν και τους ακροαριστερούς τραμπούκους;» παρατηρώ πως διερωτώνται πολλοί σχολιαστές του Διαδικτύου. Για έναν απλό λόγο: Διότι εάν και όταν συλληφθούν, κινητοποιείται ένας ολόκληρος μηχανισμός από διαμορφωτές της κοινής γνώμης, πολιτικούς, εφημερίδες και ιστοσελίδες, καλλιτέχνες κ.λπ., για να ασκήσει πίεση στις διωκτικές και τις δικαστικές αρχές ώστε τα «παιδιά» να πέσουν στα μαλακά. Από την άλλη πλευρά οι εθνικιστές της Θεσσαλονίκης όχι μόνο δεν έτυχαν παρόμοιας προστασίας, αλλά αμέσως τους έριξαν στο πυρ το εξώτερον. Ακόμα και τους ανηλίκους.
Είναι αυτονόητο ότι όταν υπάρχει ένα ολόκληρο δίχτυ προστασίας για τους «ακτιβιστές», τότε μοιραία αμβλύνονται και τα κοινωνικά αντανακλαστικά για τις βίαιες συμπεριφορές τους.
Επιπροσθέτως η Αριστερά, συνολικά, είναι «μανούλα» στο να επινοεί λέξεις και εκφράσεις για να καλλωπίζει τις έκνομες συμπεριφορές της. Αίφνης μας προέκυψε ο ακτιβισμός, ο οποίος εξωράισε τον τραμπουκισμό. Ακτιβιστές θεωρήθηκαν αυτοί που εισέβαλαν στον χώρο όπου θα γινόταν η εκδήλωση της ισραηλινής πρεσβείας στη Διεθνή Εκθεση Βιβλίου στη Θεσσαλονίκη. Ακτιβιστές και αυτοί που διαρκώς επιχειρούν να ανακαταλάβουν το Βιολογικό της Φυσικομαθηματικής στο ΑΠΘ. Ακτιβιστής και ο τραμπούκος που πριν από μερικά χρόνια κατάφερε πισώπλατο κτύπημα καράτε σε αστυνομικό. Να υποθέσω πως και ο διδακτορικός χαστουκιστής και αυτός ως ακτιβιστής θα παρουσιαστεί. Είναι αυτονόητο ότι όταν υπάρχει ένα ολόκληρο δίχτυ προστασίας για τους ακροαριστερούς, τότε μοιραία αμβλύνονται και τα κοινωνικά αντανακλαστικά για τις βίαιες συμπεριφορές τους.
Δυστυχώς και ένα σημαντικό κομμάτι της Αριστεράς, που δεν έχει καμιά σχέση με τις βιαιότητες των ακροαριστερών, είναι πρόθυμο να αποδεχθεί τα αγνά κίνητρα των δραστών, οι οποίοι όμως επιλέγουν λάθος μορφή πάλης. Και κάτι ακόμα πιο επικίνδυνο: αυτό το κομμάτι της Αριστεράς ενδομύχως προβληματίζεται από τους ισχυρισμούς και τα «επιχειρήματα» των παραστρατημένων συντρόφων τους. Κάπως έτσι αναρωτιούνταν απλοί αριστεροί πολίτες για τα θύματα των δολοφόνων της 17 Νοέμβρη: «Μήπως και αυτά έκαναν κάτι κακό;».
Για να το κλείσω το θέμα. Είναι άλλο να είσαι ληστής τραπεζών με ιδεολογικό αριστερό πρόσημο και άλλο να είσαι εθνικιστής τραμπούκος. Στην πρώτη περίπτωση, μέχρι και συναυλίες θα γίνουν για την απελευθέρωσή σου. Στη δεύτερη περίπτωση, θα δεις εμβριθείς κοινωνιολογικές αναλύσεις για τον κίνδυνο της ακροδεξιάς βίας. Τι μένει στο τέλος της ημέρας; Μια από τα ίδια εδώ και πενήντα χρόνια.
