Κάθε χώρα έχει τους εθνικούς μύθους της, που αποτελούν τους ιστορικούς συνεκτικούς δεσμούς της. Γύρω από τους εθνικούς μύθους διεξάγεται μια ατέρμονη πάλη μεταξύ αυτών που υποστηρίζουν την αναγκαιότητα της ύπαρξής τους και σε αυτούς που, στο όνομα του ορθολογισμού, κρίνουν ότι δεν εξυπηρετούν κάποιο σκοπό, απλώς συσκοτίζουν ιστορικά γεγονότα. Κλασική περίπτωση το κρυφό σχολειό. Γενιές μεγαλώσαμε με την ύπαρξή του και θαυμάσαμε την εικαστική αποτύπωσή του στον καμβά του Νικολάου Γύζη. Οταν πολύ αργότερα, από τη μελέτη των πηγών, προέκυψε πως επρόκειτο για ένα μύθο, προσωπικά ουδόλως δυσανασχέτησα για αυτό, το αποδέχθηκα χωρίς καμιά τάση απομυθοποίησης. Ο μύθος του κρυφού σχολειού υπάρχει και καλώς κάνει και υπάρχει.
Ο αφηγητής διηγείτο πώς το ιστορικό ποδοσφαιρικό σωματείο της Αργεντινής Μπόκα Τζούνιορς, ομάδα του Ντιέγκο Μαραντόνα, το ίδρυσαν στις αρχές του 20ού αιώνα Ελληνες ναυτικοί σε ένα δωμάτιο του Μπουένος Αϊρες.
Υπάρχουν όμως και οι ανώδυνοι μύθοι. Αυτοί που κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα σε καφενειακές συνελεύσεις και οι οποίοι, ως επί το πλείστον, διηγούνται ότι πίσω από κάθε σημαντικό γεγονός στα πέρατα του κόσμου βρίσκεται πάντα κάποιος Ελληνας. Προχθές, λοιπόν, έστησα το αυτί μου για να ακούσω τι συζητούσε μια ανδροπαρέα άνω των 80 χρόνων. Ο αφηγητής διηγείτο πώς το ιστορικό ποδοσφαιρικό σωματείο της Αργεντινής Μπόκα Τζούνιορς, ομάδα του Ντιέγκο Μαραντόνα, το ίδρυσαν στις αρχές του 20ού αιώνα Ελληνες ναυτικοί σε ένα δωμάτιο του Μπουένος Αϊρες. Ολοι νησιώτες, που ήθελαν να αφήσουν το αποτύπωμά τους στην πόλη όπου έδεναν τα καράβια τους. Το όνομα ήταν εύκολο, συνεχίζει ο αφηγητής, όμως το χρώμα της ομάδας πέρασε από μύρια κύματα. Τελικά αποφάσισαν να υιοθετήσουν τα χρώματα της σημαίας του πρώτου καραβιού που θα έμπαινε στο λιμάνι τους. Το καράβι ήταν σουηδικό, εξ ου και το μπλε και κίτρινο της στολής της Μπόκα Τζούνιορς.
Αυτός είναι ο ελληνικός μύθος. Η πραγματικότητα είναι άλλη. Συμμετείχαν όντως και Ελληνες ναυτικοί στην ίδρυση του συλλόγου, όμως τον πρωταγωνιστικό ρόλο είχε μια ομάδα Ιταλών ναυτικών από τη Γένοβα. Κάτι που αναγνωρίζεται ως αδιαμφισβήτητο γεγονός. Είπαμε, σημασία δεν έχει η πραγματικότητα. Ο μύθος του καφενέ είναι για να γίνεται κουβέντα, να αναπαράγεται και, καλή ώρα, να φτάνει στις σελίδες μεγάλης κυριακάτικης εφημερίδας.
