«Έφτιαξα ένα βωμό διαλογισμού στο σπίτι μου, και προσευχόμουν σε μια φωτογραφία των προγόνων μου, ζητώντας την υποστήριξή τους στο προσωπικό μου ταξίδι».
«Έκανα τελετές την πανσέληνο».
«Έκανα ευχές όποτε τα νομίσματα έπεφταν κορώνα, όποτε το ρολόι έδειχνε 11:11 και όταν έβγαιναν τα πρώτα αστέρια στον ουρανό».
«Περπατούσα μόνη και μιλούσα στα δέντρα, ενημερώνοντάς τα για το ότι ήμουν έτοιμη για συντροφικότητα, και ρωτώντας τα αν μπορούν να με βοηθήσουν».
Αυτά είναι μερικές (όχι όλες) από τις τεχνικές που χρησιμοποιήσε μια κυρία ονόματι Κέισι Μινς για να «βρει την αγάπη» στην ηλικία των 35 ετών. Η κυρία Μινς, που είναι “wellness influencer”, έγραψε αυτές τις μεθόδους στο blog της, στο οποίο συχνά αναπαράγει θεωρίες συνομωσίας και αντιεπιστημονικές απόψεις για το απαστερίωτο γάλα, τα εμβόλια και τη διατροφή, ή διαφημίζει συμπληρώματα διατροφής. Είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση. Γιατί την αναφέρουμε σήμερα εδώ; Μα, επειδή είναι η πρόταση του Τραμπ για τη θέση του Surgeon General (κάτι σαν επίσημος γιατρός του κράτους) των ΗΠΑ.
Φυσικά, πλέον το ξέρουμε: στο καθεστώς Τραμπ, η κακιστοκρατία είναι ο στόχος. Δεν τοποθετεί κραυγαλέα ακατάλληλους ανθρώπους στην ηγεσία σημαντικών δημοκρατικών θεσμών επειδή, ας πούμε, δεν βρίσκει καλύτερους, αλλά επειδή δεν ενδιαφέρεται καθόλου ούτε για την καλή λειτουργία και την υγεία των δημοκρατικών θεσμών, ούτε για την αποτελεσματική διεξαγωγή της πολιτικής. Ούτε για την υγεία, ούτε για την παιδεία, ούτε για την ασφάλεια, ούτε για την ευημερία. Τίποτε από αυτά δεν τους ενδιαφέρει. Οπότε φυσικά θα διορίσουν έναν άσχετο και μεθύστακα τηλεπαρουσιαστή Υπουργό Άμυνας, μια συνομωσιολόγο υποστηρίκτρια των καθεστώτων του Πούτιν και του Ασάντ στην ηγεσία των μυστικών υπηρεσιών, έναν άπειρο δικηγόρο, επίσης οπαδό θεωριών συνομωσίας, στη διοίκηση του FBI, μια κυρία που είχε εταιρεία διεξαγωγής αγώνων πάλης για Υπουργό Παιδείας, και τον αρχιερέα των «ψεκασμένων» Υπουργό Υγείας.
Η ιδέα ότι σε καθεστώτα σε γενικές γραμμές δημοκρατικά, σε μια εποχή με εύκολη και σχετικά φτηνή πρόσβαση σε όλη τη γνώση της ανθρωπότητας, τέτοια μέλη του είδους μας αποκτούν αποδοχή από μεγάλα τμήματα του πληθυσμού και αναλαμβάνουν θέσεις ευθύνης και έχουν στα χέρια τους ισχύ, μας δείχνει διάφορα πράγματα. Όπως για παράδειγμα, ότι η ταινία “Idiocracy” (2006) ήταν ντοκιμαντέρ, και όχι μυθοπλασία. Επίσης, ότι ίσως βλέπουμε την ιστορία της ανθρωπότητας από τη λάθος προοπτική.
Θεωρούμε ότι εμείς, τα ανθρώπινα όντα, είμαστε το ζενίθ της εξέλιξης, το ανώτατο είδος που φτιάχτηκε στη φύση, οι κληρονόμοι της πλάσης, το τέλος μιας διαδικασίας που κράτησε δισεκατομμύρια χρόνια. Είναι όμως έτσι; Δεν μπορεί να είναι έτσι. Ένα είδος που δίνει τον έλεγχο του μεγαλύτερου πυρηνικού οπλοστασίου στον κόσμο στο Ντόναλντ Τραμπ δεν μπορεί να είναι το ζενίθ καμιάς πορείας. Αντίθετα, μπορεί να είμαστε απλά ένα μεσαίο, προβληματικό, ατελές βήμα. Προς τι; Μπορεί να το έχουμε δει λάθος. Μπορεί να μην διανύουμε την εποχή των ανθρώπων, αλλά την εποχή της «νοημοσύνης». Το ανθρώπινο είδος, αυτό που κυριάρχησε ανάμεσα στα διάφορα είδη του γένους Homo (σφαγιάζοντας και εξολοθρεύοντας τα υπόλοιπα), είναι το πρώτο που απέκτησε συνείδηση του ότι υπάρχει, και αυτό που αποκαλούμε «νοημοσύνη» (με χαρακτηριστικά που την κάνουν να διαφέρει από την πιο πρωτόγονη νοημοσύνη άλλων ειδών), αλλά δεν θα πρέπει απαραίτητα να είναι και το τελευταίο. Σίγουρα έχει πεπερασμένα όρια. Υπάρχουν ήδη σημάδια που υπονοούν ότι κάποια τέτοια όρια τα πλησιάζουμε, ή τα έχουμε φτάσει ήδη.
Τι γίνεται μετά; Ποιος ξέρει. Μπορεί, όμως, κάποιος να φανταστεί ότι το επόμενο στάδιο θα μπορούσε να περιλαμβάνει άλλες νοημοσύνες, τεχνητές. Το επόμενο στάδιο θα μπορούσαν να είναι επόμενες εκδόσεις των LLM μοντέλων της δικής μας εποχής, ίσως. Γράφει ο «νονός της ΑΙ», ο νομπελίστας Τζέφρι Χίντον: «Ψηφιακή νοημοσύνη δεν θα μπορούσε ποτέ να φτιαχτεί από μόνη της. Χρειάζεται να εμφανιστεί η βιολογική νοημοσύνη πρώτα, ώστε να κατασκευάσει αυτή την ψηφιακή νοημοσύνη. Αλλά η ψηφιακή νοημοσύνη μετά μπορεί να εξελιχθεί πολύ γρηγορότερα. Μπορεί να μας κρατήσει κι εμάς, για να λειτουργούμε τους σταθμούς παραγωγής ενέργειας για λίγο. Μετά, ίσως όχι».
Δεν θα ταξιδέψουμε εμείς στον Άρη. Δεν θα εξερευνήσουμε νέους κόσμους, νέους γαλαξίες, δεν θα πάμε, θαρραλέα, εκεί που δεν έχει πάει ξανά κανείς. Όλα όσα κάνουν άνθρωποι στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας, τα ταξίδια στα άστρα, η ανάπτυξη συγκλονιστικών τεχνολογιών, η επικοινωνία με εξωγήινες νοημοσύνες, μπορεί να γίνουν. Αλλά όχι από εμάς. Από άλλες, μη-βιολογικές οντότητες, από τα επόμενα στάδια της εξέλιξης της νοημοσύνης, που δεν θα έχουν τους δικούς μας οφθαλμοφανείς περιορισμούς. Από όντα που, χωρίς αμφιβολία, δεν θα διορίζουν το Ντόναλντ Τραμπ, τον Κας Πατέλ και τη Κέισι Μινς σε θέσεις οποιασδήποτε ευθύνης.
