Παράξενο μπορεί να χαρακτηριστεί το περιστατικό μόνον από κάποιον που δεν ζει στην Ελλάδα και δεν έχει αφομοιώσει την ελληνική «ιδιαιτερότητα» ως κανόνα. Για τους υπόλοιπους, η συμπλοκή 15 ατόμων με κράνη και καδρόνια στην Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου την περασμένη Δευτέρα είναι ένα γεγονός που αποδίδει μια συμβατική κατάσταση, τον αποδεκτό τρόπο, δηλαδή, με τον οποίο λύνονται ιδεολογικές και άλλες διαφορές στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Τα κράνη εξυπηρετούν περισσότερο τους τελετουργικούς συμβολισμούς παρά τη σκοπιμότητα της ανωνυμίας· παρομοίως, τα καδρόνια χρησιμεύουν πρωτίστως ως θεατρικά εξαρτήματα και δευτερευόντως ως εργαλεία άσκησης βίας. Για αυτόν τον σκοπό, άλλωστε, υπάρχουν οι μπουνιές και οι κλωτσιές. Το ότι δεν γνωρίζουμε σε ποιες παρατάξεις ανήκουν οι τραμπούκοι είναι επίσης κομμάτι ενός εθνικού «business as usual». Για να μην κατονομάζονται, οι παρατάξεις προφανώς ανήκουν σε πολιτικούς χώρους με ηθικό πλεονέκτημα· αν το πλεονέκτημα δεν υπήρχε, όχι απλώς θα γνωρίζαμε τις παρατάξεις, αλλά τα μέλη τους θα είχαν επικηρυχθεί ήδη με σχετικές αφίσες σε όλη την Αθήνα.
Μαφία με πτυχίο
Oπως οι κανονικές μαφίες διευθετούν τους λογαριασμούς τους στον δρόμο, μέρα μεσημέρι, έτσι και οι φοιτητικές ξεκαθαρίζουν τους δικούς τους σε κοινή θέα, γνωρίζοντας εκ προοιμίου ότι η δραστηριότητά τους με κάποιον τρόπο θα αποφύγει την κοινωνική και θεσμική αποδοκιμασία που της πρέπει. Είτε θα αποσιωπηθεί είτε θα περιβληθεί την ακαταμάχητη αύρα της αγωνιστικότητας. Λύσεις υπάρχουν και για τις περιπτώσεις κατά τις οποίες η βία παροξύνεται. Τότε μπαίνει στο παιχνίδι η προβοκάτσια: όταν το αγωνιστικό ξύλο σταματάει να εισπράττει χειροκρότημα από τις μάζες και αρχίζει να θέτει σε κίνδυνο το ηθικό πλεονέκτημα, τότε αλλάζει απότομα πατρότητα. Οι φοιτητές δεν είναι φοιτητές, το σκηνικό είναι στημένο, παρακρατικοί επιχειρούν να ενοχοποιήσουν αθώους πολίτες σε συνεργασία με τα «σάπια ΜΜΕ» κ.ο.κ. Αν οι παραταξιακοί τραμπούκοι της Πολυτεχνειούπολης δεν έχουν ακόμη επιχειρήσει να δικαιολογήσουν τη μεταξύ τους βία ή να μεταθέσουν την ευθύνη της αλλού, είναι επειδή κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να τους ζητήσει τον λόγο. Στο σχετικό βίντεο, εξάλλου, διακρίνει κανείς περαστικούς να προσπερνούν το επεισόδιο με χαρακτηριστική αδιαφορία.
Αόρατος μανδύας
Αυτή τη φορά, όμως, κάποιος θεώρησε έξυπνο να σηκώσει χέρι στην υπεύθυνη του κυλικείου της Σχολής Μηχανολόγων Μηχανικών, σε ένα άτομο δηλαδή που δεν ανήκει οργανικά στο πανεπιστημιακό matrix. Οταν ο 34χρονος διδακτορικός φοιτητής αποφάσισε να χαστουκίσει την εργαζόμενη, επειδή αυτή τον εμπόδισε να κολλήσει κομματικές αφίσες στην τζαμαρία του κυλικείου, εξακολουθούσε να βρίσκεται υπό το κράτος του ιδρυματισμού του· η ψευδαίσθηση αορατότητας δεν είχε υποχωρήσει· ο τραμπούκος πίστευε ακόμη πως η βία του προστατεύεται από το κλασικό πέπλο φοιτητικού καθαγιασμού και πως ό,τι κι αν έκανε υπέρ της παράταξης εκείνη τη στιγμή ήταν απολύτως θεμιτό (όπως ήταν το ξύλο λίγο πριν, η καταστροφή των κτιρίων, οι καταλήψεις, το χτίσιμο καθηγητών κ.λπ.). Η άρνηση της γυναίκας να λουφάξει και να υποστεί τη βία έφερε τη διάρρηξη της πλάνης, την άτακτη φυγή κι έπειτα τη σύλληψη και τη δίωξη του θρασύδειλου «ημιπιτσιρικά».
Το άλλο παράδειγμα
Η στάση του θύματος είναι κάτι παραπάνω από απροσδόκητο εμπόδιο στην κανονικότητα ενός αποθρασυμένου. Είναι κι ένα δείγμα για το τι συμβαίνει όταν κάποιος ξυπνάει από τον λήθαργο της παραίτησης και αντιστέκεται στον καθεστωτικό παραλογισμό και στην πρόδηλη παρανομία· ένα δείγμα για το τι μπορεί να συμβεί όταν από αυτόν τον λήθαργο ξυπνήσουν περισσότερα άτομα. Η υπεύθυνη του κυλικείου ούτε φοβήθηκε για τη φήμη της ούτε επιδόθηκε σε δημόσιες σχέσεις, όπως για δεκαετίες κάνουν όσοι ανέχονται τους τραμπούκους από θέσεις μεγαλύτερης ευθύνης. Μήνυσε τον δράστη και άφησε τον νόμο να κάνει τη δουλειά του. Από την άλλη, δεν μπορούμε να αξιώνουμε από όλα τα δυνάμει θύματα να υφίστανται εκφοβισμούς, χαστούκια και δικαστικές περιπέτειες. Εχουμε χορτάσει ανθρώπους-σύμβολα και εξαιρέσεις στον κανόνα· ήρθε η ώρα να αλλάξει ο ίδιος ο κανόνας.
Ηδονιστές της βίας
Και οι πιο καχύποπτοι απέναντι στην κρατική εξουσία συμφωνούν ότι, πριν αρχίσει να καταστέλλει τη βία, το κράτος οφείλει να την προλαμβάνει. Για να το κάνει αυτό, προφανώς πρέπει να έχει παρουσία εκεί όπου η βία φαίνεται να ευδοκιμεί. Είναι δυνατόν να περιμένουμε αλλαγή της κατάστασης όταν η αστυνομία καλείται στον πανεπιστημιακό χώρο κατόπιν εορτής; Αλήθεια, θα ήταν τόσο δυσάρεστο για τους πολέμιους της πανεπιστημιακής αστυνομίας αν το χτύπημα που δέχτηκε η Γεωργία Τύρου είχε αποφευχθεί; Θα έπληττε τόσο βάναυσα την ελευθερία τους η ύπαρξη ενός σώματος που θα εμπόδιζε τα μέλη παρατάξεων να ξυλοκοπούν τα μέλη άλλων παρατάξεων και τους διάφορους τραμπούκους να χαστουκίζουν εργαζομένους; Η λογική λέει πως όσοι αντιπαθούν τη βία θα έπρεπε να αντιμετωπίζουν θετικά την προοπτική της έγκαιρης αποτροπής της. Το γεγονός όμως ότι περισσότερες φωνές ακούγονται πλέον όταν συζητάμε για το πώς θα περιοριστεί η βία παρά όταν η βία ξεσπάει, είναι ενδεικτικό του πόσο λίγοι είναι αυτοί που πραγματικά επιθυμούν ένα ασφαλές πανεπιστήμιο.
