Ο κ. Αρκελές ∆. με συμβουλεύει να παίρνω τα φάρμακά μου για την αρτηριακή πίεση. Θέλω να τον καθησυχάσω ότι τα παίρνω καθημερινά, αφού έχει την τάση να ανεβαίνει από τότε που ήμουν 40 ετών. Επειδή αποδίδει την τάση μου για υπέρταση στην οργή, θα ήθελα να του πω ότι, απ’ όσο ξέρω τουλάχιστον τον εαυτό μου, δεν με χαρακτηρίζει η οργή. Ταυτίζουμε την ειρωνεία και τον σαρκασμό, που με χαρακτηρίζουν, με την οργή. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν εξοργίζομαι όταν ακούω εκείνη την κυρία του Συλλόγου Αρχαιολόγων να υποστηρίζει τους αλήτες που προσπάθησαν να εισβάλουν στον Ιανό, λέγοντας ότι οι ακροατές του κ. Καραμπελιά ήταν καμιά τριανταριά εβδομηντάχρονοι. Χάρης Ε: «Το βασικό σύνθημα που φώναξε δυναμικά το κοινό που παρακολούθησε την εκδήλωση ήταν το “Εξω οι τραμπούκοι”. (Το “Εξω οι αλήτες” το φώναζε ο Καραμπελιάς από το βήμα των ομιλητών.) Hταν ένα δυναμικό κοινό που αιφνιδίασε τους τραμπούκους, οι οποίοι είχαν σκοπό να αποτρέψουν την εκδήλωση με κάθε βίαιο τρόπο». Να θυμίσω ότι η εκδήλωση ήταν για την πολιτική τυμβωρυχία του δυστυχήματος των Τεμπών. Και για να θυμίσω και το έγκλημα της Μαρφίν, η φίλη Χρυσόθεμις Σ. με διορθώνει λέγοντας ότι οι ασύλληπτοι ακόμη δολοφόνοι φορούσαν κουκούλες. Δεν υποστήριξα ποτέ, φίλε Strati M., ότι οι τριακόσιες χιλιάδες που συμμετείχαν στη διαδήλωση εκείνη είναι συνένοχοι του εγκλήματος, όμως ανάμεσά τους βρίσκονταν όχι μόνον οι φυσικοί και οι ηθικοί αυτουργοί, αλλά και οι συνένοχοί τους.
Δεν θα διαφωνήσω με τον ΓΕΩΡΓΙΟΣ Χ. «Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι τόσο η καταδυνάστευση των πανεπιστημίων, των σχολείων, των δημόσιων χώρων από τις αλήτικες φασιστικές ασημαντότητες, αλλά κυρίως η βλακώδης ανοχή της πλειοψηφίας και της συντεταγμένης πολιτείας σε όλα όσα διαδραματίζονται και που άπτονται του χώρου της συλλογικής παράνοιας». Ο Λεωνίδας Κ. ανάγει το πρόβλημα σε πολιτισμικό: «Δεν πρόκειται καμία αστυνόμευση να αλλάξει κάτι. Ο ιστός, ο κάθε ιστός διερράγη. Φοβάμαι ότι θα υποδεχθούμε την κατάλυση της δημοκρατίας ως φάρμακο. Ηδη την επιζητούμε, λίγο κρυφά λίγο φανερά. Γιατί η έρημη η δημοκρατία είναι ευάλωτη στη φαυλότητα, κι από φαυλότητα χορτάσαμε. Οταν όμως τη χάσουμε τη δημοκρατία –γιατί εκεί ακριβώς κατευθυνόμαστε–, τότε ίσως καταλάβουμε πόσο μικροί και τραγικοί είμαστε στους κύκλους των καιρών».
Κρατώ την υπονόμευση της δημοκρατίας. Είναι το βασικό πρόβλημα της Ευρώπης. Και πάλι ο Λεωνίδας Κ.: «Βαδίζουμε εδώ και δεκαετίες πίσω προς τον μεσαίωνα. Οι άνθρωποι δεν πιστεύουν σε τίποτα. Δεν εμπιστεύονται τίποτα». Μόνον που ο Μεσαίωνας είχε τον χριστιανισμό και τον Αριστοτέλη. Εμείς τι έχουμε;
