Αυτό που βιώνει ο μέσος πολίτης στην Αθήνα είναι μάλλον μακριά από όσα ξέρουν, φαντάζονται, πιστεύουν οι πολιτικοί. Και είναι, εν μέρει, φυσικό. Απλώς αυτή η άγνοια δεν βοηθάει την κατάσταση, που είναι συχνά δύσκολη, άδικη έως και αφόρητη, για τον εργαζόμενο, την απλή νοικοκυρά, τον φοιτητή, τον έφηβο, τον συνταξιούχο. Αυτή η μεγάλη ραχοκοκαλιά της ελληνικής κοινωνίας, αυτό το μεγάλο ποσοστό που ζει με ένα μισθό ή με μια σύνταξη, μετακινείται με τις δημόσιες συγκοινωνίες.
Η Αθήνα έχει ακόμη σαράβαλα λεωφορεία, παρά τη βελτίωση με τη δρομολόγηση των νέων ηλεκτρικών. Αλλά τα σαράβαλα που έχει ακόμη στους δρόμους, θυμίζουν Ανατολική Ευρώπη του 1990 και προσβάλλουν τους Ελληνες πολίτες. Και δεν είναι μόνο που είναι διαλυμένα. Είναι και που είναι βρώμικα, τα τζάμια σκονισμένα, η γενική εικόνα τέταρτος κόσμος.
Οταν περνάω από στάσεις λεωφορείων και βλέπω τα πλήθη, κουρασμένους εργαζόμενους ανθρώπους να περιμένουν στις στάσεις, συχνά για 20 ή 30 λεπτά, απλώς για να επιστρέψουν στο σπίτι τους, ο ένας πάνω στον άλλον, λόγω αραιών δρομολογίων, αναλογίζομαι τις εσωτερικές, βουβές σκέψεις των ανθρώπων αυτών. Συχνά έχω βρεθεί στην ίδια θέση και όταν έχω τη δυνατότητα πηγαίνω με τα πόδια ή αναγκάζομαι να πάρω ταξί. Αυτή είναι η δημοκρατία στην Αθήνα.
Αν περάσει ένας πολιτικός από μια κεντρική στάση, από τον Ευαγγελισμό, π.χ., επί της Βασιλίσσης Σοφίας, από όπου περνούν τα λεωφορεία για Ανω Ιλίσια, Καισαριανή και Ζωγράφου, θα δει πάντα ένα πυκνό πλήθος να περιμένει. Είναι απλώς ένα παράδειγμα. Το ίδιο συμβαίνει σε όσες στάσεις λεωφορείων βρίσκονται σε σταθμούς μετρό, όπως, π.χ., στο Ελληνικό.
Υπάρχει μια πάρα πολύ κακή κατάσταση στην καθημερινότητα της Αθήνας, που γίνεται χειρότερη από τη μονοκρατορία των αυτοκινήτων και των δικύκλων παντού. Λες και όσα έχουν επιτύχει άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ακόμη και εκείνες που είναι απλώς λίγο καλύτερα ή στην ίδια στάθμη με τη δική μας, συμβαίνουν σε άλλον πλανήτη και δεν μας αφορούν. Δυστυχώς, όσοι μετακινούνται κάθε μέρα στην Αθήνα, αθροίζουν μέσα τους, δίχως ίσως να το συνειδητοποιούν, ένα τεράστιο ψυχικό βάρος, μια πίεση που είναι εξαιρετικά φθοροποιός. Η δυσκολία στις μετακινήσεις, η έλλειψη φροντίδας για τον απλό πολίτη, η πλήρης κάλυψη του δημόσιου χώρου από οχήματα, η πλήρης επίσης κάλυψη από ασφυκτικές οικοδομές, είναι η αθηναϊκή πραγματικότητα. Μακάρι να ήταν αλλιώς…
