Αφού τον αποκαλέσουν ευπατρίδη και Νέστορα της διπλωματίας, μετά, με τρόπο ευγενικό είναι αλήθεια, τον θεωρούν εκφραστή της ακινησίας στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Κύριο επιχείρημά τους η στάση που τήρησε η νεοεκλεγείσα τότε κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή στο κυπριακό δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν. Και υπεύθυνο για αυτή τη στάση θεωρούν τον αείμνηστο Πέτρο Μολυβιάτη. Είναι όμως έτσι τα γεγονότα; Είχε δυνατότητες παρέμβασης μια κυβέρνηση που μόλις είχε εκλεγεί; Να σημειωθεί πως η κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή συγκροτήθηκε περίπου σαράντα μέρες πριν από το δημοψήφισμα στην Κύπρο (24 Απριλίου 2004).
Το σχέδιο Ανάν παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 11 Νοεμβρίου 2002. Μετά δύο αναθεωρήσεις παρουσιάστηκε στην οριστική μορφή του τον Μάρτιο του 2004. Σε όλο αυτό το διάστημα στην Ελλάδα πρωθυπουργός ήταν ο Κώστας Σημίτης και στην Κύπρο, από τις 28 Φεβρουαρίου 2003, Πρόεδρος της Δημοκρατίας ήταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος, «παιδί» του βαθέος μακαριακού κράτους. Δεν θα σχολιάσω το σχέδιο Ανάν. Το κεντρικό θέμα του άρθρου είναι αν είχε δυνατότητες να παρέμβει η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή στο δημοψήφισμα της ελληνοκυπριακής πλευράς.
Είχε δυνατότητες να παρέμβει η κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή το 2004 στο δημοψήφισμα της ελληνοκυπριακής πλευράς για το σχέδιο Ανάν;
Αυτοί που προσάπτουν στον Πέτρο Μολυβιάτη το δόγμα της ακινησίας στις ελληνοτουρκικές σχέσεις υποστηρίζουν το πόσο αρνητικά εισέπραξε, στην αφετηρία της διπλωματικής του σταδιοδρομίας, τις αντιδράσεις όλων των κομμάτων του ελληνικού Κοινοβουλίου και της πλειοψηφίας της κοινωνίας στις συμφωνίες του Λονδίνου το 1959. Κάτι που καθόρισε τη μετέπειτα στάση του στα τεκταινόμενα περί την Κύπρο, καθώς θεωρούσε πως ο μόνος πολιτικός που επέλυσε το Κυπριακό πρόβλημα ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, και είχε απόλυτο δίκιο. Απέναντι στη φρενίτιδα του μαξιμαλισμού που κυριαρχούσε από την εθνικιστική Δεξιά ώς τη σοβιετόφιλη Αριστερά, η ίδρυση της ανεξάρτητης Κυπριακής Δημοκρατίας ήταν η μόνη βιώσιμη λύση. Μια λύση με σημαντικό πολιτικό κόστος για την τότε κυβέρνηση.
Είναι αλήθεια πως και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Γεώργιος Παπανδρέου είχαν προβληματικές σχέσεις με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, κάτι που δεν το έκρυβαν. Τα προβλήματα στις σχέσεις όλων των ελληνικών κυβερνήσεων με τις κυπριακές συνεχίστηκαν και μετά το 1974 και συνοψίστηκαν στο δόγμα «η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάς συμπαρίσταται». Με απλά λόγια, «από μακριά κι αγαπημένοι». Από αυτή τη γραμμή δεν απέστη ούτε η κυβέρνηση Σημίτη, η οποία είχε πολύ περισσότερο χρόνο για να προλειάνει το έδαφος για την αποδοχή των προτάσεων Ανάν. Επί ένα χρόνο συζητούσε με τον Τάσσο Παπαδόπουλο τις πρόνοιες του σχεδίου, οι απορριπτικές προθέσεις του ήταν γνωστές, αλλά σήμερα κατηγορούν τον Πέτρο Μολυβιάτη διότι, σε σαράντα μέρες, δεν ανέστρεψε μια προδιαγεγραμμένη πορεία. Το 76% του «Οχι» δικαιώνει πλήρως τη γραμμή της ελληνικής κυβέρνησης. Τυχόν παρέμβασή της και δεν θα άλλαζε το αποτέλεσμα και θα ενέγραφε μια εθνική αποτυχία στην αφετηρία της θητείας της.
