Σχεδόν το έχουμε συνηθίσει: Τα καλοκαίρια, να διαβάζουμε αναλύσεις ειδικών σχετικά με το τεράστιο ποσοστό ξηρασίας στο έδαφος, που λειτουργεί ως κύρια αιτία για τις μεγάλες, καταστροφικές, φονικές πυρκαγιές. Και τους χειμώνες, πότε να κοιτάζουμε τους παλιούς χάρτες με τις κοίτες ποταμών που θάψαμε για να χτίσουμε και πότε να ακούμε αναλύσεις για την αδυναμία συγκράτησης των νερών της βροχής επειδή κάηκαν τα δάση – αμφότερα ξυπνήματα του εφιάλτη νέων μεγάλων, καταστροφικών, φονικών πλημμυρών.
Στο ενδιάμεσο, καταναλώνουμε το νερό «σαν να μην υπάρχει αύριο» στο μπάνιο, στην κουζίνα, στον κήπο, για να καθαρίζουμε τα πεζοδρόμια –ή και το οδόστρωμα– από τις σκόνες, ενώ για χρόνια, αλόγιστα, αλαζονικά και αυθαίρετα στραγγίζαμε τη γη για να καλύψουμε τις ανάγκες των καλλιεργειών μας. Α, ναι: και όταν έρχεται η στιγμή, επιλέγουμε ως κυβερνήτες εκείνους που αγαπάμε να μισούμε.
Στη μεγαλύτερη εικόνα και με αφορμή τη νέα κρίση που ξέσπασε φέρνοντας στο χείλος του πολέμου ξανά Ινδία και Πακιστάν, βλέπουμε ξανά τους υδάτινους πόρους να χρησιμοποιούνται ως όπλο. «Ο Ινδός πρωθυπουργός έκλεισε τους υδατοφράκτες του Ινδού, απειλώντας το Πακιστάν με λειψυδρίες, που θα καταστρέψουν την παραγωγή βάμβακος και σιδηρών ή με ολέθριες πλημμύρες, αν αποφασίσει να εκτρέψει τη ροή υδάτων» («Κ», 4/5/2025). Τη μεγάλη εικόνα του παγκόσμιου χωριού συμπληρώνουν ειδήσεις που συνδέουν το θέμα της διαχείρισης των υδάτινων πόρων με αιματηρά «παιχνίδια» πιέσεων γεωπολιτικού χαρακτήρα, με την προαναφερόμενη περίπτωση Ινδίας – Πακιστάν να προστίθεται σε σειρά άλλων όπως στην Αφρική, στη Μέση Ανατολή και αλλού.
Το εφιαλτικό παζλ ολοκληρώνεται –επί του παρόντος– με τη ζοφερή πραγματικότητα που διαμορφώνουν στοιχεία σχετικά με τον αριθμό (πάνω από δύο δισεκατομμύρια) ανθρώπων που δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό, καθώς και για τη σύνδεση του φαινομένου της λειψυδρίας με την αύξηση τουλάχιστον κατά 10% της μετανάστευσης.
Πάμε, τώρα, από τη μεγάλη εικόνα στη μικρή. Σε εκείνη των διαστάσεων που έχει η Ελλάδα. Τι θετικό πράξαμε στον βαθμό που μας αναλογεί; Πόσο έχουμε προσαρμόσει τον χώρο της εκπαίδευσης με σύγχρονες ανάγκες όπως η καλλιέργεια νοοτροπίας για σεβασμό στους φυσικούς πόρους; Εγιναν όσα αντιπλημμυρικά έργα χρειάζονται; Υπάρχει μέριμνα για προώθηση έργων, όπως η αφαλάτωση θαλασσινού ύδατος; Αναλάβαμε διπλωματικές πρωτοβουλίες με άλλες χώρες της Μεσογείου για συνεργασία στον αγώνα κατά της ξηρασίας που προκαλούν οι παρατεταμένοι καύσωνες και οι ανεπαρκείς βροχοπτώσεις των τελευταίων ετών στην περιοχή μας;
