Υπερόπλο του Ντόναλντ Τραμπ είναι ότι συνεχώς παράγει τόση φασαρία γύρω από τον εαυτό του («πλημμυρίζει τη ζώνη με σ–τά», όπως το θέτει ο Στιβ Μπάνον, γκουρού της αμερικανικής Ακροδεξιάς και θαυμαστής του), που ουδείς προλαβαίνει να αντιμετωπίσει τις νέες προκλήσεις, ούτε να καταλάβει τι συμβαίνει.
Επιπλέον, όσοι ασχολούνται μαζί του αναγκάζονται κάποια στιγμή να αναρωτηθούν εάν υπάρχει νόημα να σχολιάζει κανείς την κάθε κίνησή του. Ομως, και αυτά που ακούγονται τόσο εξωπραγματικά ώστε να φαίνεται ότι ο Τραμπ προκαλεί μόνο για να προκαλεί, πάντα έχουν μεγάλη σημασία. Δείχνουν τι τον απασχολεί, τι σκέφτεται να κάνει. Οταν στην πρώτη τετραετία του εξέφρασε την επιθυμία οι ΗΠΑ να αποκτήσουν τη Γροιλανδία, ουδείς πίστευε ότι μιλούσε σοβαρά. Το ίδιο με τους δασμούς που έλεγε ότι θα επιβάλει εναντίον όλου του κόσμου. Σήμερα αντιμετωπίζουμε τις συνέπειες αυτών των «ιδεών». Παρότι μας εξουθενώνει, λοιπόν, είμαστε υποχρεωμένοι να παρακολουθούμε τον Τραμπ για να καταλάβουμε πώς οι πράξεις του θα επηρεάσουν τις ζωές μας.
Ζαλίζει τους πάντες, καταφέρνοντας να βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά από φίλους και εχθρούς…
Το εγχείρημα δεν είναι εύκολο, καθώς μόνο τα τελευταία 24ωρα, μεταξύ άλλων, ο Τραμπ διακίνησε εικόνες παρουσιάζοντας εαυτόν ως Πάπα και ως ήρωα από τη σειρά «Πόλεμος των Αστρων»· ανακοίνωσε την επιβολή δασμών 100% σε ταινίες που δεν παράγονται εξ ολοκλήρου εντός των ΗΠΑ· είπε πως θα δώσει εντολή να λειτουργήσει πάλι η διαβόητη φυλακή Αλκατράζ (τουριστικό αξιοθέατο σήμερα) για τους «πιο αδίστακτους και αιμοβόρους εγκληματίες»· είπε ότι δεν ξέρει εάν είναι υποχρεωμένος να διαφυλάσσει το σύνταγμα· για άλλη μια φορά, δεν απέκλεισε τη χρήση βίας για να αποκτήσει η Αμερική τη Γροιλανδία (εις βάρος της Δανίας, συμμάχου στο ΝΑΤΟ).
Η (μερική) συγκομιδή μόνο τριών ημερών θυμίζει τις «παραισθήσεις» της τεχνητής νοημοσύνης, που παριστάνει πως γνωρίζει τα πάντα και όταν δεν τα γνωρίζει. Μεταδιδόμενη άμεσα από τα κοινωνικά δίκτυα, αποτελεί ματιά στο πώς λειτουργεί το μυαλό του Τραμπ. Είναι ένας κόσμος όπου ο ίδιος –παντοδύναμος– μπορεί να είναι ό,τι θέλει, όπου μπερδεύονται αναμνήσεις από τη λαϊκή κουλτούρα (το εμβληματικό Αλκατράζ με τους «αιμοβόρους» εγκληματίες) και φαντασιώσεις (ο Τραμπ κατακτητής της Γροιλανδίας, του Καναδά κ.ά.). Την ίδια στιγμή, παρά την παντοδυναμία τους, η χώρα και ο ίδιος αντιμετωπίζουν ύπουλους εχθρούς, που αυτός θα τρέψει σε φυγή. Ετσι, σύμφωνα με αυτόν, η παραγωγή ταινιών εκτός ΗΠΑ «απειλεί την εθνική ασφάλειά μας».
Αυτό το αεικίνητο κολάζ αναμνήσεων, φαντασιώσεων, φιλοδοξιών και ασυναρτησίας ζαλίζει τους πάντες γύρω από τον Τραμπ και του εξασφαλίζει να είναι πάντα ένα βήμα μπροστά από φίλους και εχθρούς. Είναι χρήσιμο και για τον υπόλοιπο κόσμο, για να γνωρίζουμε πώς λειτουργεί το μυαλό του – χωρίς, όμως, να είναι κάποιος σε θέση να αποτρέψει τις συνέπειες των πράξεών του.
