Το 1926, ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες είναι ερωτευμένος. Στα 27 του, νέος, πολλά υποσχόμενος ποιητής του Μπουένος Αϊρες, καταφτάνει προσκεκλημένος στα γενέθλια ενός φίλου του.
Στο πλάι του έχει μια επίσης ανερχόμενη συγγραφέα, τη σκανδιναβικής καταγωγής Νόρα Λάνχε. Η κοπέλα αυτή, μας πληροφορεί μια μαρτυρία της εποχής, «ήταν ο πολικός αστέρας της παρέας». Η Νόρα, «με τα μακριά λαμπερά της μαλλιά, ανακτούσε τον θρόνο και το σκήπτρο της, τέντωνε τα χέρια για να καταστείλει την οχλοβοή και έπειτα άρχιζε να απαγγέλλει (…), και τα ποιήματά της, πάντα μα πάντα, γαλήνευαν τη θύελλα και έφερναν μια ανατολή ατόφιου αισθήματος».
Ορισμένα από αυτά τα ποιήματα εκφράζουν το πάθος της «για τον εραστή και μέντορά της Μπόρχες, τον οποίο η Νόρα παρομοιάζει με την “πάχνη που έλκεται απ’ τα φρέσκα πέταλα του ρόδου”».
Και ο Μπόρχες όμως είχε εμμονή μαζί της. Οι φίλοι του λένε πως η περίοδος της σχέσης τους ήταν από τις ελάχιστες στη ζωή του που «έδειχνε να μην επιθυμεί ιδιαίτερα να είναι κάποιος άλλος».
«Δυστυχώς για τον Μπόρχες, αν και όχι για τη μετέπειτα λογοτεχνία, αυτή η ονειροπόληση δεν έμελλε να διαρκέσει». Σε εκείνο το πάρτι γενεθλίων, η Νόρα πήγε και κάθισε πλάι σε έναν άλλο συγγραφέα, τον Ολιβέριο Χιρόνδο.
«Πάνω στο ποτό και στην κουβέντα, η μισομεθυσμένη Νόρα έχυσε κατά λάθος ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί. Ο πάντα ετοιμόλογος Ολιβέριο έσκυψε προς το μέρος της και είπε σκωπτικά: “Θα χυθεί αίμα ανάμεσά μας”. Σε λίγο η γυναίκα που είχε έρθει αγκαζέ με τον Τζόρτζι χόρευε με τον Ολιβέριο. Επίσης έφυγε μαζί του».
So much for pathos, όπως λένε οι φλεγματικοί Βρετανοί που τόσο λάτρευε ο Μπόρχες: ώς εδώ ήταν το πάθος – τουλάχιστον για τον τελευταίο, διότι για τη Νόρα και τον Ολιβέριο μόλις ξεκινούσε.
Ο Αμερικανός καθηγητής Ανθρωπιστικών Επιστημών Ουίλιαμ Εγκιγκτον, τον οποίο στην Ελλάδα γνωρίζουμε από το έξοχο «Μιγέλ ντε Θερβάντες: ο πρώτος συγγραφέας του σύγχρονου κόσμου (μτφρ.: Πέτρος Γεωργίου, εκδ. Πατάκη, 2018) μας αφηγείται την ιστορία. Τα αποσπάσματα εδώ προέρχονται από ένα άλλο βιβλίο του που μόλις κυκλοφόρησε από τον ίδιο εκδοτικό οίκο σε μετάφραση και πάλι του Π. Γεωργίου: «Αγγελοι & σκακιστές. Ο Μπόρχες, ο Χάιζενμπεργκ, ο Καντ & η θεμελιώδης φύση της πραγματικότητας».
Μια πολύ ερεθιστική αφηγηματική διερεύνηση της ρευστής έννοιας της πραγματικότητας μέσα από την τέχνη, τη φιλοσοφία και την επιστήμη. Οι ζωές, η σκέψη, το έργο τριών ανθρώπων οι οποίοι ψηλάφησαν το ορατό μα και το αόρατο. Για τον νεαρό Μπόρχες, η αρχή φαίνεται πως έγινε μέσα από μια σφοδρή ερωτική απογοήτευση – γεγονός που με έναν απόλυτο τρόπο υποδηλώνει το «αγεφύρωτο χάσμα ανάμεσα στην πραγματικότητα “εκεί έξω” και στην πραγματικότητα όπως τη βιώνουμε». Η συνέχεια αύριο.
