Δεκαπέντε χρόνια συμπληρώθηκαν από τη δολοφονία τριών νέων ανθρώπων και ενός αγέννητου που έφερε στα σπλάχνα της μία εκ των θυμάτων. Τέσσερις οι νεκροί. Μέχρι σήμερα άγνωστοι οι φυσικοί αυτουργοί, αυτοί που πέταξαν τις μολότοφ. Βέβαια, δύο προσήχθησαν σε δίκη το 2016, αλλά οι μάρτυρες δεν ήταν κατηγορηματικοί. Φοβήθηκαν; Απειλήθηκαν; Το ξανασκέφτηκαν; Ή μήπως «σύρθηκαν» στο δικαστήριο δύο άσχετοι νέοι που τελικά αθωώθηκαν; Σημασία έχει πως η υπόθεση παραμένει ανοικτή, μάλλον ουδείς ασχολείται με αυτήν και το εθνικό τραύμα παραμένει ανεπούλωτο. Ομως δίπλα σε αυτούς που πέταξαν τις μολότοφ θα πρέπει να βάλουμε και όλους όσοι συνειδητά εμπόδιζαν τα πυροσβεστικά οχήματα να φτάσουν στον τόπο της φωτιάς. Οση ευθύνη υπήρχε σε αυτούς που εκσφενδόνισαν τα μπουκάλια, άλλη τόση υπήρχε και σε αυτούς που δεν επέτρεψαν να σβηστεί εγκαίρως η φωτιά. Βλέπετε, τα θύματα βρίσκονταν στη λάθος πλευρά όταν κάποιοι πετούσαν τις μολότοφ, για να θυμηθούμε έναν αλήστου μνήμης πρώην.
Σήμερα, από αυτή την τραγωδία έχει μείνει μια μαρμάρινη πλάκα που και αυτήν δύο φορές την έχουν καταστρέψει, διότι οι βάνδαλοι προφανώς θεωρούν τους τέσσερις νεκρούς παράπλευρες απώλειες του ταξικού αγώνα. Ακόμα και τώρα, σε πολλά σχόλια, το προέχον δεν είναι ότι οι τρεις δολοφονήθηκαν, αλλά ότι εργάζονταν σε ημέρα απεργίας. Και εκείνη την ημέρα τα αλαλάζοντα πλήθη έτσι τους αντιμετώπιζαν. Τη δική τους ενοχή για τη δολοφονία τη μετέφεραν στα θύματά τους και με αυτόν τον βολικό, αλλά αήθη τρόπο είναι τακτοποιημένη η συλλογική συνείδηση ενός ολόκληρου ιδεολογικοπολιτικού χώρου.
Από αυτή την τραγωδία έμεινε μια μαρμάρινη πλάκα που δύο φορές την έχουν καταστρέψει, διότι οι βάνδαλοι προφανώς θεωρούν τους νεκρούς παράπλευρες απώλειες του ταξικού αγώνα.
Δεν μου αρέσει να κοινοτοπώ, όμως αυτή τη φορά θα το κάνω. Αν οι νεκροί ανήκαν στην Αριστερά, μπορεί να φανταστεί ο αναγνώστης τι θα γινόταν. Δρόμοι και πλατείες με τα ονόματά τους, συναυλίες και καταθέσεις δεκάδων στεφανιών κάθε 5η Μαΐου, χιλιάδες συγκεντρωμένοι έξω από το δικαστήριο όπου δικάζονταν οι φερόμενοι ως φυσικοί αυτουργοί οι οποίοι φυσικά θα καταδικάζονταν, ενώ κάποια μάνα θύματος θα γινόταν εθνική ηρωίδα. Οι μηχανισμοί ηρωοποίησης που έχει αναπτύξει αυτός ο χώρος λειτουργούν, εδώ και πολλές δεκαετίες, άψογα. Υποθέτω πως υπάρχουν κάπου κάποια σχετικά πρωτόκολλα που ενεργοποιούνται αυτόματα ευθύς ως προκύψει θέμα. Η άλλη πλευρά, η αστική, άγνωστο για ποιο λόγο, προσεγγίζει παρόμοιες καταστάσεις με μια συστολή, άλλοι μιλούν για αδιαφορία. Είναι ενδεικτικό πως δεν μπόρεσε να οργανώσει ούτε μια μαζική συγκέντρωση κατά της τρομοκρατίας της 17 Νοέμβρη. Φαίνεται πως στο ιστορικό γονιδίωμα αυτού του χώρου το συγκινησιακό μέρος έχει ασθενικό αποτύπωμα και τα αντανακλαστικά είναι υποτονικά έως ανύπαρκτα. Οι θυματοποιήσεις και οι συμβολισμοί ποτέ δεν λειτούργησαν κινητοποιητικά για τον αστικό κόσμο.
Δεκαπέντε χρόνια μετά το τραγικό γεγονός κανένας δεν περιμένει τίποτα, παρά μόνον να γίνεται σεβαστή καθολικά αυτή η ημέρα μνήμης, κάτι μάλλον δύσκολο.
