O σκισμένος και βρώμικος, κάποτε λευκός, τριθέσιος καναπές ήταν εκεί όλες τις ημέρες του Πάσχα. Οι ιδιοκτήτες του τον παράτησαν δίπλα σε έναν κάδο απορριμμάτων, στη διαδρομή από το κέντρο της Ελούντας προς την Πλάκα, σε ένα σημείο όπου βρίσκονται ορισμένα από τα ακριβότερα πεντάστερα ξενοδοχεία της περιοχής· η εικόνα ήταν πολύ παράξενη για τους ξένους επισκέπτες που έκαναν τη βόλτα τους εκείνες τις ημέρες, αλλά καθόλου ασυνήθιστη για εμάς.
Καθημερινά σχεδόν, σε διαδρομές στα αστικά κέντρα και αλλού, το βλέμμα μας θα σκοντάψει σε παρατημένα μπάζα, σίδερα, παλιά έπιπλα, θερμοσίφωνες, είδη υγιεινής, συσκευές.
Η συνήθεια της απόρριψης στον δημόσιο χώρο άχρηστων και παλιών αντικειμένων από σπίτια και επιχειρήσεις έχει βαθιές ρίζες στη χώρα.
Τις προηγούμενες ημέρες, ψηλά στην επικαιρότητα ήταν το θέμα της χωματερής πενήντα μέτρα από την κοίτη του Κηφισού, όπου βρέθηκαν μέχρι και νοσοκομειακά έγγραφα από το Τζάνειο. Σε μία από τις φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν μπορούσες να διαβάσεις τη γνωμάτευση. Ενα κνιδωτικό εξάνθημα ταλαιπωρούσε τον ασθενή που επισκέφθηκε το νοσοκομείο. Ο γιατρός που υπογράφει έχει βγει στη σύνταξη, η γνωμάτευση που έκανε όμως στις 8/10/1990, εντοπίστηκε πριν από λίγες ημέρες στην κοίτη του Κηφισού.
Καθημερινά σχεδόν, σε διαδρομές στα αστικά κέντρα και αλλού, το βλέμμα μας θα σκοντάψει σε παρατημένα μπάζα, σίδερα, παλιά έπιπλα, θερμοσίφωνες, είδη υγιεινής, συσκευές.
Οι εθελοντές της περιβαλλοντικής οργάνωσης ανακάλυψαν ιατρικά αρχεία, γνωματεύσεις, εξιτήρια, ανακατεμένα με μπάζα και σκουπίδια από ανακαινίσεις διαφόρων επιχειρήσεων. Οι λογότυποι πρόδωσαν μια εταιρεία υφασμάτων, ένα ακριβό εστιατόριο, μια ξένη αεροπορική εταιρεία.
Μέχρι και σήμερα δεν έχει γίνει γνωστό ποιος ευθύνεται για την παράνομη χωματερή, ενώ το σίριαλ της επόμενης ημέρας έχει τίτλο: «Ποιος θα μαζέψει τα σκουπίδια;». Η Περιφέρεια Αττικής δείχνει ως υπεύθυνο τον Δήμο Αχαρνών, που… δεν σηκώνει το τηλέφωνο, ο φορέας για τις προστατευόμενες περιοχές λέει ότι η περιοχή είναι εκτός της ευθύνης του και πάει λέγοντας.
Πολίτες, επιχειρηματίες, πολιτεία, όλοι βάζουν το λιθαράκι τους στην καταστροφή και απαξίωση του δημόσιου χώρου. Η εγκατάλειψη, η ασέβεια, η αδιαφορία, η παρακμή, η περιφρόνηση αντανακλώνται στα βουνά από μπάζα στην κοίτη του Κηφισού, αλλά και στον καναπέ της Ελούντας, στα στενά της Αθήνας, σε ρέματα της ελληνικής περιφέρειας.
Το ρήγμα ανάμεσα στον πολίτη και στον δημόσιο χώρο ανοίγει αντί να κλείνει, και η ανάληψη της ευθύνης, ακόμη και της στοιχειώδους, παραμένει σπάνιο είδος. Για τους περισσότερους, η ευθύνη, ο σεβασμός, ο αυτοσεβασμός εξαντλούνται στα όρια της ιδιοκτησίας τους.
