Δεν αποτελεί έκπληξη ότι εδώ και κάποιους μήνες η Ζωή Κωνσταντοπούλου βρίσκεται στη δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις, μπροστά από το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ, τον ΣΥΡΙΖΑ και άλλα κόμματα με μακρόχρονη πορεία. Το αντίθετο θα ξένιζε, καθώς θα υποδήλωνε πως ο πολιτικός πολιτισμός μας έχει ξεφύγει από τις παραδοσιακές παθογένειές του και πως κόμματα και πολίτες αναζητούν αξιόπιστες πολιτικές λύσεις και όχι μόνο να εκφράσουν τον θυμό τους. Η «Πλεύση Ελευθερίας» (ή, απλώς, «η Ζωή»), με σύμβολο ιστιοφόρο καράβι με φουσκωμένα πανιά, είναι το καταλλήλως ονομαζόμενο όχημα για ένα πολιτικό πρόσωπο που αργά ή γρήγορα θα πετύχαινε τις ιδανικές συνθήκες για να σαλπάρει. Ο ούριος άνεμος αυτός ήταν η τραγωδία των Τεμπών· συνεπικουρούμενη από τη θλιβερή διαχείριση της υπόθεσης από την κυβέρνηση, η Κωνσταντοπούλου ήταν άριστα καταρτισμένη, έτοιμη από καιρό, να τον αξιοποιήσει. Το ερώτημα είναι εάν τώρα θα καταφέρει να καθιερωθεί ως πρωταγωνιστής με διάρκεια στην πολιτική σκηνή ή αν θα κοπεί η φόρα της όταν νέες κρίσεις απασχολήσουν την κοινή γνώμη.
Το πιθανότερο είναι πως, τώρα που βρέθηκε στο προσκήνιο, η Κωνσταντοπούλου θα παραμείνει ισχυρή παρουσία στην πολιτική σκηνή. Διαθέτει όλα τα προσόντα γι’ αυτό. Φοίτησε σε κορυφαία πανεπιστήμια και, από νεαρή ηλικία, απέκτησε εμπειρία στην πολιτική και στη δικηγορία κοντά στον πατέρα της, από τους διακεκριμένους πολιτικούς και δικηγόρους της γενιάς του. Εκμεταλλεύεται άριστα τα προνόμιά της και την παραδοσιακή (συστημική) ανοχή για τη διπλή ιδιότητα δικηγόρου – πολιτικού προς όφελος και των δύο επαγγελμάτων, ενώ εκφράζει ένα «αντισυστημικό» πνεύμα που ενθουσιάζει πολλούς ψηφοφόρους. Οι ισοπεδωτικές επιθέσεις που εξαπολύει εναντίον αντιπάλων κερδίζουν οπαδούς, καθώς έτσι ενισχύεται η πεποίθησή τους πως κατατροπώνουν εχθρούς, πως βρίσκονται σε νικηφόρο πορεία. Εάν η Κωνσταντοπούλου επιλέξει προσεκτικά τις μάχες που θα δώσει στα πεδία της εξωτερικής πολιτικής, της μετανάστευσης, της οικονομίας κ.α., ώστε να εμφανίζεται πάντα καταγγέλλουσα και ποτέ επωμιζόμενη το κόστος συμβιβασμού με την πραγματικότητα, θα παραμείνει ιδανικός εκπρόσωπος μεγάλου μέρους των ψηφοφόρων, ασχέτως «ιδεολογικής» προέλευσής τους. Γι’ αυτό, ίσως ο μεγαλύτερος κίνδυνος που αντιμετωπίζει είναι και η δύναμή της – η απουσία οποιουδήποτε ελέγχου από το κόμμα-όχημά της. Αυτό, όμως, ήταν πάντα στοιχείο της πολιτικής σκηνής μας.
