Πριν από λίγες ημέρες, μία ολόκληρη ομάδα πνευμονολόγων σε νοσοκομείο της Κρήτης υπέβαλε παραίτηση. Η ανακοίνωσή τους έλεγε πως το νοσοκομείο δεν λειτουργεί σωστά λόγω έλλειψης προσωπικού. Αν τα Τέμπη έχουν γίνει η μονάδα μέτρησης θανάτων στην Ελλάδα λόγω δυσλειτουργίας βασικών υποδομών και δικτύων, τότε στα δημόσια νοσοκομεία μάλλον έχουμε διάφορα Τέμπη.
Οι γιατροί που παραιτήθηκαν μίλησαν για ελλείψεις που καθιστούν τη δουλειά τους αδύνατη (στον χειρισμό μηχανημάτων, στο αναισθησιολογικό τμήμα, στα χειρουργεία κ.λπ.). Αυτά αποτυπώνονται και στην ετήσια έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (2024-2025). Εκεί διαβάζουμε πως η χώρα έχει κενά. Συγκεκριμένα, οι εργαζόμενοι/εργαζόμενες στην Υγεία εργάζονται υπερβολικά πολύ, δυσκολεύονται να πάρουν άδειες ή να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, επειδή κλινικές και τμήματα υπολειτουργούν ή δεν στελεχώνονται σωστά. Γιατροί και νοσηλεύτριες είναι εξουθενωμένοι.
Η χώρα είναι σαν να τους υποτιμά, ειδικά όταν αρμόδια υπουργεία κομπάζουν για τις ελκυστικές οικονομικές απολαβές ή συνθήκες εργασίας που παρέχουν τα νοσοκομεία μας προκειμένου να δοθούν κίνητρα να εργαστεί κάνεις εκεί μέσα. Είναι κάπως προκλητικό, γιατί στα περισσότερα δημόσια νοσοκομεία της χώρας αυτό που βλέπει κανείς είναι μια κατάρρευση και ανθρώπους που δουλεύουν σε συνθήκες εργασίας που κανένας και καμιά δεν θα ήθελε να αντιμετωπίζει καθημερινά.
Αν θέλει κανείς να δει την άλλη όψη του πράγματος, μπορεί να στραφεί στο γνωστό μας μελόδραμα: Ελληνες που φεύγουν στο εξωτερικό. Η Ελλάδα εξακολουθεί να χάνει νέους, μορφωμένους ανθρώπους με όρεξη για εργασία που σπούδασαν δωρεάν στα πανεπιστήμιά της. Γιατί να θέλει κάποιος να εργαστεί σε ένα νοσοκομείο χωρίς πάνες ή γάντια; Χωρίς βοηθητικό προσωπικό, ωράριο, δικαίωμα στην άδεια; Γιατί να κάνει ένας στην Ελλάδα τη δουλειά που σε άλλες χώρες κάνουν τρεις; Και όλα αυτά για λίγες χιλιάδες ευρώ τον χρόνο;
Οι Ελληνες γιατροί εξακολουθούν να στελεχώνουν το σύστημα υγείας της Αγγλίας, της Γερμανίας, της Ελβετίας κ.λπ. Μη νομίσετε ότι εκεί είναι κανένας παράδεισος. Οι μετανάστες αυτοί αντιμετωπίζουν όλα τα προβλήματα της μετανάστευσης, ρατσισμό για τα γερμανικά ή τ’ αγγλικά τους. Υποδείξεις. Το μόνιμο βουβό στρες που παίζει στο πίσω μέρος του κεφαλιού όλων των ανθρώπων που έχουν οικογένεια σε άλλη χώρα, δύο γραφειοκρατίες στο μυαλό τους κ.λπ.
Και πάλι όμως. Προτιμούν να δουλεύουν σε νοσοκομεία χωρίς κραυγαλέες ελλείψεις σε υλικοτεχνική υποδομή. Προτιμούν να λαμβάνουν όλες τις νόμιμες άδειες. Επίσης, να αποταμιεύουν. Η Ελλάδα δεν μπορεί να τους υποσχεθεί τίποτα απ’ ολα αυτά. Εάν αυτή η πορεία δεν αντιστραφεί, μεγάλες ανισότητες θα προκύψουν στον τρόπο που βιώνει τα γηρατειά ο (ολοένα και πιο γερασμένος) πληθυσμός της χώρας.
Ανάλογα με τις αποταμιεύσεις, την οικογενειακή κατάσταση, την τύχη, τους δεσμούς με λοιπούς συγγενείς κ.λπ. θα έχουν ή δεν θα έχουν φροντίδα και πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας οι άνθρωποι που τη χρειάζονται. Κι ενώ διάφορα προηγμένα κράτη που γερνούν, όπως η Ιαπωνία ή η Γερμανία, εκπονούν σχέδια για να τραβήξουν εργαζόμενους/εργαζόμενες στη φροντίδα και στις υπηρεσίες υγείας, η Ελλάδα εξάγει.
Ακόμα και η καταγραφή περιπτώσεων γιατρών που επιστρέφουν δεν με πείθει. Γυρίζουν για να απασχοληθούν ως ιδιώτες, για να εξαργυρώσουν τη θητεία τους στα ξένα με ακριβές ιδιωτικές παροχές υγείας. Ορισμένοι γυρίζουν επειδή γερνάνε οι γονείς τους ή επειδή ερωτεύτηκαν, θέλουν να κάνουν οικογένεια στην Ελλάδα κ.λπ. Ορισμένοι αγαπούν πραγματικά τη ζωή στη Μεσόγειο. Βαρέθηκαν να είναι ξένοι. Ολα αυτά παίζουν ρόλο.
Οπως και να ’χει, όμως, τα υποτιθέμενα κίνητρα που δίνει η χώρα ώστε να εργαστεί κανείς στα δημόσια νοσοκομεία της πιο πολύ με προσβολή και υποτίμηση μοιάζουν, με κρυφά αντικίνητρα, με σημάδια μιας κατάρρευσης, παρά με αληθινό σχέδιο να δοθεί υγεία και φροντίδα στη βάση της ανάγκης και όχι στη βάση του εισοδήματος ή των οικογενειακών αποταμιεύσεων. Το σίκουελ της διαρροής εγκεφάλων επιστρέφει πιο προβλέψιμο από ποτέ.
