Hταν χθεσινή δήλωση του Πεσκόφ, αν δεν κάνω λάθος: «Η Ρωσία θυσιάζει ούτως ή άλλως πολλά γι’ αυτήν τη συμφωνία, αφού στόχος της ήταν να καταλάβει ολόκληρη την Ουκρανία». Με άλλα λόγια, ζητάει να αποζημιωθεί και για τα διαφυγόντα κέρδη της επιχείρησης. Αν ισχύσει η συνθήκη που προτείνει ο Τραμπ, τότε η Ρωσία ούτε το Κίεβο θα έχει εκκενώσει ούτε τον Ζελένσκι θα έχει διώξει. Οταν ξεκίνησε η εισβολή, ο Πούτιν υποσχόταν πως σε μερικές ημέρες ο στρατός του θα είχε καταλάβει τη χώρα. Τρία χρόνια μετά, έχει καταλάβει το 19% της επικράτειάς της. Το οποίο τώρα η Ουκρανία θα πρέπει να εκχωρήσει στον εισβολέα, αν θέλει να ισχύσει η εκεχειρία. Διότι περί εκεχειρίας πρόκειται. Ειρήνη δεν πρόκειται να υπάρξει όσο δεν έχουν λυθεί τα προβλήματα που προκάλεσαν την εισβολή. Και δεν πρόκειται για την είσοδο της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, όπως υποστηρίζουν οι απανταχού ρωσόφιλοι. Ο Πούτιν ήθελε να εξαφανίσει την Ουκρανία από τον χάρτη. Δεν τα κατάφερε. Προς το παρόν παριστάνει ότι θα αρκεστεί στην εξουδετέρωσή της, όμως δύσκολα κρύβονται τα ψυχολογικά του κίνητρα. Κι αυτά έχουν να κάνουν με την επιβεβαίωση της δύναμής του και την περιφρόνηση με την οποία αντιμετωπίζει τη «διεφθαρμένη» Ευρώπη, αυτή που τον περιμένει μετά την Ουκρανία. Είναι το κλειδί του κώδικα ο οποίος τον συνδέει με τον Τραμπ. Αυτός τη θεωρεί παρηκμασμένη. Τόσο παρηκμασμένη ώστε να μην τη λαμβάνει υπόψη στους γεωπολιτικούς χειρισμούς του. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν τη χρειάζεται για να αστυνομεύσει την ενδεχόμενη εκεχειρία, αφού ο ίδιος σκοπεύει να αποσυρθεί μεγαλοπρεπώς.
Προσπαθώ να φαντασθώ τους διαλόγους τους. «Αγαπητέ, Βλαντιμίρ», «αγαπητέ, Ντόναλντ». Διαγωνισμός κυνισμού; «Σου φτάνει η Κριμαία; Εγώ δεν ζητάω πολλά. Μόνο τις σπάνιες γαίες και τη Ζαπορίζια». «Και το Κίεβο, Ντόναλντ; Είναι η πρώτη μας πρωτεύουσα». «Ναι, αλλά όσο είναι εκεί αυτός ο γελωτοποιός δεν μπορώ να κάνω και πολλά». «Γελωτοποιός, αλλά μου έχει φάει τόσους στρατηγούς». «Εχεις τον τρόπο σου, Βλαντιμίρ. Τόσους έχεις βγάλει από τη μέση. Δέξου την πρότασή μου και σε διαβεβαιώ ότι η ευγνωμοσύνη μου θα είναι έμπρακτη. Τους υποσχέθηκα ότι θα έχω κλείσει το θέμα σε μία εβδομάδα. Και τώρα κοντεύουν εκείνες οι διαολεμένες πρώτες εκατό ημέρες». Ο διάλογος εννοείται ότι είναι φανταστικός. Τι να κάνω κι εγώ; Χρειάζεται η συνδρομή της φαντασίας για να καταλάβεις τι συμβαίνει στην Ουκρανία. Αρκεί η ανάγνωση μερικών σελίδων του Θουκυδίδη για να αντιληφθείς ότι δεν είναι πρωτόγνωρο; Κυρίως για να καταλάβεις ότι η ύπαρξη υπερδυνάμεων δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι ο κόσμος είναι κυβερνήσιμος. Ο δικός μας κόσμος είναι ακυβέρνητος. Και δεν απέχουμε πολύ από τη χομπσιανή συνθήκη του πολέμου όλων εναντίον όλων που οφείλεται στην αδυναμία του κράτους. Μεταφράστε το, από το επίπεδο της κοινωνίας, στο επίπεδο της παγκόσμιας κοινωνίας του 21ου αιώνα.
