«Πού είναι εκείνες οι κάμερες τροχαίων παραβάσεων;», αναρωτιέται ο αναγνώστης Ego E. Θα σας πω πού είναι, αγαπητέ φίλε. Χθες άκουσα ότι στον Πόρο ομάδα εφήβων διασκέδαζε πετώντας κροτίδες στα πόδια μιας ηλικιωμένης 88 ετών. Ο γιος της βιντεοσκόπησε το συμβάν και όταν πήγε στο τμήμα να καταθέσει το στοιχείο, τον πληροφόρησαν ότι οι γονείς των νεαρών αθλητών της κακοποίησης είχαν καταθέσει μήνυση επειδή αποτύπωσε τα πρόσωπα των γόνων τους. Να πού είναι οι κάμερες. Εκεί που είναι και ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας. Αυτούς φοβάται η κυβέρνηση και κακώς διστάζει. Ο φίλος George M. περιγράφει με την ακρίβεια της προσωπικής εμπειρίας το φαινόμενο: «Σε παρέες που βρέθηκα στα γιορτινά τραπέζια, έγινα μάρτυρας ιστοριών που εξιστορούσαν με μεγάλη υπερηφάνεια και μαγκιά φίλοι, συγγενείς και γνωστοί στους οποίους είχε γίνει αλκοτέστ τουλάχιστον μια φορά τα τελευταία δύο χρόνια αλλά λόγω των γνωστών που έχουν στην Τροχαία, τους χαρίστηκαν οι ποινές. Και με μαγκιές έπιναν και ξαναέπιναν τσιπουράκια το μεσημέρι της Κυριακής του Πάσχα, όπου κάποια στιγμή θα έβαζαν τα παιδιά τους στο αυτοκίνητο (χωρίς καθισματάκια ασφαλείας) για να πάνε στο σπίτι τους». 55χρονος οδηγός έτρεχε με 210 χλμ. στη λεωφόρο Υμηττού έχοντας στο πίσω κάθισμα τα δυο του παιδιά. Τον έπιασαν οι κάμερες. Η σπατάλη ζωής στα τροχαία και η κατάχρηση βίας με τις κροτίδες στις γιορτές του Πάσχα είναι τα δύο συμπτώματα της συλλογικής μας ψυχοσύνθεσης. Δεν μπορούμε να γιορτάσουμε παρά μόνον ασκώντας βία;
Ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ Χ. δεν μασάει τα λόγια του: «Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να δηλώνεις την ύπαρξή σου, την παρουσία σου, την ασημαντότητά σου. Ενας ιδιαίτερα δημοφιλής είναι να παραβιάζεις τους κανόνες, να κάνεις “σαματά”, να γίνεσαι ενοχλητικός, προκλητικός, επικίνδυνος, αγενής και ιταμός. Το τραγικό είναι ότι η κοινωνία αυτό ακριβώς το αποδέχεται σαν μέρος του παιχνιδιού, αν όχι σαν κανονικότητα και προφανώς εισπράττει ό,τι ακριβώς σπέρνει: Μιζέρια, υπανάπτυξη, εσωστρέφεια, έλλειμμα προοπτικής μέλλοντος…». Είναι το υπερτροφικό εγώ μας που αρχίζει να καλλιεργείται από τη στιγμή της γέννησής μας; Απαντά ο Costas V. «Θεωρώ πως το υπερτροφικό “εγώ” του Νεοέλληνα, που θέλει όχι μόνο να είναι αλλά και να φαίνεται στους άλλους πρώτος, οφείλεται στην έλλειψη παιδείας». Είναι και ο κρατικός μηχανισμός που αντιμετωπίζει την κοινωνία ενοχικά – προφανώς έχει βρεγμένη τη φωλιά του. Ο Λεωνίδας Κ. θεωρεί ότι: «Εδώ βρίσκεται ο πυρήνας του θέματος. Οι Ελληνες συνηθίσαμε να είμαστε ανεξέλεγκτοι και ατιμώρητοι, όσο βέβαια κινούμαστε στον ελλαδικό χώρο. Ακόμη και ξένοι που μας επισκέπτονται μερικές φορές παρασύρονται καθώς εναρμονίζονται με τον “τρόπο” μας».
Συμπέρασμα: κάποια στιγμή θα πρέπει να αναρωτηθούμε τι μπορούμε να κάνουμε με τη βία που κουβαλάμε μέσα μας.
