Επέστρεψαν κατά σμήνη στους δρόμους. Τα βλέπεις να ελίσσονται ανάμεσα σε αυτοκίνητα, να κινούνται ανάποδα σε μονόδρομους, να τρέχουν πάνω σε πεζοδρόμια συχνά με δύο αναβάτες. Και να είναι παρατημένα παντού, σε πεζοδρόμια, πάνω σε νησίδες κεντρικών δρόμων, σε πλατείες, σε προκυμαίες, σε ράμπες ΑμεΑ. Αναμένουν τον επόμενο χρήστη να κατεβάσει την εφαρμογή της εταιρείας στο κινητό, να σκανάρει τον κωδικό στο τιμόνι και να ιππεύσει.
Τα ηλεκτρικά πατίνια είναι μικρά, ευέλικτα, αθόρυβα, καθαρά – υπολογίσιμη λύση για πόλεις όπου δεν χωρούν άλλα αυτοκίνητα. Ομως η κακή χρήση, ιδίως των κοινόχρηστων, η απουσία αγωγής και κυρίως υποδομής, τα έχουν αναγάγει σε παράδειγμα τυπικής νεοελληνικής αυθαιρεσίας. Η απουσία σχεδίου και η ανυπακοή ενσωμάτωσαν άλλη μία στρέβλωση στην καθημερινότητα. Και το κυριότερο, άλλη μία συνθήκη κινδύνου. Διότι σε πόλεις όπου κυριαρχούν το Ι.Χ. και η νοοτροπία του αλάνθαστου εγωκεντρικού οδηγού, όπου δεν υφίσταται οργανωμένο δίκτυο ποδηλατοδρόμων και είναι συνήθη τα αλείαντα και ρικνά οδοστρώματα, τα λεγόμενα Ελαφρά Προσωπικά Ηλεκτροκίνητα Οχήματα κινούνται σε οριακές γραμμές ασφαλείας.
Διαρκές ζητούμενο είναι οι ήπιοι τρόποι μετακίνησης. Με ένα σύνολο, όμως, υποστηρικτικών έργων, που εδώ απουσιάζουν, και κανόνες, που μόνο στοιχειωδώς λειτουργούν. Σπάνια τηρούνται από ευκαιριακούς χρήστες και εφήβους που τα βλέπουν σαν παιχνίδι. Τι κι αν τα πατίνια έχουν ενταχθεί στον ΚΟΚ και απαγορεύεται να κινούνται σε λεωφόρους και ταχείας κυκλοφορίας οδούς –προ ημερών πατίνι κατέβαινε με 100 τη Συγγρού–, να ξεπερνούν τα 25 χλμ./ώρα ή τα 5 χλμ./ώρα σε ζώνες με πεζούς. Οι χρήστες τους συχνά δεν φορούν κράνος αλλά ακουστικά, δεν ξεπεζεύουν στις διαβάσεις. Από την άλλη, ούτε η πολιτεία τους παραχωρεί χώρο ή δημιουργεί πλαίσιο ομαλής ένταξής τους στη ζωή των πόλεων – π.χ. πόσοι δήμοι έχουν ορίσει χώρο στάθμευσης για πατίνια; Ελάχιστοι.
Αρμόδιοι κολλημένοι στον βάλτο της εξέτασης και της επανεξέτασης της όποιας αλλαγής υπό το φως του πολιτικού κόστους. Οι περισσότεροι μαθημένοι να ζούμε όπως όπως, εκτός πλαισίων, υπό όρους που αυθαίρετα αναπροσαρμόζουμε κατά τη βολή μας, με το πνεύμα υποδουλωμένο στην πεπατημένη. Καμία σοβαρή διάθεση για ρύθμιση του κυκλοφοριακού της απύθμενης ταλαιπωρίας και των δραματικών τροχαίων. Ισως μέχρι να γίνουν τα αστικά μας κέντρα παντελώς αβίωτα. Ή μήπως έχουν ήδη γίνει;
