Η Κροατία ήταν και παραμένει το προπύργιο του καθολικισμού στα ανατολικά παράλια της Αδριατικής και οφείλει εν πολλοίς τη σημερινή κρατική της υπόσταση στον Πάπα.
Ηταν το Βατικανό που πρώτο απ’ όλους έσπευσε, για γεωθρησκευτικούς λόγους, να την αναγνωρίσει στις 3 Οκτωβρίου του 1991, μετά την απόσχισή της από την καταρρέουσα Γιουγκοσλαβία, ως ανεξάρτητο κράτος, ανοίγοντας τον αιματηρό ασκό του Αιόλου στα Βαλκάνια.
Εχουν επομένως επιπλέον λόγους οι Κροάτες καθολικοί, που αποτελούν και τη μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού, να θρηνούν τον εκλιπόντα Φραγκίσκο και μάλιστα η ηγεσία της χώρας έχει κηρύξει ημέρα πένθους την αυριανή της κηδείας του.
Δεν πενθούν, όμως, όλοι οι Κροάτες καθολικοί για τον χαμό του «Πάπα των φτωχών». Μια μερίδα κληρικών υψηλόβαθμων και χαμηλόβαθμων στην ιεραρχία, αν δεν χάρηκαν φανερά, σίγουρα αισθάνονται ανακουφισμένοι από την εκδημία του Φραγκίσκου!
Η ισχυρή ακροδεξιά και εθνικιστική πτέρυγα της Καθολικής Εκκλησίας της Κροατίας όχι μόνο δεν αγάπησε τον θρησκευτικό της ηγέτη, αλλά φρόντισε να υπονομεύσει κάθε σκέψη για επίσκεψή του στο Ζάγκρεμπ, σε αντίθεση με τον Ιωάννη Παύλο Β΄ (Βοϊτίλα) που τον υποδέχθηκαν τρεις φορές μετά «βαΐων και κλάδων» και τον διάδοχό του Βενέδικτο, μία.
Ο λόγος που οι Κροάτες ρασοφόροι καθολικοί είχαν κηρύξει ανεπιθύμητο τον Φραγκίσκο ήταν η επιλογή του να «παγώσει» και στην πραγματικότητα να παραπέμψει στις καλένδες του Βατικανού την αγιοποίηση του Κροάτη καρδιναλίου Αλόις Στέπινατς, μιας αμφιλεγόμενης προσωπικότητας που διαδραμάτισε σκοτεινό ρόλο στη γερμανική Κατοχή, «ευλογώντας» τη μαζική εξόντωση 500.000 Σέρβων, 30.000 Εβραίων και 29.000 Ρομά σε στρατόπεδα συγκέντρωσης των φασιστών Ουστάσι, όπως αυτά του Γιασένοβατς και του Γιαστρεμπάρσκο, τα οποία ο ίδιος στελέχωσε από ιερείς…
Ο Στέπινατς μετά τον πόλεμο συνελήφθη και καταδικάστηκε το 1946 σε φυλάκιση 16 χρόνων, αλλά αποφυλακίστηκε ύστερα από πέντε χρόνια και πέθανε το 1960 περιφρονημένος στο Ζάγκρεμπ.
Για τους Σέρβους, και όχι μόνον, ήταν «ο αρχιεπίσκοπος της γενοκτονίας». Για τον κροατικό εθνικισμό, όμως, ήταν ο μέγας πατριώτης που αγωνίστηκε «κατά του κομμουνισμού» και γι’ αυτό το κράτος τον ανακήρυξε ήρωα και μάλιστα ακύρωσε την ποινή του. Κατόπιν αυτού, το Βατικανό ξεκίνησε τη διαδικασία… αγιοποίησής του με πρωτοβουλία του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄, την οποία συνέχισε ο Βενέδικτος ΙΣΤ΄, αλλά «πάγωσε» ο Φραγκίσκος, αξιολογώντας και τα στοιχεία που του παρέδωσε η σερβική Εκκλησία.
Τώρα που ο Φραγκίσκος δεν υπάρχει, ο κροατικός θρησκευτικός και πολιτικός φονταμενταλισμός προφανώς και θα ελπίζει ότι ο «λευκός καπνός» θα φέρει Πάπα που θα ολοκληρώσει(;) το θεάρεστο γι’ αυτούς έργο της αγιοποίησης του Στέπινατς…
