Επτά μήνες μετά τη δέσμευση του πρωθυπουργού, δικαιώνεται ο πολύχρονος αγώνας εκατοντάδων Ελλήνων που δόθηκαν για υιοθεσία στο εξωτερικό στο διάστημα 1948-1975. Με υπουργική απόφαση καθορίζεται η διαδικασία εγγραφής τους σε δημοτολόγια ώστε να επανακτήσουν την υπηκοότητα με την οποία γεννήθηκαν. Αυτό αφορά τουλάχιστον 1.500 άτομα από περίπου 4.000 που υιοθετήθηκαν από γονείς στις ΗΠΑ, στην Ολλανδία και αλλού, στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Η απόφαση του υπουργού Εσωτερικών διατυπώνει λεπτομερώς τις διαδικασίες εγγραφής κάθε κατηγορίας παιδιών («Υιοθετημένο τέκνο με κανονική εγγραφή», «Υιοθετημένο έκθετο τέκνο χωρίς κανονική εγγραφή» κ.ά.), ώστε να εκλείψουν απαιτήσεις και κενά που επέτρεπαν σε υπηρεσίες και υπαλλήλους να βρίσκουν συνεχώς εμπόδια για να μην εντάξουν αυτούς τους ανθρώπους σε δημοτολόγια. Το ουσιαστικότερο μέρος της απόφασης είναι η τελευταία πρόταση στον κατάλογο των απαιτούμενων εγγράφων: «Οποιοδήποτε άλλο έγγραφο δημόσιας αρχής, νομίμως επικυρωμένο και επίσημα μεταφρασμένο, συνδράμει στην ταυτοποίηση». Αντί να «κολλάει» στην απαίτηση για συγκεκριμένα χαρτιά (ληξιαρχική πράξη γεννήσεως και προηγούμενη εγγραφή στο δημοτολόγιο) που πολλά από τα «χαμένα παιδιά» δεν διέθεταν, η πολιτεία κάνει το αυτονόητο – αρκείται σε «οποιοδήποτε» έγγραφο «συνδράμει στην ταυτοποίηση».
Εδώ οφείλουμε να αναρωτηθούμε: Αφού αυτό φαίνεται τόσο απλό και λογικό, γιατί χρειάστηκαν τόσα χρόνια, τόσο χρήμα, τόσος πόνος και τόσες απογοητεύσεις για να μπορέσουν άνθρωποι που στερήθηκαν την υπηκοότητά τους χωρίς τη θέλησή τους να την επανακτήσουν στα γεράματα; Από τους περίπου 500 ανθρώπους που το επιχείρησαν έως τώρα, σχεδόν όλοι έπεσαν πάνω σε τείχος τυπολατρίας, αδιαφορίας, δυσφορίας. Χρειάστηκε η σχολαστική έρευνα της καθηγήτριας Γκόντα φαν Στιν (κάτοχος της Εδρας Κοραή στο King’s College του Λονδίνου) για να αποκαλυφθούν όλες οι διαστάσεις του ζητήματος. Για να αρχίσει η κινητοποίηση, χρειάστηκε το πάθος και η επιμονή της ιδίας και της Μαίρης Καρδαρά (καθηγήτρια και αυτή, και ένα από τα υιοθετημένα στην Αμερική παιδιά). Χρειάστηκε ο πόθος και ο πόνος των ίδιων των παιδιών, αλλά και η στήριξη 75.000 ανθρώπων που υπέγραψαν διαδικτυακό ψήφισμα. Για να λήξει η μακρόχρονη αδικία, χρειάστηκε και πολιτική βούληση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο νόστος των «χαμένων παιδιών» ήταν πολύχρονος, δύσκολος, πολύτιμος. Εδειξε πως κάποια προβλήματα διαιωνίζονται χωρίς λόγο. Εδειξε και ότι μπορούν να λύνονται.
