Στη σπατάλη ανθρώπινης ζωής που ανταγωνίζεται τη σφαγή των αμνών συντρέχουν πολλοί παράγοντες. Ας πούμε ότι πρώτος είναι εκείνα τα ποτηράκια που ήπιες παραπάνω και μετά πας να περάσεις ανάμεσα στα δύο αυτοκίνητα που έρχονται από απέναντι, τα οποία όμως, φευ, είναι ένα. Αυτό είναι το εύκολο. Προσπαθείς να νουθετήσεις τον πληθυσμό με μηνύματα –ματαιότης ματαιοτήτων– και στήνεις αλκοτέστ. Ο,τι κι αν κάνεις, όλο και κάποιος ξεφεύγει. Και φθάνει ένας, δυστυχώς, για να γίνει το κακό. Είναι πιο δύσκολο να αντιμετωπίσεις τα νεύρα των ημερών. Ακόμη πιο δύσκολο είναι να αντιμετωπίσεις το υπερτροφικό «εγώ» του βασανισμένου και αδικημένου αυτού λαού. Κανείς μας δεν εξαιρείται. Θεωρείς ότι είναι δημοκρατικό σου δικαίωμα να είσαι ο πρώτος και οι άλλοι να σου παραχωρούν την προτεραιότητα. Κι αν δεν σου την παραχωρούν, πρόβλημά τους. Εσύ, κόκκινο ή πράσινο, θα διεκδικήσεις την πρωτιά. Ακούς στα ΜΜΕ ότι η Αθήνα έχει αδειάσει. Τι καλύτερο; Η πόλη επιτέλους σου ανήκει. Και οι δρόμοι της με όλα της τα εμπόδια, διαβάσεις, απαγορευτικά και λοιπά οχληρά που δεν σου επιτρέπουν να ασκήσεις τα κυριαρχικά σου δικαιώματα, έχουν πλέον ανοίξει την αγκαλιά τους και σε περιμένουν. Ζεις το όνειρο μιας ζωής κι αν καταλήξεις στο ΚΑΤ ακολουθούν οι ψαλμοί. «Μια ακόμη τραγωδία στην άσφαλτο». Πόσους νεκρούς είχαμε φέτος το Πάσχα; Και πόσους τραυματίες που δεν πρόκειται να ξανακερδίσουν τη ζωή τους; Φαντασθείτε τι θα γινόταν αν, ο μη γένοιτο, είχαμε ένα θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο με τρία ή τέσσερα φέρετρα; Κυβερνητική και κοινωνική κρίση. Ομως μόνον τις ημέρες του Πάσχα θρηνήσαμε πολύ περισσότερους από τροχαία.
Φταίει η ελλιπής αστυνόμευση; Ναι, φταίει. Ομως δεν φθάνει να πυκνώσουν οι περιπολίες. Πρέπει και όσοι συμμετέχουν σε αυτές να μπορούν να αναγνωρίσουν τις παραβάσεις και να έχουν το θάρρος να τις καταγράψουν. Η Αστυνομία μας έχει εκπαιδευθεί για να κάνει τα στραβά μάτια. Κοιτούν απ’ την άλλη. Δεν θέλουν να μπλέξουν. Πρέπει να αλλάξει το δόγμα. Φταίει και ο ψυχισμός μας. Δεν μας φθάνουν τα τροχαία. Εχουμε και τις κροτίδες και τα λοιπά εκρηκτικά. Πόσοι συμπολίτες μας ακρωτηριάσθηκαν; Και δεν μιλάω μόνον για τα καλάσνικοφ των Ζωνιανών ή τους βλαμμένους με τις μολότοφ στον Νέο Κόσμο. Αυτές είναι οι άκρες του νήματος. Στο βάθος του λαβυρίνθου μας περιμένει ο Μινώταυρος του «εγώ» μας. Το οποίο μη έχοντας άλλον τρόπο για να ακουστεί, παράγει εκρήξεις.
Σκεφθείτε μόνον ότι όλα αυτά τα θύματα, νεκροί και ακρωτηριασμένοι, προκλήθηκαν επειδή θέλαμε να γιορτάσουμε το Πάσχα. Το ελληνικό Πάσχα, τη γιορτή της κατάνυξης. Πώς να μη σκεφθείς ότι μια κοινωνία που δεν μπορεί να γιορτάσει κάτι που το θεωρεί τόσο ιερό είναι ανίκανη να λειτουργήσει και στην καθημερινότητά της;
