Οι φωτογραφίες που έφτασαν στο inbox μου εκείνη τη φθινοπωρινή νύχτα του 2023 ήταν σοκαριστικές: ένα σκυλί αποστεωμένο από την πείνα, μέσα από το δέρμα του μπορούσες να μετρήσεις τα κόκαλά του. Θηλυκιά ήταν. Την είχε βρει μια νέα δασκάλα, η Λουκία Μαρκάτου, στο χωριό Καταρράκτης του Δήμου Ερυμάνθου Αχαΐας. Με τη βοήθεια φίλων είχε καταφέρει να πιάσει το φοβισμένο ζώο (πιθανότατα είχε κακοποιηθεί) και το είχε μεταφέρει σε κτηνιατρείο στην Πάτρα, όπου θα παρέμενε μέχρι να ολοκληρώσει την απαραίτητη θεραπεία, μια και είχε καλαζάρ και σοβαρή αναιμία. «Μετά τι θα κάνω;» μου έγραφε με αγωνία η Λουκία. «Είμαι αναπληρώτρια στα Καλάβρυτα, η απόσταση είναι μεγάλη, τι θα απογίνει η Ακτή;». Αυτό το όνομα της είχε δώσει.
Αποφάσισα να ζητήσω τη βοήθεια της Αλεξάνδρας Δημοπούλου, έμπειρης και αφοσιωμένης Πατρινής εθελόντριας, και εκείνη πρόθυμα ανέλαβε τη φιλοξενία του ζώου, που ήταν σε τραγική κατάσταση: παρουσίαζε χωλότητα στα πίσω πόδια λόγω βαριάς αρθρίτιδας και η κοιλιά της ήταν γεμάτη όγκους. Σε λίγους μήνες, έπειτα από τρεις χειρουργικές επεμβάσεις και χάρη στη φροντίδα που έλαβε, είχε συνέλθει και ήταν έτοιμη να υιοθετηθεί. Μόνο που η Αλεξάνδρα δεν μπορούσε πια να την αποχωριστεί. Αποφάσισε να την κρατήσει.
Δεν ξέρω αν ξέχασε την πείνα, τη δίψα, τις αρρώστιες του παρελθόντος της – πώς λειτουργεί, άραγε, η μνήμη των ζώων;
Δεν ξέρω αν ξέχασε την πείνα, τη δίψα, τις αρρώστιες και τα υπόλοιπα βάσανα του παρελθόντος της –πώς λειτουργεί, άραγε, η μνήμη των ζώων;– όμως μαζί της η σκυλίτσα ξεδίπλωσε τον υπέροχο χαρακτήρα της, την υπομονή και την τρυφεράδα της. Λάτρευε τις βόλτες στον ήλιο και τα χάδια πίσω από τα αυτιά της, δεν ζητούσε πολλά, έδειχνε ευτυχισμένη με όσα ανέλπιστα είχε αποκτήσει.
Ενας χρόνος κύλησε έτσι, μέχρι που ο καρκίνος επέστρεψε με μεταστάσεις σε διάφορα όργανα. Και πριν από μερικές εβδομάδες, η Ακτή, ένα από τα εκατομμύρια αδέσποτα αυτής της χώρας, έκλεισε για πάντα τα μάτια της. Μακάρι το λίγο που αξιώθηκε από τη χαρά να ήταν πολύ περισσότερο. Από την άλλη, πέθανε με αξιοπρέπεια, στην ασφάλεια του σπιτιού της και στην αγκαλιά των ανθρώπων της.
Προσπαθώ να αντιμετωπίζω τη ζωή σαν μια σκυταλοδρομία αγάπης, σαν μια αλυσίδα αλληλεγγύης. Διαφορετικά δεν έχει νόημα, φεύγουμε και δεν αφήνουμε τίποτα καλό πίσω μας. Το θέμα είναι αν είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε τη σκυτάλη στον επόμενο, να γίνουμε κρίκος της αλυσίδας, ώστε να σώσουμε ένα πλάσμα –άνθρωπο ή ζώο– που έχει την ανάγκη μας. Είμαστε;
