Τι είναι φύλο; Είναι κοινωνική κατασκευή; Πώς αναγνωρίζεται; Είναι μόνο το βιολογικό φύλο που έχει ένα άτομο κατά τη γέννησή του; Επιτρέπεται οι τρανς γυναίκες να καταλαμβάνουν θέσεις σε διοικητικά συμβούλια ή πολιτικούς θώκους που προορίζονται για γυναίκες με βάση θεσπισμένες ποσοστώσεις; Μπορούν να συμμετέχουν σε γυναικεία σπορ; Είναι μοναδική η εμπειρία μιας γυναίκας που γεννιέται στις σημερινές συνθήκες μιας πατριαρχικής κοινωνίας; Είναι οι σπουδές φύλου «ψευδοεπιστήμη»; Λίγες ημέρες πριν από την άφιξη του προσδιοριζόμενου ως μη δυαδικού ατόμου (non binary) Τζούντιθ Μπάτλερ στη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης για την παρουσίαση του βιβλίου του «Ποιος φοβάται το φύλο;» (εκδ. Αλεξάνδρεια) κι ενώ μαίνονται σφοδρές, πλην ετεροχρονισμένες αντιπαραθέσεις για ζητήματα φύλου στο εσωτερικό της ελληνικής Αριστεράς, δικαστήρια σε Βρετανία και ΗΠΑ καλούνται να δώσουν νομικές απαντήσεις σε ορισμένες από τις προαναφερθείσες ερωτήσεις.
Χθες, το Ανώτατο Δικαστήριο στο Ηνωμένο Βασίλειο αποφάσισε ότι ο νομικός προσδιορισμός «γυναίκα» αναφέρεται στο βιολογικό φύλο μιας γυναίκας και άρα αποκλείει τις τρανς γυναίκες, ακόμη κι αν εκείνες διαθέτουν πιστοποιητικά αναγνώρισης του φύλου τους. Παράλληλα, στις ΗΠΑ η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ προσέφυγε κατά του υπουργείου Παιδείας της πολιτείας του Μέιν, επειδή επιτρέπει σε τρανς αθλήτριες να συμμετέχουν σε αγώνες κοριτσιών. Πρόκειται για κλιμάκωση της διένεξης μεταξύ της Δημοκρατικής κυβερνήτριας Τζάνετ Μιλς και του Τραμπ, μετά την υπόσχεση της πρώτης: «Θα τα πούμε στα δικαστήρια».
Με μεγάλη καθυστέρηση παρόμοιες αντιπαραθέσεις έχουν εισαχθεί και στον ελληνικό δημόσιο διάλογο. Αν στη Ν.Δ. ο πρωθυπουργός ξεκαθάρισε με τραμπική υπεραπλούστευση τη συζήτηση, λέγοντας πως «ναι, τυχαίνει να πιστεύω ότι υπάρχουν δύο φύλα, το αρσενικό και το θηλυκό», στην Αριστερά η υπόθεση προκαλεί μίνι εμφυλίους μεταξύ παραδοσιακών φεμινιστριών και ΛΟΑΤΚΙ ακτιβιστών. Οι μεν κατηγορούν τους δε για μισογυνισμό και ότι παίζουν το παιχνίδι του Τραμπ, ενώ αντιστρόφως οι υπέρμαχοι των τρανς δικαιωμάτων αποκηρύσσουν τις φεμινίστριες ως terfs (trans-exclusionary radical feminists), δηλαδή ακραίες που αποκλείουν τις τρανς γυναίκες.
Είναι ζήτημα γενιάς; Ισως. Πάντως, η δυσανεξία στον διάλογο και οι εκατέρωθεν ύβρεις δεν βοηθούν να καθοριστεί ένα κοινό λεξιλόγιο –σε μια εξαιρετικά έμφυλη γλώσσα σαν τα ελληνικά–, νομικές έννοιες και λύσεις για υπαρκτά ζητήματα που αναδεικνύει η ίδια η ζωή. Οποιος φοβάται τη συζήτηση για το φύλο είτε βρίζει είτε χαχανίζει.
