Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις και τις δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη, μετατίθεται εν ευθέτω χρόνω η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου. Πότε θα έρθει αυτός ο εύθετος χρόνος, είναι ένα μυστήριο. Δεν είναι όμως μυστήριο το γεγονός ότι αυτή η αναβολή αφορά τα «ραντάρ» του Αμερικανού προέδρου. Η εξήγηση που κυκλοφορεί είναι πως μια θερμή μίνι ελληνοτουρκική εμπλοκή, κάπου νοτιοανατολικά της Κρήτης, μπορεί να προκαλέσει την ανάμειξή του με τον γνωστό ισοπεδωτικό τρόπο του. Χωρίς πολλές συζητήσεις να τραβήξει μια γραμμή στον χάρτη με τον διάσημο μαρκαδόρο του και… «αρχηγού παρόντος πάσα αρχή παυσάτω». Συνεπώς, σύμφωνα με αυτή τη λογική, καλό είναι να μην υπάρξει ένταση στην περιοχή. Αυτό θα συμβούλευσαν τον Ελληνα πρωθυπουργό και ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου και ο Εμανουέλ Μακρόν στις τηλεφωνικές συνομιλίες τους.
Είναι προφανές πως και οι δύο ξένοι ηγέτες δεν είναι διατεθειμένοι, για τους δικούς τους λόγους ο καθένας, να εμπλακούν ενεργά σε ένα ελληνοτουρκικό θερμό επεισόδιο για ένα καλώδιο. Ο μεν Νετανιάχου έχει ανοικτά μέτωπα στη Γάζα, στη Δυτική Οχθη, στον Λίβανο και στη Συρία και δεν θέλει να προσθέσει ακόμα ένα, ο δε Μακρόν είναι λογικό να μη θέλει να στρατιωτικοποιήσει τα εμπορικά συμφέροντα μιας γαλλικής εταιρείας. Υποθέτω πως και οι δύο ηγέτες, με τον τρόπο τους, είπαν στον Κυριάκο Μητσοτάκη να μην υπολογίζει στην εμπλοκή των χωρών τους σε περίπτωση ελληνοτουρκικής ανάφλεξης για το συγκεκριμένο θέμα.
Στην παρούσα φάση ο τρόπος που θεωρεί τη διεθνή κατάσταση ο πρόεδρος των ΗΠΑ δεν είναι και πολύ ενθαρρυντικός για τα ελληνικά συμφέροντα.
Και από εδώ αρχίζουν τα δύσκολα για την ελληνική κυβέρνηση, αν βάλουμε στην εξίσωση και την κατάθεση στην Κομισιόν του θαλάσσιου χωροταξικού σχεδιασμού. Ως γνωστόν, η τουρκική πλευρά απορρίπτει τον συγκεκριμένο χάρτη διότι, όπως υποστηρίζει, «περιλαμβάνει γεωγραφικούς σχηματισμούς απροσδιόριστης κυριαρχίας». Ουσιαστικά επαναφέρει τη θεωρία των γκρίζων ζωνών, μόνο που δεν είναι πλέον θεωρία, αλλά συγκεκριμένη πολιτική.
Πώς θα επιλύσουμε τις διαφορές μας με την Τουρκία; Η μπάλα στην κερκίδα είναι κακή στρατηγική, διότι στην προκειμένη περίπτωση εξυπηρετεί την άλλη πλευρά. Νομιμοποιεί de facto τις απαιτήσεις της. Η εναλλακτική ποια είναι; Τραβάμε μπροστά και όπου βγει. Είναι μια ξεκάθαρη στρατηγική η οποία όμως για να φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα προϋποθέτει τη σύναψη συμμαχιών, ώστε την κρίσιμη στιγμή να μην είμαστε μόνοι. Στην παρούσα φάση οι εν δυνάμει σύμμαχοί μας φαίνεται πως κάνουν πίσω, ενώ ο τρόπος που θεωρεί τη διεθνή κατάσταση ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι και πολύ ενθαρρυντικός για τα ελληνικά συμφέροντα. Τον μαρκαδόρο και το απλοϊκό «βρείτε τα» υπό μορφήν όχι συμβουλής, αλλά προσταγής, ουδεμία εκλεγμένη ελληνική κυβέρνηση μπορεί να τα αντέξει.
Αναμφίβολα θετική ενέργεια η κατάθεση του θαλάσσιου χωροταξικού σχεδιασμού, το ζητούμενο είναι το περιεχόμενό του και πώς θα υποστηριχθεί στην πράξη αν αμφισβητηθεί από την Τουρκία. Το γνωστό, πάγιο πρόβλημα.
