Πόσες διασπάσεις χωρούν στην Αριστερά; Πιθανόν τόσες που να περιοριστούν οι επιμέρους ομάδες σε μονομελή υποσύνολα. Ακόμα και τότε, ίσως κάποιοι να μην είναι ευχαριστημένοι με τον εαυτό τους, αλλά πρακτικοί λόγοι εμποδίζουν περαιτέρω διαχωρισμό. Η μακρά παράδοση του χώρου στο να λύνει τις διαφωνίες με αποχωρήσεις και δημιουργία νέων σχημάτων έφτασε πολύ κοντά στο να επιβεβαιωθεί για άλλη μια φορά το περασμένο Σαββατοκύριακο, με αφορμή τη συζήτηση στη Νέα Αριστερά για την προοπτική συνεργασιών. Η επιστροφή ή όχι στην κεντρική «δεξαμενή» του ΣΥΡΙΖΑ απείλησε την ενότητα του φρέσκου κόμματος.
Οσο κι αν ξενίζει κάποιους η ιδέα ότι ακόμα και ένα κόμμα που παλεύει σε ποσοστά κοντά στο 2% μπορεί να «γεννήσει» περισσότερα κόμματα, αυτή είναι παράδοση της ελληνικής Αριστεράς. Οι διαφωνίες σπάνια γεφυρώνονται και οι ενστάσεις δεν υποχωρούν.
Ο ρεαλισμός και οι όροι πολιτικής επιβίωσης μάλλον επιβάλλουν την προσγειωμένη προσέγγιση του Αλέξη Χαρίτση και της μεγάλης πλειοψηφίας των βουλευτών του κόμματος, οι οποίοι αντιλαμβάνονται ότι τα χαμηλά δημοσκοπικά ποσοστά προεξοφλούν για το κόμμα τη μοίρα του μοναχικού αρνιού στις διαθέσεις του (εκλογικού) λύκου. Και δείχνουν διατεθειμένοι να νερώσουν το κρασί τους προκειμένου να εξασφαλίσουν, για αρχή τουλάχιστον, ότι το κόμμα θα συνεχίσει να έχει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.
Η προοπτική επανασυγκόλλησης με τον ΣΥΡΙΖΑ, όμως, σκοντάφτει στις ιδεολογικές αλλά και στις προσωπικές διαφορές ανάμεσα σε στελέχη των δύο πλευρών, που ορθώνουν ανυπέρβλητα για κάποιους εμπόδια και καθιστούν τη συμπόρευση αδύνατη. Οι διαφωνούντες της επιστροφής στο αρχικό «κομματικό μαντρί» προτείνουν ως εναλλακτική τη δημιουργία «Λαϊκού Μετώπου». Σε μια συγκυρία που στο πολιτικό τόξο από το Κέντρο προς τα αριστερά κανείς δεν φαίνεται να μπορεί να ανεχθεί τον άλλο, πόσο μάλλον να συνομιλήσει, να συνεργαστεί και να σχηματίσει Μέτωπο. Οι φιλοδοξίες, οι στρατηγικές, οι μικροπολιτικοί υπολογισμοί, ο ηγεμονισμός είναι μερικοί από τους λόγους που καθιστούν μάλλον ουτοπική οποιαδήποτε σχετική συζήτηση. Αλλά, τελικά, τι άλλο θα μπορούσε να έρθει ως πρόταση από τον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο παρά μια παραλλαγή ουτοπίας; Αν μη τι άλλο, είναι μια ένδειξη πολιτικής συνέπειας. Αν συνιστά και πολιτικό ρεαλισμό, είναι άλλη συζήτηση.
