Τόσο κόπο έκαναν. Τόσα χρόνια υπέμεναν τον Πολάκη και τους πρώην πασόκους, καρτερώντας τη στιγμή της αναπαρθένευσής τους – της επιστροφής τους σε ένα περιβάλλον όπου θα μπορούν να συγχρωτίζονται μόνο αγνοί αριστεροί με αγνούς αριστερούς. Εκαναν τόση υπομονή μέχρι να αποκτήσουν το μικρό και καθαρό τους καταφύγιο. Ποιος περίμενε ότι θα το εγκαταλείψουν;
Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης δεν έκανε υπομονή, όπως, ας πούμε, ο Τσακαλώτος. Δεν έμεινε στον κυβερνώντα ΣΥΡΙΖΑ για να υποστεί τους συμβιβασμούς που συνεπάγεται η εξουσία. Γι’ αυτό και μοιάζει τώρα ταιριαστό ότι εκείνος, ο ατσαλάκωτος, εκπροσώπησε ως γραμματέας του καθαρού κόμματος, στην Κεντρική Επιτροπή της Νέας Αριστεράς, την άποψη Τσακαλώτου κατά της επανένωσης με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Βρέθηκε ο γλωσσικός σοβάς για να σουλουπωθεί το ρήγμα μεταξύ των ανθενωτικών και της πλευράς Χαρίτση – Αχτσιόγλου, που δείχνουν να συναισθάνονται περισσότερο το φάσμα της πολιτικής έκλειψης. Είναι ίσως και θέμα γενιάς: Οι βετεράνοι τής πάλαι ποτέ «ανανεωτικής» Αριστεράς έχουν περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους στο εξωκοινοβουλευτικό περιθώριο. Το έχουν κιόλας εξιδανικεύσει ρομαντικά ως «μοίρα» του ιδεολόγου, που είναι καταδικασμένος να εισπράττει την αδιαφορία μιας «μικροαστικής» κοινωνίας. Οι πρώην υπουργοί του Τσίπρα όμως, που αξιώθηκαν υπουργικό χαρτοφυλάκιο προτού καν πατήσουν τα σαράντα; Πώς μπορεί να είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν τις σταδιοδρομίες τους στον βωμό της αγνότητας του 1,5%;
Οι σύνοδοι για την αγνότητα της Αριστεράς.
Αποστάτης αυτής της συριζαϊκής γενιάς των σαραντάρηδων, ο Σακελλαρίδης δεν πρόλαβε να γλυκαθεί από το φιλί του συστήματος. Δεν έγινε επαγγελματίας της πολιτικής. Παρέμεινε ερασιτέχνης. Η επιμονή του στον εξωκοινοβουλευτικό ερασιτεχνισμό –στην Αριστερά ως υπαρξιακό χόμπι– θα ήταν κρίσιμη για την τύχη του εγχειρήματος αν όντως υπήρχε «σώμα» στο οποίο η Νέα Αριστερά θα μπορούσε να μεταμοσχευθεί. Η σχετική συζήτηση όμως, αν δει κανείς τα πρόσωπα και τη δημοσκοπική τους αντανάκλαση, μοιάζει περισσότερο με συνοικέσιο σκιών. Ακόμη κι αν επιτυγχανόταν, τι θα απέφερε η επανασυγκόλληση των κοινοβουλευτικών ομάδων; Ποια πολιτική ανακαίνιση θα σηματοδοτούσε το γεγονός ότι ο Φάμελλος θα μιλούσε δεύτερος και όχι τρίτος στη Βουλή μετά τον Μητσοτάκη; Θα μιλούσε αλλιώς;
Ολοι –συριζαίοι και νεαρίτες– ομνύουν στο υπόδειγμα της Die Linke, της γερμανικής Αριστεράς που πέτυχε ένα ανέλπιστο 8,8% στις τελευταίες εκλογές. Το πέτυχε όμως επειδή εξαίρεσε από τον προεκλογικό της λόγο τις πιο ριψοκίνδυνες (και μειοψηφικές) ενατενίσεις της – για το Προσφυγικό, το Ουκρανικό, το Παλαιστινιακό, τα δικαιώματα. Το πέτυχε επειδή βρήκε κάτι συγκεκριμένο να πει για τα ενοίκια, την ακρίβεια και τους παιδικούς σταθμούς.
Η «Αριστερά που ακούει» είναι το αποτέλεσμα της μη διάσπασης της Νέας Αριστεράς. Η ακοή είναι η πιο παθητική από τις αισθήσεις. Η πιο κοντινή στην ανυπαρξία.
