Είναι συγκινητική και απολύτως κατανοητή η συναισθηματική ευφορία που δημιουργεί η είδηση ότι το Μινιόν είναι ξανά ανοιχτό, φωτεινό, λειτουργικό, προσβάσιμο. Για να συνειδητοποιήσουμε πόσο αργά ωριμάζουν έργα και πρωτοβουλίες με σχεδόν επείγοντα χαρακτήρα για το κέντρο της Αθήνας, ας σκεφτούμε ότι πέρασαν 27 χρόνια για να επαναλειτουργήσει το κτίριο που κάποτε φιλοξένησε το πιο αγαπημένο εμπορικό σήμα της μεταπολεμικής Ελλάδας.
Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η ευρύτερη περιοχή των Χαυτείων είναι μια ξεχωριστή περίπτωση, αφού εκεί αποτυπώνεται με τον πιο δραματικό τρόπο η κατάρρευση του αθηναϊκού εμπορίου στο κέντρο της πρωτεύουσας. Το γεγονός ότι ένα τόσο ισχυρό brand επιστρέφει στη ζωή της πόλης, αποτελεί αφορμή για αισιοδοξία και αναπτέρωση ηθικού.
Το κτίριο επέστρεψε, αλλά όχι και το αγαπημένο πολυκατάστημα. Να γκρινιάξουμε ή να πανηγυρίσουμε; Μάλλον και τα δύο.
Ωστόσο, ξεχνάμε κάτι που έχει κάποια σημασία: στις φορτισμένες αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και στις αναλόγου ύφους αναφορές του Τύπου, έντυπου και ηλεκτρονικού, γίνεται λόγος για το «νέο» Μινιόν ενώ όλοι γνωρίζουμε (και ο επενδυτής του έργου δεν το απέκρυψε ποτέ) ότι δεν έχουμε να κάνουμε με την αναγέννηση του Μινιόν ως πολυκαταστήματος. Εδώ και λίγες ημέρες λειτουργεί το κατάστημα-ναυαρχίδα πασίγνωστης εταιρείας έτοιμων ενδυμάτων ισπανικών συμφερόντων, ενώ παρατηρείται κατακερματισμός των χρήσεων σε εμπορικές, γραφειακές και οικιστικές.
Ενα ενδιαφέρον ερώτημα είναι γιατί οι επενδυτές «φοβήθηκαν» την ανασύσταση του Μινιόν και θέλησαν να εμπλουτίσουν το πρότζεκτ τους με παράλληλες χρήσεις; Η απάντηση έχει, προφανώς, σχέση με την εμπορική απαξίωση του κέντρου της πόλης. Δεν είναι υπερβολή να ισχυριστούμε ότι το (εμπορικό) κέντρο του Πειραιά εμφανίζει μεγαλύτερη πολυσυλλεκτικότητα, συνοχή και δυναμισμό, τουλάχιστον όσον αφορά τη μεγάλη δεξαμενή της μεσαίας τάξης. Εχει υποστεί τόσο «ξύλο» το εμπόριο στην Αθήνα (πορείες, καταστροφές κ.λπ.) που είναι φυσικό να δοκιμάζεται σε δεύτερες και τρίτες σκέψεις κάθε πρόταση που σχετίζεται με μελλοντική εμπορική δραστηριότητα. Οταν προγραμματιζόταν η αναβίωση του Μινιόν, η Αθήνα δεν ήταν έτοιμη για ένα τόσο παράτολμο σχέδιο όπως η πλήρης ανασύσταση του ιστορικού πολυκαταστήματος. Τα πράγματα ίσως να ήταν διαφορετικά εάν ο σχεδιασμός γινόταν σήμερα.
Παρ’ όλα αυτά, η νέα εποχή του Μινιόν προσφέρει έναν πολύτιμο σπόρο που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως επιταχυντής θετικών εξελίξεων εκεί όπου κάποτε λειτουργούσε η μεγαλύτερη εμπορική πιάτσα της χώρας. Σε λίγες, μόλις, εβδομάδες γίνεται το πρώτο βήμα για την επαναλειτουργία της Στοάς Αρσακείου ως γαστρονομικού προορισμού με το άνοιγμα των πρώτων εμπορικών καταστημάτων ένδυσης στο μέτωπο της οδού Σταδίου. Μαύρες τρύπες της αθηναϊκής ζωής φωτίζονται, διαχέουν κλίμα αναζωογόνησης και ασφάλειας. Ισως όλα θέλουν τον χρόνο τους: τον «χρόνο Αθήνας», που μετριέται σε δεκαετίες.
