Φυσικά αυτό το δικαίωμα το έχει και η κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου. Ποιος θα φανταζόταν το 2009 πως ο Αλέξης Τσίπρας θα γινόταν πρωθυπουργός μετά έξι χρόνια! Και όπως είχε πει ο αείμνηστος Ηλίας Ηλιού το 1977, «από τη στιγμή που έγινε πρωθυπουργός ο Ντίνος Τσαλδάρης, ο καθένας μπορεί να γίνει πρωθυπουργός». Ο απρόβλεπτος παράγοντας αλλάζει τις συνειδήσεις και τις συμπεριφορές των ανθρώπων και κάποιες φορές δημιουργεί καταστάσεις που ουδείς φανταζόταν. Συνεπώς η κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου καλώς συνομιλεί με τον εαυτό της για το όνειρό της να κυβερνήσει την Ελλάδα, διότι αν δεν το κάνει τώρα που καλπάζει, πότε θα το κάνει; Ζει τον δημοσκοπικό της θρίαμβο. Πέρασε επί μια δεκαετία την πολιτική της έρημο και τώρα βλέπει το χαρτί να γυρνά. Πιθανόν να παίξει τα ρέστα της στην τραγωδία των Τεμπών, αν και αυτό το ποντάρισμα έχει πολλά ρίσκα, με κυριότερο τον χρόνο.
Η κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου μεθοδικά προβάλλει ένα λόγο ανατρεπτικό, ιδεολογικά ασαφή, ώστε να μπορεί να έχει απήχηση και στην αντίπερα όχθη του αντισυστη- μισμού. Στον δεξιό εθνολαϊκισμό.
Σήμερα, με τα όσα λέει, πλασάρεται ως η αντίπαλος του Κυριάκου Μητσοτάκη –μάλιστα τονίζει πως θα είναι η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός–, και αν σταθεροποιηθεί στη δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις, τότε αυτοδικαίως θα αποτελεί τον άλλο πόλο απέναντι στον πρωθυπουργό. Στο ερώτημα αν αυτή η κατάσταση συμφέρει τη Νέα Δημοκρατία, η απάντηση, εκ πρώτης όψεως, φαίνεται εύκολη. Ναι, τη συμφέρει, γιατί η Πλεύση Ελευθερίας δεν αποτελεί αξιόπιστη εναλλακτική, όμως υπάρχει και μια άλλη ανάγνωση διόλου αμελητέα. Ουδείς γνωρίζει ούτε μπορεί να προδικάσει τη συμπεριφορά όχι των αναποφάσιστων, αλλά αυτών που απείχαν στις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις. Αν λόγω της γενικότερης κατάστασης, πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής, κυριαρχήσει η αντίληψη «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων», αν το Κούγκι γίνει η διέξοδος των απογοητευμένων, των εκτός των τειχών, τότε τίποτα δεν θα πρέπει να αποκλειστεί. Και σήμερα, με τα όσα συμβαίνουν στο διεθνές περιβάλλον, οι βεβαιότητες δεκαετιών αμφισβητούνται. Βέβαια, το πιο πιθανό είναι οι πολίτες να καταφύγουν στη σιγουριά του κυβερνώντος κόμματος, ως είθισται σε παρόμοιες καταστάσεις, όμως πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο να αντιδράσουν ανατρεπτικά. Και η Ζ. Κωνσταντοπούλου μεθοδικά προβάλλει ένα λόγο ανατρεπτικό, προσεκτικά διατυπωμένο, ιδεολογικά ασαφή, ώστε να μπορεί να έχει απήχηση και στην αντίπερα όχθη του αντισυστημισμού. Στον δεξιό εθνολαϊκισμό. Ισως θέλει να αναβιώσει το κλίμα των «ένδοξων» ημερών του 2015, όταν συγκροτούσε την επιτροπή για το ελληνικό χρέος, χέρι χέρι με τους ΑΝΕΛ.
Και μόνο το γεγονός ότι συζητούμε την περίπτωση η κ. Κωνσταντοπούλου –η οποία πριν από δύο χρόνια οριακά μπήκε στη Βουλή– να διεκδικήσει την πρωθυπουργία, αυτό ας το εγγράψουμε στο ενεργητικό της. Για αυτήν τα δύσκολα τώρα αρχίζουν, καθώς η τραγωδία των Τεμπών είναι φυσιολογικό να μη δεσπόζει εσαεί στην επικαιρότητα. Πώς θα διαχειριστεί το σημαντικό κεφάλαιο που απέκτησε μέσα σε μόλις δύο μήνες;
