Ο κόσμος ήταν λίγο «yippie». Είχε αρχίσει λίγο να σαλτάρει («jumping a little bit out of line»). Ετσι δικαιολόγησε ο πρόεδρος την υποχώρησή του. Αλλά ποιος το έριξε πρώτος στην yippiness;
Τρελάθηκε μόνος του ο κόσμος; Ή μήπως αμύνθηκε στην τρέλα; Μήπως οι αγορές –ο μόνος «θεσμός» που ο πρόεδρος είναι σε θέση να εκτιμήσει– αντιγύρισαν στον Λευκό Οίκο τον δικό του ανορθολογισμό; Μήπως ο ακαταμάχητος ντίλερ δεν είχε καν υπολογίσει πόσο ευάλωτη είναι η χώρα του στην αντίπαλη δύναμη – πόση ισχύ μπορεί να έχει η Κίνα, αν αποφασίσει να οπλοποιήσει το αμερικανικό χρέος;
Ακόμη κι αυτή την αυτοκαταστροφική κωλοτούμπα, οι αυλικοί του Τραμπ επιχείρησαν να την παρουσιάσουν σαν ιδιοφυή ελιγμό.
Σαν να είχε σχεδιάσει ο Λευκός Οίκος μια μεγαλειώδη μπλόφα, που θα ανάγκαζε όλες τις χώρες να υποκύψουν και να εκπληρώσουν τη φαντασίωση που ο πρόεδρος μοιράστηκε την Τρίτη με το παγκόσμιο κοινό («kissing my ass»).
Σαν να μην ακολουθούσε εκείνος μια παλιά εμμονή του, της οποίας τη σκοπιμότητα κανένας, εκτός από τους κόλακές του, δεν μπορούσε να αναγνωρίσει.
Οι συνέπειες της διατάραξης του παγκόσμιου εμπορίου δεν έχουν ακόμη εκδηλωθεί. Δεν είναι όμως μόνο αρνητικές.
Ο σερίφης δεν φέρνει τον νόμο, αλλά την αναρχία και τον τρόμο.
Μια πιθανή θετική συνέπεια είναι ότι η τραμπική ηγεσία θα χάσει τον πιο ανθεκτικό μύθο που τη στηρίζει: θα πληγεί η ιδέα ότι ο Τραμπ μπορεί να κάνει την οικονομία να δουλέψει καλύτερα, επειδή είναι άνθρωπος της πιάτσας και έχει ένστικτο. Η «χειροποίητη» κρίση των δασμών –που μπορεί να του καταλογιστεί άμεσα– θα προκαλέσει το αντίθετο βίωμα, προπαντός στους Αμερικανούς που είχαν πέσει στη σαγήνη του μύθου.
Η δεύτερη θετική συνέπεια μπορεί να είναι η αφύπνιση της Ευρώπης, που αναγκάζεται ήδη να επανεξετάσει όχι μόνο την αρχιτεκτονική της ασφάλειάς της, αλλά και τον προσανατολισμό της οικονομίας της. Ο Τραμπ υποχρεώνει τις ευρωπαϊκές χώρες να ξανασκεφτούν τι παράγουν, πώς το παράγουν, πού το εξάγουν (όχι εμάς, αλλά εκείνες τις χώρες που όντως παράγουν και εξάγουν).
Για την ίδια την Αμερική, όμως, ακόμη κι αν το «ένστικτο» υπαγορεύσει στον πρόεδρο την εσπευσμένη υποχώρησή του, η ζημιά θα είναι ιστορικών διαστάσεων.
Κανείς δεν θέλει πάρε-δώσε με έναν αστάθμητο και ταυτόχρονα αλαζόνα εταίρο. Κανείς δεν βάζει τα λεφτά του –ούτε επενδύει την εμπιστοσύνη του– σε κάποιον που διαδηλώνει ότι ζητάει μόνο υποταγή.
Η καταστροφή της εμπιστοσύνης ισοδυναμεί με εξάρθρωση της παγκόσμιας τάξης.
Ο Βανς είχε εξαγγείλει ότι «νέος σερίφης ήρθε στην πόλη». Ο υποδυόμενος τον σερίφη, όμως, δεν κομίζει τον δικό του νόμο. Φέρνει ενστικτώδη κυκλοθυμία. Τρόμο και αναρχία.
