Στον επόμενο τόνο, η ώρα θα είναι αυτή που θα αποφασίσει ο Τραμπ. Τις τελευταίες ημέρες, η παρουσία του Αμερικανού προέδρου είναι καταλυτική. Οι δασμοί μπορεί να πρωταγωνιστούν, αλλά δεν είναι το μόνο θέμα το οποίο χαράσσεται στη μνήμη της παγκόσμιας σκηνής, οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής και, αναμφίβολα, θεατρικής. Χθες, εξάλλου, με μια θεαματική κίνησή του, τα χρηματιστήρια ανέπνευσαν: «Υπό την πίεση των κεφαλαιαγορών, που καταγράφουν τεράστιες απώλειες από την έναρξη του εμπορικού πολέμου, ο πρόεδρος Τραμπ υποχρεώθηκε να κάνει ένα βήμα πίσω και να “παγώσει” τους αποκαλούμενους αμοιβαίους δασμούς για 90 ημέρες». Πλην Κίνας, όπου αυξάνει περαιτέρω τους δασμούς στο 125% από το 104% που ίσχυε για μερικές ώρες μέχρι τη στιγμή της νεότερης ανακοίνωσης. Του επόμενου τόνου, δηλαδή…
Ο πλανητάρχης, όμως, έχει ευρύ ρεπερτόριο. Αλλοτε αρκείται σε μονόπρακτα, με διεθνή πάντα επίδραση (όπως στις συναντήσεις του στον Λευκό Οίκο με τον Ζελένσκι και πρόσφατα με τον Νετανιάχου), όπου, για διαφορετικούς λόγους, «αδειάζει» τον συνομιλητή του· άλλοτε επιδίδεται στο, αγαπημένο του, stand up comedy. Νωπή η εικόνα του να απευθύνεται στο ακροατήριο λέγοντας ότι «καίγονται οι ηγέτες των χωρών να συνάψουν συμμαχία μαζί του» (για το θέμα των δασμών), ότι του «γλείφουν τον κ…», ότι «πεθαίνουν για μια συμφωνία», εκλιπαρώντας «please, please, sir» (εδώ, μιμήθηκε και τον αξιοθρήνητο τόνο τους).
Αλλά η κορυφαία επίδοσή του είναι η γλωσσοπλαστική του άνεση. Μην είστε «panican» μάλωσε τους Αμερικανούς πριν από λίγες ημέρες. «Να είστε δυνατοί, θαρραλέοι, υπομονετικοί και το μεγαλείο της χώρας μας θα είναι το αποτέλεσμα», έγραψε στον σοσιαλμιντιακό λογαριασμό του. Ο τραμπικός ιδιωματισμός ήταν ένας συνδυασμός του panic (πανικού) και του Republican, όπως ερμηνεύθηκε. Με το παρατσούκλι αυτό εξαπέλυε τα βέλη του και προς τους Ρεπουμπλικανούς. Τους καλούσε να μην είναι πανικόβλητοι και ηλίθιοι (Don’t be stupid!). Και αυτό γιατί μέλη του κόμματός του ετοιμάζονταν να ψηφίσουν υπέρ προτάσεως που θα περιόριζε τους δασμούς τους οποίους είχε επιβάλει. Παρελθόν, πλέον, για 90 ημέρες τουλάχιστον. Παρότι, όπως είχε γράψει σε άλλη ανάρτησή του, οι δασμοί για τις ΗΠΑ «are a very beautiful thing!».
Υπάρχουν, όντως, συμβάντα που περνούν στη λήθη, πιο γρήγορα ή πιο αργά. Εκείνο, όμως, που εγγράφεται ανεξίτηλα και διαμορφώνει συμπεριφορές είναι η χρήση της γλώσσας. Η φτήνια της, ο εκφοβισμός και η βία που ασκεί, τα όρια του δημόσιου λόγου που χάνονται για να ενωθούν με την τοξικότητα του Διαδικτύου, η πρόκληση που αναμοχλεύει τα χειρότερα ένστικτα. Η επιθετικότητα της απύλωτης αλαζονείας, που φαίνεται στα σώματα, που οπλίζει τα χέρια.
