Πόσο ανηφόρισε σήμερα το κατσίκι στον γολγοθά των τιμών. Μετά τις καλημέρες, τις καλησπέρες και τα ρέστα, αυτό είναι το κεντρικό θέμα συζήτησης το τελευταίο διάστημα με καλή γειτόνισσα. (Μέση οικογένεια, τριμελής, τέσσερις με τη συνταξιούχο γιαγιά, τριάρι δευτέρου ορόφου δικό τους, δύο νορμάλ μισθοί, το παιδί στο γυμνάσιο, δραστηριότητες, αγγλικά, ιδιαίτερα).
Ραντάρ τιμών η αθεόφοβη: πριν από δύο εβδομάδες σε καλό συνοικιακό κρεοπωλείο της γειτονιάς μας το κατσίκι το βρήκε 13,90 το κιλό. Πριν από λίγες μέρες πήγε 15,90. Σήμερα η κρεοπώλισσα τής είπε πως το αρνί (όχι το κατσίκι, δεν είχε σήμερα από δαύτο) έχει 17 ευρώ. Στοιχηματίζει πως το μεγαλοβδόμαδο θα φτάσει τα 20 ευρώ. «Για ψυχολογικούς λόγους μπορεί να το βάλουν, ξέρεις, 19,90», λέει γελώντας με γέλιο πικρούτσικο, τσεχοφικό. «Μισό κατσίκι, δεν είμαστε για παραπάνω, πέντε κιλά, ένα κατοστάρικο. Η συκωταριά, τον νου σου, χώρια. Αν τα βάλεις όλα κάτω –τις πατάτες, τη μαγειρίτσα, ένα μπινελίκι, τα μαρούλια και τα κρεμμυδάκια, τα τσουρέκια και τα αυγά, κουλούρια δεν φτιάχνω, θα πάρω λίγα έτοιμα έτσι για το έθιμο, ε, δεν θα πιούμε και τίποτα;– θες μισό δώρο Πάσχα. Ευτυχώς, δεν έχω βαφτιστήρια», λέει γελώντας με αυτό το γέλιο της ελαφριάς απόγνωσης που διαπερνά σαν φάντασμα πια την κάθε μέρα μας.
Από αυτή την κουβέντα φεύγουμε κάθε φορά παραδόξως με μιαν αλλόκοτη ανακούφιση: όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Ιδια σεκλέτια, ίδια χαράτσια. Την ίδια κίνηση καταπίνουμε στα μπουλβάρ της πόλης. Στα ίδια τρένα τζογάρουμε τη ζωή μας. Στερεωμένοι στην ίδια κοινωνία. Πριν χωριστούμε λέμε και καμιά κοτσάνα να ελαφρύνει το κλίμα, τσάμπα είναι.
Στην ίδια κοινωνία: δεν θα πληρωθούν, λέει, οι συνταξιούχοι τη σύνταξή τους πριν από τις γιορτές. «Και τι θα πω στα εγγόνια μου; Με άδεια χέρια θα πάω το Πάσχα στα παιδιά;». Με καταρρακωμένη διάθεση, η κυρία στο λεωφορείο πίσω μου, μια καθημερινή γυναίκα, περιποιημένη, γύρω στα 70. Με το μηνιάτικο ό,τι κάνει. Νοίκι, λογαριασμοί, φάρμακα, φαγητό. Τα λέει στην παρακαθήμενή της, με την πνιχτή από τη μάσκα φωνή της. Ενα ολόκληρο λεωφορείο σαν να κουνούσε εκείνη την ώρα συμφωνώντας με μαύρη επίγνωση το κεφάλι.
Τα γράφω όλα αυτά και χορεύουν τα πόδια μου κάτω από το γραφείο: άραγε, πόσοι πολιτικοί μπαίνουν σε λεωφορείο έστω μια φορά τον μήνα; Διορθώνω: μια φορά τον χρόνο; Πόσοι ξέρουν πόσο κοστίζει το κατσίκι αυτές τις μέρες; Οχι, δεν βράζουμε στην ίδια κοινωνία. Το Πάσχα είναι αλλονών Γολγοθάς.
