Εντυπη έκδοση. Στο βιβλίο «Η ζωή μου» του πολιτικού Γιάννη Μπούτου (1925-2004), που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος, πολλές σκέψεις γεννώνται για το τότε και το τώρα. Για την πολιτική κουλτούρα αλλά και για το ήθος των πολιτικών. Για την ίδια την κοινωνία μετά τον πόλεμο. Καθώς πρόκειται για τον πρώτο τόμο απομνημονευμάτων (σε επιμέλεια του γιου του, πρεσβευτή και φωτογράφου Περικλή Μπούτου και του ιστορικού Χρήστου Αναστασίου), η αφήγηση σταματάει το 1974, όταν ο Γιάννης Μπούτος ήταν 50 ετών, με σημαντική ήδη πολιτική εμπειρία, έχοντας μετακινηθεί (το 1961) από τον κεντρώο χώρο προς τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και την ΕΡΕ. Συνέχισε την πορεία του με τη Νέα Δημοκρατία και το 1989 προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ.
Ως επίγευση μένει στον αναγνώστη το τοπίο της πολιτικής ζωής από τη δεκαετία του 1940 έως τη χούντα. Ανεκτίμητες είναι οι αναφορές στις μικρές κοινωνίες, στον ρόλο των βουλευτών και στα ρουσφέτια, στις αποχρώσεις πολιτικής κουλτούρας τόσο στη Δεξιά όσο και στην Αριστερά. Ο Γιάννης Μπούτος, καταγόμενος από τον Μελιγαλά Μεσσηνίας, κωμόπολη όπου διαδραματίστηκαν φρικιαστικά εγκλήματα το 1944, γόνος οικογένειας πολιτευτών, βίωσε το λιντσάρισμα του πατέρα του από τους ελασίτες. Παρ’ όλα αυτά, υπήρξε ένας πολιτικός μετριοπαθής, ήπιων τόνων, στοχαστικός και πολιτισμένος. Η αφήγησή του φανερώνει έναν προσωπικό πολιτισμό και ένα βάθος σκέψης που μάλλον σπανίζουν σήμερα.
Αναλογίζεται ο αναγνώστης τον μεγάλο δρόμο που διήνυσε η ελληνική οικονομία και κοινωνία στις δεκαετίες του ’50 και του ’60, όταν η απόσταση από την προηγμένη Δύση ήταν τεράστια. Οι υψηλότατοι ρυθμοί ανάπτυξης που άλλαξαν τη χώρα εκείνα τα χρόνια συνοδεύονταν από ένα ακόμη πρωτόγονο πολιτικό σκηνικό που εντέλει οδήγησε στη δικτατορία. Η αυτοκριτική του Γιάννη Μπούτου για το πλέγμα εξυπηρέτησης των ψηφοφόρων, όπως ήταν και είναι η πολιτική κουλτούρα, είναι αποκαλυπτική εκείνης της συνθήκης αλλά και της προσωπικότητάς του. Ιδιαίτερης αξίας είναι επίσης η δική του ανάγνωση της πολεοδομικής και περιβαλλοντικής καταστροφής της Αθήνας στα μεταπολεμικά χρόνια, όταν αγνοήθηκαν οι υποδείξεις του Κωνσταντίνου Δοξιάδη. Η πολιτική εξουσία είχε άλλον πολιτικό πολιτισμό και άλλες προτεραιότητες. Εξαιρετικής αξίας είναι και οι αναφορές στις σπουδές του στο London School of Economics, όπου εκτέθηκε στις οικονομικές θεωρίες της εποχής, όπως και στο ταξίδι του στις ΗΠΑ το 1956 (μέσω της αμερικανικής πρεσβείας), όταν ως βουλευτής του Κόμματος των Φιλελευθέρων επιλέχθηκε από τον Γεώργιο Παπανδρέου. Συγκινητικές οι περιγραφές της προσωπικότητας του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος τον είχε περιβάλει με την εμπιστοσύνη του. Σε εκείνη την ψυχροπολεμική εποχή, η πολιτική ενηλικίωση του Γιάννη Μπούτου είναι μια σύνοψη της ελληνικής πραγματικότητας.
