Εντυπη έκδοση. Το 2008 και το 2009 δεν είναι και τόσο μακριά. Οσοι έχουν ζήσει από κοντά εκείνη την περίοδο θυμούνται πως η Ελλάδα αρχικά ήταν «θωρακισμένη» από τις αναταράξεις του χρηματοπιστωτικού τομέα στις ΗΠΑ και πως στη συνέχεια το εγχώριο πολιτικό σύστημα αποδείχθηκε ανίκανο να εκτιμήσει κάτι πολύ απλό: οι εσωτερικές «ατζέντες» δεν εξυπηρετούσαν τίποτε άλλο από τον πρόχειρο σχεδιασμό «το πολύ» κάποιας διαχείρισης. Οπως αυτές που οι επικοινωνιολόγοι πουλούσαν με το κιλό πριν από την εποχή των μνημονίων…
Η χώρα μπορεί να έχει ωριμάσει (κάπως) έκτοτε, ωστόσο παρατηρούμε κάποια παρόμοια αντανακλαστικά. Είτε πρόκειται για το βαθύ κράτος είτε για το πολιτικό κόστος που κάποιοι θεωρούν πιο σημαντικό από την επιβίωση της χώρας σε συνθήκες που διεθνώς είναι απείρως χειρότερες σε σύγκριση με το 2008-09, είμαστε ξανά αντιμέτωποι με ένα παζλ προκλήσεων σχεδόν συνυφασμένο με τη σύγχρονη ελληνική Ιστορία:
Γεωπολιτικές ανακατατάξεις στην «άμεση γειτονιά» της Ελλάδας, μια τεράστια διεθνής στροφή προς τον προστατευτισμό, που έχει μοχλό την ισχυρότερη χώρα του πλανήτη, μια οικονομία που δεν μπορεί να υποστηρίξει ένα σύγχρονο κράτος, ένα δημοσιονομικό πλαίσιο που ίσα ίσα κρατά τη χώρα μακριά από τη χρεοκοπία και μια κοινωνία που ακόμη δεν έχει στην πραγματικότητα ορθοποδήσει από την περιπέτεια του 2010, παρά τις προφανείς εξαιρέσεις.
Ολα αυτά τα δεδομένα οδηγούν σε ένα συμπέρασμα που προκύπτει χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Το περιβάλλον του 2025 είναι πολύ χειρότερο από εκείνο στο οποίο βρέθηκε η ελληνική οικονομία το 2008-09. Φτάνουν τα μέτρα που λαμβάνονται εντός Ελλάδος; Πιθανώς όχι. Ειδικά, καθώς ούτε η ίδια η Ε.Ε. είναι προετοιμασμένη να αντιμετωπίσει τον παγκόσμιο εμπορικό πόλεμο που πυροδότησε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ. Αρα, εκείνο που απαιτείται εντός Ελλάδος είναι σύνεση, ωμές αλήθειες στους πολίτες και, κυρίως, να επιστρέψει στην πολιτική η αίσθηση του καθήκοντος. Οσο ρομαντικό και ουτοπικό κι αν ακούγεται κάτι τέτοιο, δεν μπορεί να συνεχιστεί η σημερινή πλειοδοσία ψεύδους στην οποία διαγκωνίζονται πολιτικά πρόσωπα από όλα τα κόμματα.
Η αντιπολίτευση, με κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις, συμπεριφέρεται συχνά σαν να ζούμε στην άνοιξη του 2000. Στο εσωτερικό της κυβέρνησης και του κυβερνώντος κόμματος της Ν.Δ., κάποιοι θορυβούν και κινούνται με βάση τα χειρότερα πολιτικά ένστικτα. Λες κι αν η χώρα πάει ξανά στα βράχια, θα απομείνει πολιτική καριέρα για οποιονδήποτε. Τα δύσκολα είναι ακόμη μπροστά μας και εκείνο που χρειάζεται είναι ένα στιβαρό κράτος, χωρίς ιδεολογικές ψευδαισθήσεις.
