Υπάρχει ο έξω κόσμος, εκεί όπου διαμορφώνεται ή αναδιαμορφώνεται η Ιστορία. Εκεί όπου χαράσσονται ή επαναχαράσσονται σύνορα. Εκεί όπου συνάπτονται ή αναθεωρούνται συνθήκες. Και υπάρχει και ο εγχώριος, ταπεινός μικρόκοσμός μας, που άλλους τους αφήνει αδιάφορους, άλλους τους εξοργίζει, σε κάποιους λιγότερους προκαλεί το ενδιαφέρον και όλους τους προβληματίζει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Ομως αυτός ο ταπεινός μικρόκοσμος αποτελεί το καθημερινό αντικείμενο του πολιτικού σχολιασμού. Ψάχνεις μέσα του να βρεις το θέμα που θα αναπτύξεις και σας διαβεβαιώ ότι αυτός ο ταπεινός μικρόκοσμος μπορεί να προσφέρει υλικό για όλα τα γούστα.
Σήμερα γράφω για τον Αλέξη Τσίπρα. Ενα φίλο της στήλης αυτής, μια οικεία περσόνα, αναβαπτισμένη από το ταξίδι στις ΗΠΑ και τις επαφές που έκανε στο πλαίσιο του rebranding – τον ευγνωμονούμε διότι εισήγαγε αυτόν τον όρο στον πολιτικό σχολιασμό, καθώς στη γλώσσα μας θα χρειαζόταν μια περιφραστική έκφραση και αυτή δεν θα αποτύπωνε με την πρέπουσα ακρίβεια το rebranding. Mοιραία έρχεται στο μυαλό μου η εικόνα του με τον Μπιλ Κλίντον σε εκείνη την εκδήλωση πριν από δέκα χρόνια, την προσπερνώ και αρκούμαι στην προχθεσινή δήλωση του καθηγητή του Χάρβαρντ, Πίτερ Χολ, πως ο Τσίπρας «μίλησε άπταιστα και πολύ εκλεπτυσμένα στα αγγλικά». Κρατώ αυτό το «εκλεπτυσμένα».
Ο ίδιος κουβαλά μια ιστορία μάλλον αρνητική, ενώ το δικό του κοινό τού χρεώνει πολλά για τη σημερινή κατάντια της ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Ομως τα ωραία πάντα τελειώνουν και έρχονται τα δύσκολα. Διότι καλό το rebranding, αλλά κάπου αποβλέπει. Δεν είναι αυτοσκοπός. Ο εξωραϊσμός του προφίλ του πρώην πρωθυπουργού στοχεύει στην επιστροφή του στην κεντρική πολιτική σκηνή και επ’ αυτού δεν υπάρχει δεύτερη γνώμη. Το κρίσιμο ερώτημα για τον ίδιο είναι πού θα χωρέσει. Ο χώρος στον οποίο θεωρητικά απευθύνεται, η ριζοσπαστική Αριστερά, είναι υπερκορεσμένος και μάλιστα με διάταξη δυνάμεων εντελώς διαφορετική από αυτή που ήταν όταν προγραμμάτιζε το ταξίδι του στις ΗΠΑ. Ο «τυφώνας Ζωή» δεν είχε ενσκήψει, αν και σηκώνει πολλή συζήτηση κατά πόσον η κ. Κωνσταντοπούλου ανήκει στην Αριστερά, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. Μάλιστα τον κάλεσε να παραμείνει στο λαγούμι του, μια έκφραση που δείχνει την ένταση η οποία υπάρχει στις σχέσεις των δύο παλιών συντρόφων.
Με αυτόν τον υπερκορεσμό –Χαρίτσης, Φάμελλος, Κασσελάκης, Βαρουφάκης και Ζωή–, ο Αλ. Τσίπρας, αν θέλει βεβαίως να διαδραματίσει και πάλι ρόλο πρωταγωνιστικό, θα πρέπει να δημιουργήσει έναν καινούργιο χώρο. Ενα χώρο που θα φέρει τη σφραγίδα του και θα συνάδει με το ανανεωμένο προφίλ του. Δύσκολο εγχείρημα, διότι ο Αλ. Τσίπρας κουβαλά μια ιστορία μάλλον αρνητική, το δικό του κοινό τού χρεώνει πολλά για τη σημερινή κατάντια της ριζοσπαστικής Αριστεράς και, το κυριότερο, πολύ δύσκολα θα βρει νέα και άφθαρτα στελέχη που θα υποστηρίξουν την επανεκκίνησή του. Διότι αν ξεκινήσει με τους γνωστούς περιπλανώμενους, είναι… «σφαγμένος από χέρι».
