Οι εικόνες από ψηλά, με τη Νάουσα της Πάρου βυθισμένη στη λάσπη, ήταν άλλο ένα καμπανάκι και ήρθε να προστεθεί σε όσα έχουν ηχήσει κατά καιρούς σε διάφορες περιοχές της χώρας. Τα καιρικά φαινόμενα που φέρνει η κλιματική κρίση είναι ακραία και θα γίνονται όλο και πιο επικίνδυνα για τους ανθρώπους και τις περιουσίες. Σε μια ώρα έπεσε στο νησί όσο νερό πέφτει σε ένα μήνα, τα σοκάκια έγιναν χείμαρροι, οι δρόμοι ποτάμια, αυτοκίνητα και τραπεζοκαθίσματα κατέληξαν στη θάλασσα, μαζί με ό,τι άλλο έβρισκε το ορμητικό νερό στο πέρασμά του.
Πολλοί Παριανοί λένε ότι δεν έχει μείνει χώμα να απορροφήσει το νερό. Υπερβολή ή μήπως η οικοδομική φρενίτιδα είναι πράγματι μια από τις αιτίες για τις μεγάλες καταστροφές; Το σίγουρο είναι ότι τα τελευταία χρόνια πέφτει πολύ τσιμέντο στην Πάρο, που βρίσκεται στις πρώτες θέσεις στη χώρα σε αριθμό νέων οικοδομικών αδειών. Το 2023 εκδόθηκαν 291 οικοδομικές άδειες που αντιστοιχούν σε 74.832 τ.μ. και το 2024, 349 νέες άδειες για 95.903 τ.μ. Μαζί με τη Μύκονο, που το 2024 όμως εμφανίζει πτώση, και τη Νάξο, οδηγούν την κούρσα της οικοδομής στις Κυκλάδες.
Παρακολουθούμε την τελευταία πενταετία μια έκρηξη δόμησης χωρίς μελέτη, χωρίς υποδομές, χωρίς να υπολογίζεται η φέρουσα ικανότητα των νησιών.
Οι συνέπειες είναι γνωστές και χιλιοειπωμένες από τους ειδικούς. Η γεωργική γη εξαφανίζεται, οι οικισμοί ξεχειλώνουν, πεζούλες και αλώνια γίνονται οικόπεδα, παραλίες περιορίζονται. Παρακολουθούμε την τελευταία πενταετία μια έκρηξη δόμησης που γίνεται χωρίς μελέτη, χωρίς υποδομές, χωρίς να υπολογίζεται η φέρουσα ικανότητα των μικρών αυτών τόπων, χωρίς αντιστάσεις και δίχτυ ασφαλείας απέναντι σε κλιματικά φαινόμενα πρωτόγνωρα και σαρωτικά.
Τα θέματα του περιβάλλοντος, της δόμησης, της τουριστικής ανάπτυξης, των τοπικών πολεοδομικών σχεδίων στα νησιά, βρίσκονται στον δημόσιο διάλογο εδώ και καιρό και απασχολούν πολύ την κοινωνία. Ο τρόπος που τα προσεγγίζουμε, όμως, είναι κυρίως συγκρουσιακός, με τις πλευρές που αντιπαρατίθενται και κάνουν περισσότερη φασαρία να είναι όσοι υποστηρίζουν την ανάπτυξη και όσοι είναι αντίθετοι. Είναι πολύ στενή αυτή η οπτική. Αγνοείται ένα πολύ μεγάλο ποσοστό στην ελληνική κοινωνία που θέλει και τα δύο. Και είναι εφικτά και τα δύο. Και η ανάπτυξη και η προστασία του περιβάλλοντος. Και η δόμηση και η διάσωση του τοπίου των νησιών.
Ας επιστρέψουμε στο παράδειγμα της Πάρου, που για να είναι βιώσιμη τις επόμενες δεκαετίες χρειάζεται μια έντιμη συμφωνία όλων των πλευρών. Ντόπιοι και τοπική αυτοδιοίκηση, τουριστικός κλάδος, κατασκευαστές και πολιτεία, δικαστές, να αποφασίσουν πόσα σπίτια χωράει η Πάρος, πού μπορεί να χτίσει κανείς και πού όχι, ποιες περιοχές χρήζουν ιδιαίτερης προστασίας, πού πρέπει να μπουν φραγμοί. Ετσι λύνονται τα προβλήματα, έτσι θωρακίζονται οι τόποι.
