Η συνεχιζόμενη αναταραχή στην κυβέρνηση απασχολεί προφανώς τον πρωθυπουργό και αποτελεί πρόβλημα για την κυβερνητική παράταξη· ταυτόχρονα τροφοδοτεί ένα περιβάλλον αστάθειας το οποίο, ιδιαίτερα στη σημερινή συγκυρία, δεν είναι απλώς δυσάρεστο για ένα κόμμα, αλλά επικίνδυνο για τη χώρα.
Η έλλειψη συντονισμού, οι διαφορετικές θέσεις που εκφράζονται από μέλη του υπουργικού συμβουλίου και οι ενστάσεις και οι έριδες στην κοινοβουλευτική ομάδα, πλήττουν την αξιοπιστία και την αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης, επιτείνουν τον εκνευρισμό, αν όχι την οργή, πολλών ψηφοφόρων και γεννούν την ανάγκη για άμεσες παρεμβάσεις και λύσεις. Την ίδια ώρα, η αδυναμία της αντιπολίτευσης να επωφεληθεί από τις εσωτερικές εξελίξεις στη Νέα Δημοκρατία και η άνοδος των λεγόμενων αντισυστημικών κομμάτων, που μπορεί να αριστεύουν στην κριτική και τη διαμαρτυρία, αλλά αδυνατούν να αρθρώσουν ένα λόγο που να εκπέμπει την προοπτική αποτελεσματικής διακυβέρνησης, κάθε άλλο παρά ωφελούν τη χώρα.
Δεν ξέρω αν χρειάζονται άλλα πρόσωπα ή άλλα σχήματα, ή τι είδους συνεργασίες ή υπερβάσεις μπορούν να γίνουν, αλλά το βέβαιο είναι ότι το σημερινό σκηνικό δεν προσφέρει μια πειστική εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Ευθύνες γι’ αυτήν την προβληματική κατάσταση –προφανώς διαφορετικές λόγω των διαφορετικών τους ρόλων– έχουν και η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση. Αλλά το ζήτημα δεν είναι καθαρά εσωτερικό. Αν ήταν, θα ήταν και πιο διαχειρίσιμο και ο χρόνος δεν θα πίεζε.
Σε όποια περίοδο είχαμε αδιέξοδα στο εσωτερικό, κάποιοι εκτός συνόρων το εκμεταλλεύθηκαν και η πολιτική κρίση κατέληξε σε εθνικό πλήγμα.
Δυστυχώς, η πρόσφατη ιστορία μας διδάσκει ότι σε όποια περίοδο είχαμε αναταραχή και αδιέξοδα στο εσωτερικό, κάποιοι εκτός συνόρων το εκμεταλλεύθηκαν και η πολιτική κρίση κατέληξε σε ένα –μικρό ή μεγάλο– εθνικό πλήγμα.
Δεν χρειάζεται να ανατρέξει κανείς στο μακρινό παρελθόν. Η εισβολή στην Κύπρο το ’74, με τις γνωστές τραγικές συνέπειες που όχι μόνο συνεχίζουν να υφίστανται, αλλά επιδεινώνονται, αλλά και η κρίση των Ιμίων το ’96 και η κατάσταση που δημιουργήθηκε στο Αιγαίο και μας ακολουθεί μέχρι σήμερα, αποτελούν πολύ ηχηρά καμπανάκια.
Οι παραπάνω ανησυχίες και οι προειδοποιήσεις που τις συνοδεύουν μπορεί να ακούγονται, και ελπίζω να αποδειχθούν, υπερβολικές. Ωστόσο, το επόμενο διάστημα, και στο πλαίσιο των πρωτόγνωρων γεωπολιτικών εξελίξεων των οποίων οι επιπτώσεις υπερβαίνουν τις διαχειριστικές δυνατότητες των περισσοτέρων χωρών, πόσο μάλλον της Ελλάδας, τόσο η κυβέρνηση όσο και τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν έχουν την πολυτέλεια να αγνοούν ή να υποβαθμίζουν τα επώδυνα διδάγματα του παρελθόντος.
Υπό αυτό το πρίσμα, όλοι οι πρωταγωνιστές οφείλουν να επιδείξουν την ωριμότητα που επιβάλλουν οι συνθήκες και να λάβουν τις ανάλογες αποφάσεις. Ο χρόνος δεν είναι σύμμαχος.
