Το σπίτι του Ερρίκου Σλήμαν στην Αθήνα στεγάζει το Νομισματικό Μουσείο από το 1998. Είχαν τότε ολοκληρωθεί οι εξαιρετικά απαιτητικές και ιδιαίτερα χρονοβόρες εργασίες αποκατάστασης του Ιλίου Μελάθρου, με τη συμβολή του κορυφαίου συντηρητή Τάσου Μαργαριτώφ, έπειτα από την παραχώρηση του κτιρίου στο υπουργείο Πολιτισμού το έτος 1984. Ηδη από το 1926 το μοναδικό αυτό κτίριο, κορυφαία δημιουργία του Ερνέστου Τσίλλερ, είχε πουληθεί στο ελληνικό κράτος από τη Σοφία Σλήμαν και στη συνέχεια είχε κακοποιηθεί –με επίδειξη ακραίας άγνοιας εκ μέρους της πολιτείας– ως στέγη του Αρείου Πάγου από το 1934 έως το 1981.
Η εκδημία του αρχαιολόγου Γεωργίου Στ. Κορρέ μάς θυμίζει τον προσωπικό αγώνα του για τη σωτηρία αυτού του λαμπρού οικοδομήματος της οδού Πανεπιστημίου. Με το πάθος που τον χαρακτήριζε για την Τροία και τον Ερρίκο Σλήμαν, ο Γεώργιος Στ. Κορρές είχε δώσει έναν μοναχικό αγώνα με σκοπό να επιτύχει τη μετατροπή του Ιλίου Μελάθρου σε Μουσείο Ερρίκου Σλήμαν, να γίνει δηλαδή το κτίριο μουσείο του «εαυτού του» και να εξελιχθεί σε διεθνή πόλο ενδιαφέροντος.
Ως προς αυτό απέτυχε να πείσει το κράτος, αλλά η βαθύτατη γνώση του για το Ιλίου Μέλαθρον, αποτυπωμένη και στα κείμενά του, παραμένει η βάση για την κατανόηση του κόσμου του Σλήμαν, που «χάρισε πρώτος εις την Ελλάδα το ιστορικόν της παρελθόν». Και ο Τσίλλερ, όπως γράφει ο Κορρές, με τα σχέδια της οικίας το 1878, «επεδίωξε να υποδηλώσει την Ομηρολατρείαν, την Τρωολατρείαν και την Ελληνολατρείαν του ιδιοκτήτου του Ιλίου Μελάθρου».
Το Ιλίου Μέλαθρον με τον λαμπρό εσωτερικό διάκοσμο, κατά τα διεθνή τότε πρότυπα των πομπηιανών επαύλεων, έχει τέτοια αναβλύζουσα δύναμη και συναρπαστικό αφηγηματικό πυρήνα, ώστε από μόνο του ανήκει αυτούσιο στην παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά. Αυτό επεδίωκε να δηλώσει ο Γεώργιος Στ. Κορρές. Η Αθήνα θα μπορούσε να γίνει ένα κέντρο μελέτης της κληρονομιάς του Σλήμαν και να διαθέτει ένα σπίτι-μουσείο με διεθνή μοναδικότητα.
Το Νομισματικό Μουσείο είναι από τα κορυφαία στο είδος του, χωρίς αμφιβολία, αλλά εύλογα θα μπορούσε να είχε βρεθεί άλλη στέγη για να αναπτυχθούν οι συλλογές του. Ολα αυτά ανήκουν πλέον στην Ιστορία, αλλά η πάροδος του χρόνου δείχνει πως ο Γεώργιος Στ. Κορρές είχε δίκιο.
