Αν σας αρέσουν οι κήποι, είναι σχεδόν απίθανο να μην σας αρέσει ο Εθνικός Κήπος. Ο εντυπωσιακός διάδρομος με τις φοινικιές, τα ψηλά δέντρα που έχουν κάτι προστατευτικό, το Ζάππειο, η Αίγλη, οι προτομές, βλάστηση μ’ ένα μωρό αγαλματάκι στη μέση. Πόσα άλλα μέρη στο κέντρο της πόλης είναι σκιερά και φυλλώδη; Το πιο λογικό θα ήταν οι Αθηναίοι να απαιτούν περισσότερο Εθνικό Κήπο.
Θα ήταν αναμενόμενο να απαιτούν το πάρκινγκ «υψηλών προσώπων» γύρω από τα κυβερνητικά κτίρια του Εθνικού Κήπου να μεταφερθεί αλλού. Θα ήταν αναμενόμενο να μην φτάνει όχημα μέχρι την Αίγλη. Φανταστείτε μια αναστοχαστική βόλτα απόλυτης γαλήνης και ηχομόνωσης από το Καλλιμάρμαρο, στον αρχαιολογικό χώρο και μετά βαθιά μέσα στον Κήπο. Με τα πόδια άνετα φτάνει κανείς ως την Πλάκα περνώντας από χώρους ήσυχης βλάστησης και ιστορικά τοπόσημα.
Σε μία πόλη υψηλών προσδοκιών θα θέλαμε να λειτουργούν οι αθλητικές εγκαταστάσεις του Μετς, να μην σταθμεύουν τα βανς με τους τουρίστες εκεί που πίνουμε μπίρα κλπ. Αντί γι αυτό και μετά από χρόνια κατασπατάλησης δημοσίου χρήματος στο όνομα του «πρασινισμού» της πόλης (με γλάστρες, αφυγραντήρες και γενική αισθητική αποχαλίνωση-θυμηθείτε τις μπογιές στο οδόστρωμα που ονομάστηκαν «ποδηλατόδρομος») οι άνθρωποι εκπαιδεύτηκαν να θέλουν απλώς την ησυχία τους.
Στα μέσα δεν έχουν εμπιστοσύνη-Τέμπη. Οι Αθηναίοι χρησιμοποιούν το ιδιωτικό τους αυτοκίνητο για αποστάσεις που θα κάλυπταν ταχύτερα, φθηνότερα και πιο ξεκούραστα με οποιοδήποτε μέσο μαζικής μεταφοράς. Φυσικά είναι κι η βλαχιά: να θες να ξεχωρίσεις. Όχι με την καλή έννοια της διάκρισης για κάποιο επίτευγμα. Να ξεχωρίσεις μολύνοντας. Να ξεχωρίσεις παρκάροντας, ουρλιάζοντας, χτυπώντας το χέρι στο τιμόνι.
Η Βασιλίσσης Όλγας, λοιπόν, θ’ αποδοθεί εκ νέου στα αυτοκίνητα και στην αντικοινωνική συμπεριφορά των οδηγών τους. Ο συγκεκριμένος δρόμος, όπου το πρωί μπορείς να δροσιστείς από τις ανάσες των δέντρων της κάτω πλευράς του Ζαππείου και το βράδυ να δεις την Ακρόπολη, θα βγει από το μικρό απόθεμα δρόμων που έχουν στη διάθεσή τους οι περιπατητές, οι άστεγοι, οι γάτες, τα πτηνά. Εδώ και καιρό άλλωστε είναι θλιβερό, χαοτικό εργοτάξιο με ράμπες και χαντάκια.
Υπάρχει ένα χαμήλωμα προσδοκιών από την πανδημία και μετά στην πόλη. Οι άνθρωποι έχουν τρομοκρατηθεί σε ό,τι αφορά τα ποδήλατα, την πεζοδρόμηση, τα έργα πρασίνου και το μετρό. Αυτό είναι πολύ δύσκολο να το πετύχεις, δηλαδή οι άνθρωποι να φοβούνται την πράσινη μετακίνηση. Είναι δύσκολο να κάνεις τον κόσμο επαρκώς απελπισμένο ώστε να πάψει να ονειρεύεται την πόλη του πιο πράσινη και πιο οικονομική (θυμηθείτε: το ποδήλατο «καίει» το πρωινό σας, όχι βενζίνη).
Προχθές το Παρίσι ψήφισε για τη δημιουργία πράσινων ζωνών. 500 επιπλέον δρόμοι θα αποδοθούν στους πεζούς. Χιλιάδες θέσεις στάθμευσης θ’ αφαιρεθούν. Στη θέση τους θα μπει βλάστηση. Σκεφτείτε λίγο τι συμβαίνει στην Αθήνα η οποία όπως σας έχω ξαναπεί έχει λιγότερο πράσινο όχι μόνο από το Βερολίνο ή την Κοπεγχάγη, αλλά και από τη Μαδρίτη (με τεράστια διαφορά) και τα Τίρανα.
Εάν ζείτε στην Αθήνα, όταν είστε πεζή/πεζός είστε εκτός κάδρου. Δεν μετράτε. Έχετε αποδεχτεί ότι η μέση του δρόμου (που έχει την καλύτερη θέα) ανήκει στ’ αυτοκίνητα. Τα πεζοδρόμια στα παρκαρισμένα μηχανάκια/τραπεζάκια, το ηχοτοπίο σε όσους θορυβούν περισσότερο, ο αέρας σε όσους τον μολύνουν. Η άκρη του οπτικού σας πεδίου καταλαμβάνεται από οχήματα και ένα μέρος του μυαλού σας φροντίζει να μην σας πατήσουν ή να μην πέσετε. Έχετε χάσει μερικά από τα στοιχεία που θα έκαναν τη βόλτα σας θρεπτική για το μυαλό και το σώμα, όμως όχι όλα, αφού υπάρχουν τα οπωροφόρα, ο ουρανός και άλλες αξίες που δεν γίνεται να εξαλειφθούν από την πολιτική ανικανότητα. Οι οδηγοί αυτοκινήτων σας ασκούν την μικροεξουσία τους καθώς προχωράτε. Όταν οδηγείτε την ασκείτε εσείς.
