Η σκηνή «έτρεξε» σε όλο το ∆ιαδίκτυο. Η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη επιτιμά την προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Αργολίδας. Για ποιο λόγο; Διότι το οίκημα όπου στεγάζεται αυτή η δημόσια υπηρεσία βρισκόταν σε τρισάθλια κατάσταση. Ολοι οι τοίχοι του ήταν βανδαλισμένοι με σπρέι. Στην εύλογη παρατήρηση της υπουργού η προϊσταμένη απάντησε πως απαιτούνται 45.000 ευρώ, αναφερόμενη προφανώς και σε κάποιες άλλες εργασίες, διότι δεν υπάρχει βάψιμο εξωτερικών τοίχων ενός μικρού οικήματος –δεν πρόκειται για πολυκατοικία– που να κοστίζει ένα τέτοιο ποσό. Τότε η υπουργός είπε στην υφισταμένη της πως πήρε εκατομμύρια και προφανώς θα έπρεπε να μεριμνήσει ώστε η Εφορεία Αρχαιοτήτων της Αργολίδας να μην παρουσιάζει μια τέτοια εικόνα.
Η στιχομυθία αυτή συνθέτει τη μικρογραφία του ελληνικού Δημοσίου. Αποτυπώνει νοοτροπίες και συμπεριφορές που δυστυχώς δεν αλλάζουν. Αυτή είναι η μία όψη των όσων είδαμε. Η άλλη όψη είναι μια υπουργός η οποία όχι απλώς ασκεί τα καθήκοντά της, αλλά με τον χαρακτηριστικό τρόπο της υπενθυμίζει στην υφισταμένη της τη μεταξύ τους ιεραρχική σχέση και της υποδεικνύει δημοσίως τι έπρεπε να κάνει που δεν το έκανε. Είναι μια παρέμβαση και διαπαιδαγωγική. Διότι τα υπουργικά καθήκοντα δεν εξαντλούνται στον σχεδιασμό και στην αναγγελία έργων και προγραμμάτων. Θα έπρεπε να αφορούν και την παρακολούθησή τους στο στάδιο της εκτέλεσης και την παρέμβαση της/του υπουργού όταν διαπιστώνει ότι κάτι δεν πάει καλά, ότι ο αρχικός σχεδιασμός κάπου έχει κολλήσει. Τέτοιες παρεμβάσεις ξεχωρίζουν τους υπουργούς των «εισερχομένων – εξερχομένων» από αυτούς που παράγουν έργο. Θα μπορούσα να πω ότι αν είχαμε υπουργούς σαν την κ. Μενδώνη, μπορεί να είχαμε και ένα άλλο Δημόσιο, αλλά δεν το τολμώ, διότι το ελληνικό Δημόσιο είναι ένα πολυκέφαλο και πολυδαίδαλο τέρας που δεν αντιμετωπίζεται με ηρωικές ενέργειες μερικών υπουργών, όσο μεθοδικές και αν είναι.
H στιχομυθία της υπουργού Πολιτισμού Λίνας Μενδώνη με μία προϊσταμένη Εφορείας Αρχαιοτήτων με φόντο το… πολύ βαθύ Δημόσιο.
Οποιος παρακολούθησε τη σχετική στιχομυθία μεταξύ της κ. Μενδώνη και της εφόρου Αρχαιοτήτων θα έμεινε με την απορία. Τόσο δύσκολο ήταν η έφορος να καλούσε έναν μπογιατζή να βάψει την εξωτερική όψη του οικήματος; Πώς μπορούν αυτή και οι υπάλληλοι της συγκεκριμένης Εφορείας να εργάζονται σε ένα χώρο μουντζουρωμένο; Πώς το ανέχονται αυτό κάθε μέρα; Θα μου πει ο αναγνώστης πως η παραίτηση είναι ένα από τα κύρια γνωρίσματα του ελληνικού Δημοσίου. Και οι συγκεκριμένοι υπάλληλοι παραιτήθηκαν αυτοβούλως από το δικαίωμα να κινούνται σε ένα καλαίσθητο περιβάλλον. Να υποθέσω πως αν αυτό το οίκημα ανήκε σε ιδιωτική επιχείρηση, ο ιδιοκτήτης της αμέσως θα καλούσε ένα συνεργείο βαφής για να αποκαταστήσει την εξωτερική όψη του.
Τέλος, να επισημάνω πως καθ’ όλη τη διάρκεια της συζήτησης με την υπουργό η υφισταμένη της είχε τα χέρια στις τσέπες της. Μια στάση απάδουσα για υπηρεσιακή συζήτηση και για κάθε επαγγελματική συζήτηση.
