Με τον όρο πολιτικά «εργαλεία» εννοούσαμε, έως σχετικά πρόσφατα τουλάχιστον, τη μεθοδολογία, τον σχεδιασμό και τον τρόπο άσκησης πολιτικής, προσώπων και κομμάτων. Ομως, έχει, πλέον, εμπεδωθεί ότι αν δεν δανειστείς «εργαλεία» από τον χώρο του θεάματος, δύσκολα διαπερνάς την, υπερχειλισμένη από αναρτήσεις, σφαίρα του εντυπωσιασμού, με εκατομμύρια ακολούθους.
Παραδείγματα: Πριν από ένα μήνα, κατά τη διάρκεια του συνεδρίου πολιτικής δράσης των Συντηρητικών στις ΗΠΑ, ο Μασκ είχε ανέβει στη σκηνή κραδαίνοντας ένα αλυσοπρίονο, που του χάρισε ο Αργεντίνος πρόεδρος Χαβιέρ Μιλέι. Ο πολυεκατομμυριούχος στυλοβάτης του Τραμπ είπε στους παρευρισκομένους ότι ήταν «το αλυσοπρίονο για τη γραφειοκρατία» (ο συμβολισμός όσων ακολούθησαν: περικοπές, απολύσεις, μείωση κρατικών δαπανών κ.ο.κ.). Το πολυδύναμο εργαλείο είχε, μάλιστα, χαραγμένη τη φράση του δωρητή «Viva la libertad, carajo» («Ζήτω η ελευθερία, γαμώτο»). Αρχές Μαρτίου, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο εμφανίστηκε σε τηλεοπτική εκπομπή με ένα σταυρό σχηματισμένο στο μέτωπο, θέλοντας να τιμήσει τη λεγόμενη Τετάρτη των Τεφρών (Ash Wednesday) για τους καθολικούς χριστιανούς. Το, τρίτο, παράδειγμα, από την ελληνική επικαιρότητα. Λίγες ημέρες νωρίτερα, βουλευτής της Νίκης βανδάλισε έργα καλλιτέχνη στην Εθνική Πινακοθήκη, κρίνοντας ότι προσβάλλει το θρησκευτικό αίσθημα των Ελλήνων πολιτών. Αποτέλεσμα; Η Νίκη αύξησε τα ποσοστά της κατά μία μονάδα, από 2,5% πήγε 3,5%. Γι’ αυτό και το κόμμα συνεχίζει με μηνύσεις (θεσμικά, τουλάχιστον, αυτή τη φορά) κατά της Εθνικής Πινακοθήκης και για έργα άλλων καλλιτεχνών (!).
Αλυσοπρίονα, θρησκευτικά σύμβολα, βανδαλισμοί, όλα στην υπηρεσία της διαδικτυακής θέασης. Ενα σόου, στο οποίο η κάθαρση, το πατριωτικό συναίσθημα, η θρησκευτική πίστη αξιοποιούνται από τους κορυφαίους του χορού της συγκυρίας και τους (θλιβερούς) μιμητές τους. Πολιτικά αξεσουάρ του νέου κόσμου που χτίζεται μεθοδικά και οφείλει πολλά στο δίδυμο Τραμπ – Μασκ.
Μήπως περιστασιακές γραφικότητες; Οχι πλέον. Με τον πολλαπλασιαστή των σόσιαλ μίντια, οι πύλες του απρόβλεπτου διευρύνονται. Οι παρενέργειες είναι ορατές: όταν η πολιτική δανείζεται τη μεθοδολογία του μαζικού θεάματος, ο κόσμος μπορεί να διασκεδάζει ή να εκτονώνεται, ή να χαχανίζει αμήχανα. Κι έτσι, ο εξωτερικός θόρυβος αποσπά την προσοχή από τους εσωτερικούς τριγμούς. Από τους θεσμούς που φθείρονται ανεπανόρθωτα, πανηγυρίζοντας «Ζήτω η ελευθερία, γαμώτο».
