Η συζήτηση με τους αναγνώστες ομολογώ ότι τονώνει την αυτοπεποίθησή μου. Και ακόμη περισσότερο όταν αντιδρούν σε άρθρα που ξεφεύγουν από τη βαρεμάρα της επικαιρότητας. Οφείλω να σας ευχαριστήσω. Ειδικά ορισμένους εξ υμών οι οποίοι διεκδικούν επαξίως τον τιμητικό για εμένα τίτλο του θαμώνα της στήλης. Ακόμη κι όταν διαφωνείτε, με βοηθάτε να συνεχίσω ελπίζοντας πάντα πως ο δημόσιος διάλογος θα ανταποκριθεί κάποτε στο επίπεδο των απαιτήσεών σας. Σήμερα το μενού έχει «Εθνική Πινακοθήκη». Ο Spyridon Τ.: «Συνήθως συμφωνώ μαζί σας, αλλά εδώ δεν έχετε δίκιο. Σωστά αναφέρετε ότι ο ισλαμισμός ή ο κομμουνισμός είναι πολύ λιγότερο ανεκτικοί από τον χριστιανισμό. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να διολισθήσουνε στο μεσαίωνα και την ιερά εξέταση». Μακριά από εμένα η υπεράσπιση του νευρικού θρησκόληπτου βουλευτή. Οσο για όσα έγραψα για τον χριστιανισμό που, στη σκιά της Ιεράς Εξέτασης, ανέπτυξε μεγάλη τέχνη, ο λόγος στον Αντώνη Α.: «Ακόμα και αν δεν μπορούμε να παραβλέψουμε την ιδιοφυΐα καλλιτεχνών όπως οι Γκρέκο, Μπος και Καραβάτζιο να επιβιώνουν σε κάθε περιβάλλον, ούτε το γεγονός ότι άλλοι, λιγότερο ευφυείς στο να κινούνται πολιτικά, βρέθηκαν στην πυρά της Ιεράς Εξέτασης, δεν αλλάζει μια ουσιαστική διαπίστωση: οι τρεις αυτοί ζωγράφοι έγιναν τελικά μέρος της δυτικής χριστιανικής παράδοσης – και αυτό, ενώ “φλέρταραν” με την ιδέα να χάσουν το κεφάλι τους».
Επανέρχομαι στο ίδιο το γεγονός του βανδαλισμού. Γεώργιος Χ.: «Ολοι έμειναν ευχαριστημένοι. Και ο δημιουργός (αναπάντεχη διαφήμιση) και ο βουλευτής (δικαίωση της προσδοκίας των ψηφοφόρων του για τις Θερμοπύλες… που ανέλαβε, για την προστασία των χρηστών ηθών τους, διά της μεθόδου “τζάμπα μάγκα” που θάλεγε και ο μακαρίτης ο Σημίτης). Ευχαριστημένοι και οι αγανακτισμένοι… καλλιτέχνες και τα κόμματα». Κατερίνα Μ.: «…Να κάνουμε μια στάση στην “ταυτότητα” του άγνωστου πολιτικού μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα; Επάγγελμα: Γιατρός (!) … Θρησκεία: φανατικός… Ελλην υπήκοος. Πολιτικά στενόμυαλος. Υποστηριζόμενος από την Ιερά Σύνοδο… Ζήτω ο 21ος αιώνας. ΥΓ. Αν η “έφοδος” κάθαρσης είχε γίνει από αλλόθρησκο, μετανάστη, τι ανακλαστικά θα είχαμε επιδείξει;». Oμως, αγαπητή Κατερίνα Μ., θα ήταν κρίμα να παρακάμψουμε τη σύγχρονη τέχνη που είναι και το επίμαχο. Και με βρίσκει σύμφωνο ο Λεωνίδας Κ.: «Δεν μπορείς να βάλεις έναν Ματίς στο τσουβάλι, έναν Μόραλη και ένα σωρό άλλους! Nα τσουβαλιάσουμε ας πούμε όλον τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό επειδή γεμίσαμε σαλτιμπάγκους». Η μοντέρνα τέχνη αντιμετώπισε την κλασική προτείνοντας τη δική της αισθητική. Η «σύγχρονη τέχνη» όμως; Κατά τον Kosta V. μάς προτείνει σύγχρονες ιδέες. Θα ήθελα να ακούσω μία, κι ας είναι και μικρή. Θα επανέλθω την Κυριακή.
