Θα περίμενε κανείς ότι με την αναβάθμιση της Τουρκίας στη διεθνή σκηνή (προσκλήσεις σε μεγάλες ευρωπαϊκές συνόδους για το Ουκρανικό, συζητήσεις για αποστολή στρατευμάτων στη χώρα και τον ρόλο μεσολαβητή) ο Ταγίπ Ερντογάν θα επιχειρούσε να κάνει επίδειξη δημοκρατικών ευαισθησιών στους δυτικούς συνομιλητές του για να μη διαρρήξει τις σχέσεις του μαζί τους. Φευ! Η χθεσινή προφυλάκιση του βασικού πολιτικού αντιπάλου του, Εκρέμ Ιμάμογλου, δείχνει αφενός ότι δεν υπάρχει κανείς στην Ουάσιγκτον να του τραβήξει το αυτί και αφετέρου ότι η Ε.Ε. τελεί σε τόσο βαθιά εσωστρέφεια ώστε δεν έχει καμία διάθεση να συγκρουστεί μαζί του. Η λίρα βυθίζεται, η κοινωνία εξεγείρεται, αλλά οι επόμενες εκλογές είναι προγραμματισμένες για το 2028.
Εξίσου ανεξέλεγκτος μοιάζει ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου, ο οποίος καταγγέλλεται από την αντιπολίτευσή του πως τίναξε στον αέρα την εκεχειρία με τη Χαμάς γιατί δεν θέλει να τελειώσει ο πόλεμος και να αντιμετωπίσει τα εσωτερικά του προβλήματα, όπως το σκάνδαλο χρηματοδότησης στενών συνεργατών του από το Κατάρ, το ισραηλινό σκέλος του Κατάργκεϊτ. Οι νέες επιχειρήσεις στη Γάζα αναβάλλουν τη συζήτηση για έρευνες και ενδεχόμενες πρόωρες εκλογές (οι επόμενες είναι προγραμματισμένες για του χρόνου).
Και σε αυτήν την περίπτωση ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δεν πρόκειται να παρέμβει. Εριξε την ιδέα της μετατροπής της Γάζας σε Μαρ-α-Λάγκο κι έχει ανοίξει απ’ ό,τι φαίνεται απευθείας δίαυλο με τη Χαμάς για την απελευθέρωση του μοναδικού Αμερικανού ομήρου που παραμένει στα χέρια της. Κατά τ’ άλλα, η τύχη του παλαιστινιακού λαού τού είναι αδιάφορη.
Οσο για τον Βλαντιμίρ Πούτιν, πολλοί πιστεύουν ότι θέλει μόνο να κερδίσει χρόνο, χωρίς να νοιάζεται πραγματικά για την ειρήνη. O Tραμπ τον έχρισε διεθνή ισότιμο συνομιλητή του, η Ευρώπη δεν συμμετέχει καν στη διαπραγμάτευση, άρα ο ίδιος μπορεί να θέτει τους όρους του. Ο ωσεί πρόεδρος των ΗΠΑ Ελον Μασκ επιδιώκει συνεργασία με τη Μόσχα στο Διάστημα. Ο μέχρι πρότινος στριμωγμένος Ρώσος πρόεδρος αισθάνεται πλέον κυρίαρχος του παιχνιδιού. Ούτως ή άλλως, οι επόμενες κάλπες θα στηθούν το 2030.
Η απουσία μιας ενιαίας Δύσης ως αντίβαρου στους αυταρχικούς ηγέτες ενθαρρύνει τους Ερντογάν, Νετανιάχου, Πούτιν να προτάσσουν την πολιτική τους επιβίωση. Οδηγεί στην αποχαλίνωσή τους. Οι λαοί τους γίνονται αναλώσιμοι στον δρόμο για την παρατεταμένη παραμονή τους στην εξουσία. Και η υφήλιος κομπάρσος σε ένα σενάριο μαζικής καταστροφής.
