Αυτός ο γεμάτος σοφία στίχος του αείμνηστου Βασίλη Δημητρίου διαπιστώνω συνεχώς ότι παραμένει σταθερά επίκαιρος. Ο εφησυχασμός, η ανεπάρκεια, η υποτίμηση του αντιπάλου οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην απώλεια εδάφους. Κλασικό παράδειγμα των ημερών η εκρηκτική άνοδος της Ζωής Κωνσταντοπούλου και η διαρκής πτωτική πορεία του ΠΑΣΟΚ. Ετσι, δεν είναι πλέον είδηση πως η Πλεύση Ελευθερίας άνοιξε τα πανιά της για τη δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις. Η είδηση είναι ότι ακόμη και τώρα η ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ δεν κατάλαβε γιατί συμβαίνει αυτό. Δεν κατάλαβε πως ο αυτοεγκλωβισμός της στην τραγωδία των Τεμπών έστρωσε το κόκκινο χαλί στην κ. Κωνσταντοπούλου. Ο Νίκος Ανδρουλάκης προσδοκούσε το κόμμα του να εισπράττει από την πολιτική εκμετάλλευση της τραγωδίας, αλλά εκτίμησε λάθος την κατάσταση και χάνει.
Σήμερα, του δίνεται μια μοναδική ευκαιρία να απεγκλωβιστεί από αυτό το αδιέξοδο. Ο Χρήστος Τριαντόπουλος, με την πρότασή του η Προανακριτική να τον παραπέμψει αμέσως στο δικαστικό συμβούλιο, συμπορεύθηκε με τον κ. Ανδρουλάκη, ο οποίος είχε δηλώσει, επί λέξει, στον τηλεοπτικό σταθμό Οpen στις 8 Φεβρουαρίου 2025: «Εγώ λοιπόν έκανα μια πρόταση. Οσα πορίσματα της ελληνικής και της ευρωπαϊκής Δικαιοσύνης έρθουν στη Βουλή που φτάνουν σε πολιτικά πρόσωπα –για αυτό άλλωστε έρχονται στη Βουλή– απευθείας μέσω της Προανακριτικής να πηγαίνουν τα πρόσωπα στον φυσικό τους δικαστή». Αυτό ακριβώς ζήτησε ο κ. Τριαντόπουλος και, ω του θαύματος, το ΠΑΣΟΚ είπε «όχι», συντασσόμενο με την υπόλοιπη αντιπολίτευση. Μέσα σε σαράντα ημέρες ο Νίκος Ανδρουλάκης ακύρωσε τη δική του θέση, προκαλώντας ερωτήματα –είμαι επιεικής– για την αξιοπιστία του.
Δεν είναι είδηση πως η Πλεύση Ελευθερίας άνοιξε πανιά για τη δεύτερη θέση. Η είδηση είναι ότι ακόμη η ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ δεν κατάλαβε γιατί συμβαίνει αυτό.
Προφανώς εκεί στο ΠΑΣΟΚ, με τη σύσταση της Προανακριτικής, υπέπεσαν στο ίδιο λάθος όταν πίστεψαν ότι η ανακίνηση της τραγωδίας των Τεμπών θα έβλαπτε πολιτικά μόνο την κυβέρνηση. Τους διαφεύγει τώρα ότι η Προανακριτική θα είναι ο χώρος όπου η Πλεύση Ελευθερίας θα δώσει το δικό της «reality show», καθώς γνωρίζει άριστα πώς να παίζει αυτό το παιχνίδι. Και στο τέλος αυτής της υπόθεσης το ΠΑΣΟΚ θα έβλεπε τη σκόνη που θα άφηνε το μαρσάρισμα της κ. Κωνσταντοπούλου. Σήμερα, αντί να αδράξει την ευκαιρία και να συναινέσει στην πρόταση του κ. Τριαντόπουλου, συνεχίζει την αυτοκαταστροφική πορεία του. Είναι μια χρυσή ευκαιρία να διαχωρίσει τη θέση του από τις κραυγές του λαϊκισμού και του αντισυστημισμού και να επανέλθει στην τροχιά της θεσμικής αντιπολίτευσης, διατηρώντας συγχρόνως και την αξιοπιστία του αρχηγού του.
Επικουρικά αναφέρω και τη δήλωση του Νίκου Αλιβιζάτου στην «Καθημερινή», με την οποία θεωρεί θετική εξέλιξη τη θέση του κ. Τριαντόπουλου, διότι «δικαστικοποιεί επί τέλους την αναζήτηση υπουργικών ευθυνών». Αλλωστε, η πατρότητα της συγκεκριμένης πρότασης ανήκει στον κ. Αλιβιζάτο. Απλώς ο κ. Τριαντόπουλος την υιοθέτησε, κάνοντας ένα θεσμικό και πολιτικό ρουά ματ.
