Πάνω από εξακόσιοι νεκροί από τροχαία δυστυχήματα τον χρόνο. Και πόσοι βαριά τραυματισμένοι, καταδικασμένοι να ζήσουν με την ανήκεστο βλάβη το υπόλοιπο του βίου τους. Ο δημοσιογραφικός λυρισμός το ονομάζει τραγικό. Λυπάμαι, αλλά δεν είναι τραγικό πρόσωπο εκείνη η κοπέλα που προχθές στο Περιστέρι πέρασε το κόκκινο φανάρι και σκότωσε έναν οδηγό ταξί. Θέλω να πω, η πράξη της δεν είναι ανάλογη με την πράξη της Αντιγόνης του Σοφοκλή. Oταν πίνεις αλκοόλ και παίρνεις στα χέρια σου ένα μηχάνημα το οποίο δεν ελέγχεις και μπορεί να σκοτώσει, ή να σε σκοτώσει, ενώ όλοι και όλα σου λένε να μην το κάνεις, δεν συμμετέχεις σε τραγωδία. «Μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας». Είναι μια ποταπή πράξη που οφείλεται σε αμέλεια, αδιαφορία και την αλαζονεία που τις προκαλεί. Κοπτόμεθα για το δημογραφικό. Θα πρέπει να συνυπολογίσουμε στην υπογεννητικότητα και όσα παιδιά χάνονται απ’ την αλαζονεία τη δική τους ή αυτού που βρέθηκε από κακή τύχη στον δρόμο τους. Μιλάμε για την «τοξικότητα» της δημόσιας ζωής. Κοινώς την κατάπτωση της αξιοπρέπειας. Θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και την τοξικότητα που παράγεται στην κυκλοφορία. Ακόμη κι αν δεν σκοτώνει, προσπαθεί να δολοφονήσει την προσωπικότητα του πεζού που περνάει τη διάβαση και ο οδηγός δεν τον αφήνει. Κατάλοιπο της νεόπλουτης ψωροκώσταινας που αντιμετώπιζε το αυτοκίνητο ως κοινωνικό προνόμιο. Αν θέλουμε να αντιληφθούμε γιατί ο σιδηρόδρομος είναι υποβαθμισμένος, θα πρέπει να παραδεχθούμε ότι η ανάπτυξη ήταν συνώνυμη του I.X. Να τη πάλι η αλαζονεία.
Παλιά λέγαμε ότι τα δυστυχήματα οφείλονταν στην υστέρηση του οδικού δικτύου. Σήμερα η Ελλάδα διαθέτει ένα από τα πιο σύγχρονα δίκτυα αυτοκινητοδρόμων στην Ευρώπη. Δεύτερη γραμμή όμως δεν φτιάξαμε για τα τρένα. Και η αλαζονεία μετακόμισε από τους αυτοκινητοδρόμους στο αστικό τοπίο. Μονόδρομοι που δεν είναι μονόδρομοι, διαβάσεις πεζών που πρέπει να τις μαντέψεις, πεζοδρόμια κατ’ ευφημισμόν. Aσε πια τα ΑμεΑ, τα θύματα της κοινωνικής αλαζονείας, του νόμου του ισχυρότερου. Ευχαρίστως θα συμμετείχα σε συλλαλητήριο ΑμεΑ, οικογενειών με μωρά σε καρότσι και υπερηλίκων με αίτημα τη δικαιοσύνη. Κοινώς το δικαίωμά τους να ζουν στην πόλη. Επισφράγισμα όλων αυτών είναι τα θανατηφόρα δυστυχήματα. Δεν περνάει ημέρα χωρίς να ακούσεις ότι συνέβη ένα. Και αισθάνεσαι τυχερός που απλώς το άκουσες. Δεν κυκλοφορώ τη νύχτα, αλλά ακούω ότι έχουν αυξηθεί τα αλκοτέστ. Ομως δεν έχω ακόμη δει αστυνομικό σε διάβαση μεσημέρι να σταματάει δίτροχο ή τετράτροχο επειδή δεν σεβάστηκε την προτεραιότητα του πεζού. Δεν μιλάω καν για κόκκινο σηματοδότη. Οταν το δω θα πω πως κάτι άλλαξε. Οσο για την αλαζονεία μας, η πλειονότητα τη θεωρεί προνόμιο της εθνικής μας ανεξαρτησίας.
