Μακάρι να είχαμε κατακτήσει έναν τρόπο συνύπαρξης όπου τέτοια ζητήματα θα θεωρούνταν απλά από όλους. Μακάρι να βοηθούσε ένα αγαπημένο μας μέτρο σύγκρισης, οι χώρες της Δύσης. Φαίνεται όμως πως και οι δικοί τους δημόσια χρηματοδοτούμενοι πολιτιστικοί οργανισμοί δεν στέλνουν όλοι το ίδιο μήνυμα όταν καλούνται να επιλέξουν μεταξύ καλλιτεχνικής ελευθερίας και θρησκευτικών ευαισθησιών.
Το 1999, το Brooklyn Museum φιλοξένησε τον πίνακα του Κρις Οφίλι «The Holy Virgin Mary», με μια αφρικανικής καταγωγής Παναγία να συνυπάρχει με περιττώματα ελέφαντα. Ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης, Ρούντι Τζουλιάνι απείλησε να κόψει τη χρηματοδότηση του ιδρύματος και οδήγησε τους υπευθύνους του στα δικαστήρια, χάνοντας την υπόθεση. Λόγω αντιδράσεων, το έργο προστατεύτηκε με πλεξιγκλάς· ένα χρόνο αργότερα, όμως, μια παρουσίασή του στην Εθνική Πινακοθήκη της Αυστραλίας ματαιώθηκε.
Η φωτογραφία του Αντρές Σεράνο «Piss Christ» (1987), με έναν μικρό Εσταυρωμένο βυθισμένο σε ένα δοχείο με ούρα, έχει εκτεθεί τα τελευταία χρόνια σε διάφορους επιχορηγούμενους φορείς των ΗΠΑ και της Γαλλίας, όχι χωρίς εντάσεις. Το 1989, δύο Αμερικανοί γερουσιαστές διαμαρτυρήθηκαν γιατί ο Σεράνο (που δεχόταν απειλές για τη ζωή του) είχε υποστηριχθεί από το Εθνικό Κληροδότημα Τεχνών, του οποίου τον προϋπολογισμό κατάφεραν τότε να μειώσουν. Το 1997, ένας Αυστραλός αρχιεπίσκοπος επιχείρησε να απαγορεύσει δικαστικά την έκθεση του «Piss Christ» στην πινακοθήκη της Βικτόρια, όμως το αίτημά του απορρίφθηκε. Η φωτογραφία παρουσιάστηκε στο ίδρυμα, αλλά απομακρύνθηκε με επιχείρημα την ασφάλεια μιας παράλληλης έκθεσης με πίνακες του Ρέμπραντ.
Η φωτογραφική έκθεση «Ecce Homo» της Ελίζαμπεθ Ολσον Βαλίν, που απεικονίζει βιβλικές σκηνές από τη σκοπιά των διεκδικήσεων της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, δίχασε τη Σουηδία, όταν λίγο μετά το 2000 παρουσιάστηκε στον καθεδρικό της Ουψάλας – ο επίσκοπος της πόλης είχε πει ότι «είχαμε δύο στοίβες με επιστολές, του ίδιου περίπου μεγέθους, διαρκώς». Το 2010, το βίντεο του Ντέιβιντ Βοζνάροβιτζ «A fire in my belly», που έδειχνε τον σταυρό του Χριστού γεμάτο μυρμήγκια, απομακρύνθηκε από την Εθνική Πινακοθήκη της Ουάσιγκτον, έπειτα από αντιρρήσεις χριστιανικών οργανώσεων.
Μοιάζουν τα παραπάνω με τον βανδαλισμό των έργων του Χριστόφορου Κατσαδιώτη στην Εθνική Πινακοθήκη; Και ναι και όχι. Καθώς πάντως η υπόθεση συνεχίζεται, δικαιούται κανείς να προσβλέπει σε έναν τόπο κοινό για κάθε δημοκρατία: ό,τι γίνεται, ας γίνεται χωρίς απειλές και φόβο, αλλά με αντιπαράθεση επιχειρημάτων, έστω υπό θεσμική διαιτησία. Κοινωνίες χωρίς αντιθέσεις ευτυχώς δεν υπάρχουν. Είναι όμως τόσο δύσκολο αντί της κατίσχυσης να επιλέγουν τον δρόμο της συνεννόησης;
